Να χαμογελάς πάντα!

Χθες στο μάθημα των γερμανικών κάποια από τις πολλές στιγμές που γελάσα ο κύριος είπε...

-Αυτό που μου αρέσει στην Όλγα είναι ότι και κουρασμένη να είναι και στεναχωρημένη να είναι και να πεινάει πάντα χαμογελάει! Έτσι να χαμογελάς πάντα!

Κάτι μου θύμισε αυτή η τελευταία φράση σαν κάποιος να μου το είχε ξανα πει...κι όταν χθες έκανα μπάνιο και έλεγα στην αδερφή μου αυτά που είπε ο κύριος θυμήθηκα!

7 Ιουνίου 2013...δεν θυμάμαι πως ήταν το μήνυμα ακριβώς...βλέπεις το έσβησα για να μην το διαβάζω και το ξανα διαβάζω! Έγραφες Χρόνια πολλά! Και να χαμογελάω όπως πάντα!

Και η αλήθεια είναι πως είμαι χαρούμενη...κι ακόμα κι αν κάτι πάει στραβά πάλι προσπαθώ να είμαι χαρούμενη...έμαθα ότι με το χαμόγελο μου μπορώ να νικήσω τα πάντα και τους πάντες! Μπορεί να ξυπνήσω με νεύρα και χωρίς όρεξη αλλά μόλις βγω έξω από το σπίτι το Καλημέρα μου θα είναι γεμάτο ζωντάνια και θα συνοδεύεται από ένα πλατύ χαμόγελο!

Και δεν θα σου πω ότι δεν υπάρχουν στιγμές που με παίρνει από κάτω...μου συμβαίνει κι εμένα...αλλά θα κάνω την βλακεία μου για να γελάσω!

Όσο είμαι ζωντανή, έχω την υγεία μου και την οικογένεια μου δίπλα μου όλα τα άλλα είναι περαστικά και δεν υπάρχει λόγος για να μην είμαι χαρούμενη!

Είμαι χαρούμενη που μπορώ ακόμα και ονειρεύομαι...άλλα είναι μεγάλα όνειρα κι άλλα πιο μικρά...δεν ξέρω ποια και πόσα από αυτά θα πραγματοποιήσω έχω όμως την όρεξη να προσπαθήσω για να τα πετύχω!

Νομίζω έμαθα -και θα μάθω και στο μέλλον-για πράγματα αξίζει να στεναχωρεθώ πραγματικά και για ποια όχι!

Δεν ξέρω πως το κάνω με ένα χαμόγελο μου όμως ή ένα δυνατό γέλιο εξουδετερώνω κάθε άσχημη σκέψη!!!

Αγαπημένε μου παππού...

