Τώρα και στα γερμανικά...

Das ist keine Gleichgültigkeit oder Gefühlmangel.

Das ist ein Mittel gegen Schmerz.

Ich habe ihn einmal mit vielem Weinen gegenübertreten.

Aber ich verstehe dass das Lachen und die Freude das Gegenmittel sind.

Ich möchte glücklich sein.

Η πρώτη μου προσπάθεια να γράψω κάτι "δικό μου" - πέρα από τις εκθέσεις για το μάθημα- στα Γερμανικά...δεν ξέρω πόσο σωστά είναι-αν μπει κανένας Γερμανός και το διαβάσει μπορεί και να αναρωτηθεί τι γράφω! χαχα -...αλλά ήθελα πολύ να γράψω κάτι!

Να μην τελείωνε το καλοκαίρι...

Περνάνε οι μέρες και πλησιάζει η εξεταστική και πρέπει να συγκεντρωθώ να διαβάσω...δεν θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι!
Και θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω σε ένα μέρος μακρινό...όπου όλα θα είναι όπως τα ονειρεύομαι!
Καλό Σαββατοκύριακο!!!

Τι κι αν δεν μάθω να πετάω...

Δεν ξέρω αν ποτέ θα μάθω να πετάω,αλλά ξέρω πως ποτέ δεν θα μάθω να σέρνομαι!!!

36

Είχες κατέβει κάτω, πρέπει να ήταν για το Πάσχα.
Είχα βγει στα μαγαζιά με την αδερφή μου. Δεν είχα σκοπό να αγοράσω κάτι αλλά έπεσα επάνω σε εκείνο το μαύρο φόρεμα με τη στάμπα με το νούμερο 36 στο στήθος. Και τότε θυμήθηκα που μια μέρα που ήμασταν μαζί σχολίασες κάτι για τα ρούχα που φοράω, ότι δεν έχουν στάμπες.
Δεν το σκέφτηκα και πολύ. Το αγόρασα γιατί μου πήγαινε μα πιο πολύ επειδή είχε τη στάμπα και σκέφτηκα ότι θα σου αρέσει.
Κι έφτασε η μέρα που θα ερχόσουν! Φόρεσα το φόρεμα, βάφτηκα και λίγο, έκανα τα μαλλιά μου με το πιστολάκι...
Έβαλα τον μπαμπά μου να με πάει με το αμάξι μέχρι το σπίτι σου, βλέπεις είχα να κουβαλήσω ένα cheesecake-έκπληξη!-, την μπάλα σου που είχα δανειστεί και τα μπασκετικά σου παπούτσια.
Αφού τα άφησα στο σπίτι, πήρα το λεωφορείο και ήρθα στο αεροδρόμιο και σε περίμενα!
Και ήρθες και ήμουν τόσο χαρούμενη που θα σε είχα πάλι κοντά μου...
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Γιατί έφτιαξα την ντουλάπα μου και έπεσα πάνω στο φόρεμα και όπως τόσα πράγματα κι αυτό θυμίζει εσένα!

