Who are you?

Are you friendship or love?

Can I trust you or not?

Can you send me to the sky?

Can you release me from my loneliness?

Can you make me happy?

If you are something good stay

but If you are something bad

I'm begging you to leave

I don't want anymore pain!!

Πιο χάλια γίνεται?

Είναι βράδυ...Κάθομαι στον υπολογιστή ακούγοντας μουσική και μιλώντας με διάφορα άτομα...Τα φώτα είναι κλειστά...Απέναντι μου ένας καθρέφτης στον οποίο αντικρίζω το είδωλο μου από το ελάχιστο φως που φέγγει από τον υπολογιστή. Σκέψεις με κατακλύζουν και έχω την ανάγκη να γράψω κάτι από αυτά που με απασχολούν .Αύριο δεν έχω σχολείο και είμαι τόσο ευτυχισμένη!!! Όχι τόσο για τα μαθήματα που δεν θα έχω να διαβάσω όσο για το ότι δεν θα αναγκαστώ για μια μέρα να βρίσκομαι με όλα αυτά τα άτομα από την τάξη μου...Όχι δεν θέλω να το παίξω κάπως και βεβαίως δεν μιλάω για όλους...Αλλά δυστυχώς για αρκετούς !!Για εκείνους που θέλουν να τραβούν την προσοχή ,που προσπαθούν όσο το δυνατόν να μειώνουν τους άλλους και να τους κοροϊδεύουν, που θέλουν να περνάει το δικό τους και να έχουν πάντα την τελευταία λέξη ,που σε κρίνουν χωρίς καν να σε ξέρουν ,που πάντα νομίζουν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους και ακόμη και αν πραγματικά είναι συμπεριφέρονται τόσο απαξιωτικά στους άλλους ,που κάποιο ελάττωμα δικό σου είναι περισσότερο ενοχλητικό από το ίδιο ελάττωμα κάποιου άλλου, που ότι και αν πεις έστω για αστείο θα το πάρουν στραβά μόνο και μόνο επειδή το είπες εσύ… και άλλα πολλά ακόμα!!
Όσα χρόνια ήμουν στο γυμνάσιο πότε δεν έτυχε να αισθανθώ τέτοια απογοήτευση κάθε μέρα στο σχολείο πάντα ξεκινούσα χαρούμενη με τη σκέψη ότι θα βρεθώ με τους συμμαθητές μου και τους φίλους μου...θα κάτσω με την κολλητή μου θα πούμε τίποτα στην ώρα του μαθήματος θα γελάσουμε όλοι μαζί με κανένα αστείο που θα πει κάποιος και άλλα διάφορα που έκαναν τις ώρες να περνάν τόσο γρήγορα και όταν τελείωναν οι σχολικές ώρες να περιμένω πως και πως να έρθει η επόμενη μέρα...
Φέτος όμως δυστυχώς τα πράγματα άλλαξαν!! Βρίσκομαι μέσα σε μια τάξη γεμάτη αγνώστους ,χωρίς κανένα φίλο μου και με άτομα που γνωρίζονται μεταξύ τους. Είμαστε όλοι τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες και δεν μπορούμε να ταιριάξουμε!!
Το χειρότερο όμως που με εκνευρίζει είναι ότι κανένας τους δεν με ξέρει πραγματικά ποτέ δεν προσπάθησαν να μου πιάσουν κουβέντα έμειναν απλά σε αυτό που είμαι μέσα στην τάξη για αυτό και οι γνώμες τους είναι τόσο λανθασμένες...Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν στεναχωριέμαι για αυτά που λένε πίσω από την πλάτη μου...εμένα με νοιάζει που οι δικοί μου φίλοι ξέρουν ποια πραγματικά είμαι και με αγαπάνε(έτσι θέλω να πιστεύω ότι δεν μου λένε ψέματα...χιχιχι!!!)Έτσι το σχολείο για εμένα φέτος έχει καταντήσει ένα αργό βασανιστήριο γιατί οι ώρες περνάνε τόσο αργά!!
Περιμένω πως και πως να έρθει η επόμενη χρονιά που θα ξανά χωριστούμε ανάλογα με την κατεύθυνση που θα επιλέξουμε!!! Μόνο τότε θα είμαι ξανά ήρεμη και χαλαρή και θα μπορώ να απολαμβάνω ξέγνοιαστη τις σχολικές ώρες!!!

Υπάρχει κάποιος...?

Υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε άραγε να με καταλάβει?Υπάρχει άραγε κάποιος που θα μπορούσε να κάτσει δίπλα μου και να ακούσει όλα αυτά που με πνίγουν...να μπορέσω να του πω όλα όσα έχω ζήσει μέχρι στιγμής...να του εκμυστηρευτώ τα όνειρα μου...τις έγνοιες μου...όλα όσα αισθάνομαι...

Μακάρι να μπορούσα να βρω κάποιον που ακόμα και αν δεν με ξέρει θα αφιέρωνε έστω και λίγο χρόνο για να με ακούσει..Δεν θέλω κάποιον που θα κάνει ότι με ακούει απλά για να πει ότι με άκουσε...τέτοιους έχω πολλούς...τους φίλους μου,τους γονείς μου,την αδερφή μου...όλοι με ακούνε αλλά κανένας τους δεν έχει να μου πει τίποτα,να μου δώσει μια συμβουλή,να μου δείξουν ότι νοιάζονται πραγματικά για αυτό που μου συμβαίνει...όλοι τους κάνουν πως ακούν γιατί πολύ απλά κανένας τους δεν καταλαβαίνει .Κανένας τους δεν καταλαβαίνει αυτά που τους λέω κανένας τους δεν μπορεί να καταλάβει τους φόβους μου τις ανησυχίες μου...Σε κάποιους βέβαια δεν θέλω εγώ η ίδια να τους τα πω...είναι ο φόβος που με διακατέχει ότι δεν θα καταλάβουν λόγο του διαφορετικού τρόπου ζωής τους...είναι ο φόβος ότι θα με περάσουν για τρελή,ναι,για τρελή...είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να με καταλάβουν και ακόμα λιγότεροι ίσως αυτοί που τους συμβαίνει το ίδιο!!Βέβαια κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ότι είμαι ένα σχετικά ανήσυχο άτομο αφου το κρύβω...Δείχνω στους άλλους αυτό που θέλουν να βλέπουν!!Ένα απλό,χαρούμενο κορίτσι!!Μόνο εγώ ξέρω όμως πως νιώθω πραγματικά!!!

Μέσα από δω μπορώ κατά κάποιον τρόπο να βρω κάποιον που θα διαβάσει αυτά που έχω δημοσιεύσει και αυτά που θα δημοσιεύσω και ίσως βρεθεί κάποιος που θα με καταλάβει!!!

Είναι περίπου ένας μήνας που έχω να γράψω κάτι καινούριο...

Δεν ξέρω γιατί!Ενώ συνέχεια σκέφτομαι διάφορα θέματα για τα όποια θα ήθελα να γράψω,τελικά δεν τα γράφω...Δεν θα έλεγα ότι δεν έχω χρόνο ίσα ίσα άμα ήταν να γράψω κάτι θα παρατούσα οτιδήποτε άλλο..Ίσως να βαριέμαι λιγουλάκι,ναι,όχι όμως επειδή βαριέμαι να σκεφτώ και να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου,αλλά επειδή βαριέμαι να γράφω στο πληκτρολόγιο,να διορθώνω τα λάθη,να σβήνω και να ξαναγράφω επειδή ξέχασα κάποιον τόνο.

Ο κυριότερος λόγος όμως που δεν γράφω είναι ότι δεν έχω αυτήν την ανάγκη να γράψω όσα αισθάνομαι για όλα όσα θέλω να μιλήσω...Λέτε να φταίει ο καιρός που μου φαίνεται τόσο μουντός και ψυχρός?Ίσως να φταίει αυτή η ρουτίνα στην καθημερινότητα μου.Σχολείο,σπίτι,φροντιστίριο...Χωρίς κάτι να δίνει μια ροζ πινελιά σε αυτό το μαύρο που επικρατεί. Από την άλλη μεριά μπορεί να φταίει όλη αυτή η ηρεμία που έχω μέσα μου άλλα και που θέλω να υπάρχει και γύρω μου...Φοβάμαι όμως...Φοβάμαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξεσπάσω και τότε είναι που θα γράψω περισσότερο από κάθε άλλη φορά...Αυτό το ξέσπασμα είναι που περιμένω για να φύγουν από μέσα μου όλα όσα με πνίγουν!!

Τα Χριστούγεννα(που πάλι καλά έρχονται σε κανα δυο εβδομάδες) ελπίζω να γράψω επιτέλους όλα όσα έχω σκεφτεί μέχρι τώρα...Και ποιος ξέρει μπορεί να βρω και άλλα!!!