Αγαπημένε μου παππού,δεν σε χόρτασα ποτέ!
Η απόσταση που μας χώριζε ήταν τόσο μεγάλη...Ελλάδα-Πολωνία!
Ενώ θα έπρεπε να ήσουν εδώ...γιατί αυτή ήταν η πατρίδα σου...η Ελλάδα μας!
Ήσουν τόσο νέος σε ηλικία όταν ξέσπασε ο πόλεμος κι ανέβηκες στα βουνά,κι άφησες πίσω μια μάνα και μια αδερφή να σε περιμένουν...μα εσύ δεν γύρισες τελικά ποτέ πίσω!
Πόσο δύσκολο ήταν άραγε να τα βγάλεις πέρα σε μια χώρα που δεν ήξερες τι γλώσσα...εσύ, ένα χωριατόπαιδο που ήξερες μόνο να βοσκάς πρόβατα;!
Τα κατάφερες όμως! Επιβίωσες και έφτιαξες μια μεγάλη οικογένεια!
Πάντα ήμουν τόσο υπερήφανη για εσένα...
Θυμάμαι όταν ήμασταν πιο μικρές και δεν είχαμε τότε την οικονομική άνεση να έρθουμε με αεροπλάνο,ερχόμασταν με το λεωφορείο για να σε δούμε,εσένα και την γιαγιά!Ταξιδεύαμε 2 μέρες με το λεωφορείο κι όμως η χαρά μας ήταν τόσο μεγάλη που θα σας βλέπαμε!
Κι όταν φτάναμε και η δικιά σου χαρά ήταν τόσο μεγάλη!Ήθελες να μας έχεις συνέχεια δίπλα σου,τόσο που καμιά φορά έκανες μούτρα όταν αργούσαμε να γυρίσουμε από κάποια επίσκεψη σε συγγενείς!Μας γέμιζες δώρα και μας αγόραζες σοκολάτες!Θυμάμαι έδινες στη μαμά λεφτά να πάει να αγοράσει έτοιμο ψημένο κοτόπουλο και καθόμασταν και τρώγαμε όλοι μαζί! Μας έλεγες ιστορίες και τραγουδούσες! Θυμάμαι ακόμα τότε που μου είχες κάνει παρατήρηση επειδή ακουμπούσα τους αγκώνες στο τραπέζι ενώ έτρωγα...που έτρωγες το πρωί τη σαλάτα από το προηγούμενο βράδυ...που ανεβαίναμε επάνω στο βουνό μαζί με το σκυλί! Που αν και είχες κι εσύ τα δικά σου προβλήματα υγείας φρόντιζες τόσο πολύ την γιαγιά! Σαν φωτογραφία στο μυαλό μου η εικόνα σας να κάθεστε οι δυο σας στο παγκάκι στον καταπράσινο κήπο! Τότε που μας πήρες εμένα, την αδερφή μου, την Θεία Φ. και τον Β. και μας πήγες  να βγούμε όλοι μαζί φωτογραφία! 
Μετά "έφυγε" όμως η γιαγιά κι έμεινες μόνος...κι εγώ εδώ με την αδερφή μου περιμέναμε κάθε χειμώνα πότε θα έλεγε η μαμά ότι το καλοκαίρι θα πάμε Πολωνία!Κι αν τελικά δεν ερχόμασταν εκείνο το καλοκαίρι μας έλεγε ότι θα έρθουμε το επόμενο...και μπορεί να ερχόταν το επόμενο καλοκαίρι και να μας έλεγε πάλι τα ίδια!Και δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να έρθουμε αλλά δεν μπορούσαμε! Και ρωτούσαμε συνεχώς τη μαμά γιατί δεν γινόταν να σε φέρουμε εδώ!Να ζήσεις μαζί μας...μα δεν μπορούσες να ταξιδέψεις γιατί είχες πρόβλημα με την καρδιά μας έλεγε!
Κι ενώ θα έπρεπε να ήμασταν δίπλα σου όταν έπαθες το έμφραγμα και πιο μετά τα δυο εγκεφαλικά,εμείς τρέμαμε από μακριά για τα χειρότερα!Δεν εγκατατέλειψες όμως ποτέ σου! Τα πολέμησες κι αυτά και βγήκες πάλι νικητής! 
Κι όταν πια καταφέραμε να έρθουμε, αυτή τη φορά με το αεροπλάνο ήσουν ακριβώς όπως σε θυμόμουν! Ο λεβέντης ο παππούς μου, που έπαιρνε το μπαστουνάκι του και πήγαινε βόλτες! Κι ο χρόνος δεν μας έφτανε ποτέ...γιατί οι μέρες ήταν λίγες και ο χρόνος κυλούσε γρήγορα...και όπως πάντα αποχαιρετιζόμασταν με κλάματα! Και η μαμά για να σου δώσει κουράγιο σου έλεγε κάθε φορά ότι θα ξανα έρθουμε του χρόνου και εσύ απαντούσες με εκείνη τη φράση 'Του χρόνου δεν θα ζω!'...Κι εκείνη ήταν πράγματι η τελευταία φορά που σε είδα!
Γιατί μετά από δυο χρόνια "έφυγες" κι εσύ και δεν προλάβαμε να ξανα έρθουμε!
Ξέρεις η μαμά λέει ότι δεν θέλει να πάει στη Πολωνία,όταν σκέφτεται ότι δεν θα είσαι εσύ εκεί! Σίγουρα δεν θα είναι τόσο δύσκολο όσο για εκείνη αλλά και για εμάς θα είναι περίεργο... γιατί πηγαίναμε στη Πολωνία για  να δούμε εσένα Παππού!!! 