Υπερβολική Αγάπη

Το ξέρω Αγάπη μου πως έχω κάνει πράγματα που σε έχουν πληγώσει και σε έκαναν να αμφισβητήσεις τα συναισθήματα μου για εσένα...όλα έγιναν όμως άθελά μου, δεν ήταν ότι το είχα σκοπό!
Και πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα ήθελα να σου υποσχεθώ ότι δεν θα σε πληγώσω ποτέ...δεν μπορώ να στο υποσχεθώ, μπορώ όμως να σου πω ό,τι τουλάχιστον θα προσπαθήσω να μην σε πληγώσω ξανά! Και δεν μπορώ να στο υποσχεθώ γιατί είμαστε άνθρωποι...και οι άνθρωποι πληγώνονται και πληγώνουν...κάποιοι το κάνουν σκόπιμα και κάποιοι άθελα τους!
Και μακάρι να μπορούσες να με συγχωρέσεις γιατί ίσως μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε...
Και μπορεί να μην το έχεις καταλάβει κι εγώ να μην στο έχω πει ποτέ αλλά υπάρχουν πράγματα που  κι εμένα με έχουν πληγώσει! Κι ίσως να είναι κάτι σαν "εκδίκηση" επειδή σε πλήγωσα πρώτη!
Εκείνα τα λόγια σου, σαν αγκάθια στην καρδιά μου με πονάνε κάθε φορά που τα σκέφτομαι!
Όποτε τα θυμάμαι όμως φέρνω στον μυαλό μου μια εικόνα κι ένα συναίσθημα...εκείνο που ένιωσα όταν ήρθες στο Ποσείδι-ενώ περίμενα πως όλα θα τελειώσουν- και σε αγκάλιασα και φιληθήκαμε...
Και τότε απλά εξαφανίζονται και είμαστε απλά εγώ κι εσύ αγαπημένοι...γιατί μέσα στην καρδιά μου δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από υπερβολική αγάπη για εσένα!

Κάποτε μου άρεσε να μένω μόνη στο σπίτι ή πιο ιδανικά να φεύγουν οι γονείς μου και να μένω με την αδερφή μου! Μπορεί να ήταν για 2-3 μέρες αλλά πάντα μας ήταν αρκετές για να έχουμε το σπίτι μόνο δικό μας, να καλέσουμε φίλες για ταινία και πολύ φαγητό, να κοιμηθούμε όλες μαζί και γενικά να περάσουμε καλά!
Είναι στιγμές που μου αρέσει να μένω μόνη...να κλείνομαι στο δωμάτιο με τις σκέψεις μου...για λίγο όμως...γιατί μετά αρχίζει και με πιάνει κατάθλιψη!
Μπορώ να αντέξω μια μέρα μοναξιάς αλλά παραπάνω δεν μπορώ...!
Και το καλοκαίρι είναι ότι χειρότερο...γιατί μπορεί να φεύγουν οι γονείς μα είναι περίοδος που το ίδιο κάνουν και οι φίλοι!
Έχω μείνει λοιπόν μόνη...χωρίς την αδερφή μου, χωρίς τον Απ., και χωρίς τους φίλους μου!
Είναι η δεύτερη μέρα κι έχω αρχίσει να τα παίζω!

Και όσο μένω μόνη μου τόσο περισσότερο σκέφτομαι...και στεναχωριέμαι γιατί δεν θέλω με τίποτα ο Απ., να φύγει από τη Θεσσαλονίκη...έκλεισε ήδη δουλειά εδώ και το μεταπτυχιακό εδώ είναι το μόνο που τον βολεύει...όσο θέλω εγώ όμως να μείνει, άλλο τόσο θέλουν και οι δικοί του να γυρίσει! Κι αν τελικά γυρίσει τι θα γίνει με εμάς; Όλα γίνονται για κάποιο λόγο λέω στον εαυτό μου προσπαθώντας να τον καθησυχάσω!



Είναι και το άλλο...εδώ και μέρες σκέφτομαι αν πρέπει να γράψω κάτι και τι να γράψω... 
Έχουν περάσει τόσα χρόνια, μου έχουν πει τόσες φορές να μην ασχολούμαι,εγώ η ίδια είμαι καλά, εγώ όμως γιατί γαμώτο έχω πάλι κάτι να πω;
Κοιτάω το βιβλίο που έχει την δικιά μου ιστορία μέσα και σκέφτομαι πως είναι κάτι τελευταίο που πρέπει να πω...
Ένα Συγγνώμη ξανά σε εσένα και στον εαυτό μου...ένα Σ'ευχαριστώ για όλα...και τέλος ότι χαίρομαι για εσένα! Μέσα από την καρδιά μου - και με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη- εύχομαι να είσαι ευτυχισμένος! Σου πάει να χαμογελάς, σου ταιριάζει η ευτυχία!