Μας λείπεις!

Είδα τα αεροπλάνα!

Ήταν 2 παρά κάτι το βράδυ, βρισκόμασταν με την αδερφή μου στο ΙΚΕΑ στα ανατολικά και περιμέναμε το 78Ν για να πάμε σπίτι, δυτικά στην άλλη μεριά της πόλης!
Ψιχάλιζε...λίγες ώρες πριν βλέπαμε ταινία...την Annabelle! Μετά φάγαμε πίτσα και συζητούσαμε μαζί με την φίλη της αδερφής μου, είχαμε πάει παρέα!
Η μέρα ίσως κύλησε πιο γρήγορα από όσο περίμενα! Έβρεχε κιόλας από το πρωί...κάποια στιγμή το μεσημέρι σκέφτηκα τι ημέρα είναι...και φαντάστηκα τα αεροπλάνα στην 113ΠΜ και τον κόσμο να τα βλέπει...προσπάθησα να σκεφτώ κάτι άλλο...και το προσπέρασα...κι έτσι η μέρα πέρασε με μια προσπάθεια να μην το σκέφτομαι...
Το λεωφορείο θα ερχόταν στις 2...αλλά είχε πάει 2 κάτι και ακόμα ήμασταν στη στάση να περιμένουμε...κάτω από μια ομπρέλα με τα φώτα των αυτοκινήτων να μας τυφλώνουν μέχρι να μας προσπεράσουν...μέχρι που κάποια στιγμή είδαμε το λεωφορείο να έρχεται από τον άλλο δρόμο με κατεύθυνση το αεροδρόμιο...ή θα περιμέναμε εκεί ακόμα μισή ώρα μέσα στο κρύο και το σκοτάδι μέχρι να φτάσει στο τέρμα το λεωφορείο και να ξανα έρθει ή θα ανεβαίναμε εκείνη τη στιγμή...δεν το σκεφτήκαμε και πολύ...περάσαμε τρέχοντας το δρόμο,πηδήξαμε πάνω από τα διαχωριστικά και τρέξαμε προς το λεωφορείο...
Βρεθηκάμε στο αερδρόμιο...από τα παράθυρα του λεωφορείου είδα στον εξωτερικό χώρο του αεροδρομίου τα αεροπλάνα...άσπρα κι ένα πράσινο!
Και τότε συνειδητοποίησα αυτό που συνέβαινε...ήμουν εκεί,τη συγκεκριμένη μέρα και έβλεπα τα αεροπλάνα...μπορεί να μην ήταν της πολεμικής αεροπορίας αλλά ήταν κι εκείνα λίγο πιο πέρα...!
Αυτό που ήθελα πραγματοποιήθηκε και με τον τρόπο που έπρεπε...
Είδα τα αεροπλάνα και το λεωφορείο συνέχισε τη διαδρομή του!
Και ξέρω ότι έτσι έπρεπε να γίνει...γιατί όλα γίνονται για κάποιο λόγο! 

Ατελείωτες ώρες!

Τον πρώτο καιρό ήταν δύσκολο, όταν ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει...
Και ξυπνούσα τα βράδια περίεργες ώρες...και κοιτούσα το κινητό και ήλπιζα ότι θα έχω κάποιο μήνυμα...κάποιο μήνυμα σου! 
Όπως εκείνα που μου έστελνες τέτοιες περίεργες ώρες κι ενώ ήθελα τόσο πολύ να βγω και να σε δω δεν μπορούσα!
Εκείνη την τελευταία φορά έστειλες μήνυμα,δεν πέρασαν 5 λεπτά και με πήρες τηλέφωνο! Δεν πρόλαβα όμως να το σηκώσω γιατί μόλις που με είχε πάρει ο ύπνος με τα ακουστικά και ξύπνησα!
-Γιατί μου το κάνεις αυτό,σου έστειλα!
Κι είχες πει ότι θα ερχόσουν...πόσο χαζή ήμουν!  
Γιατί σε περίμενα...γιατί ενώ ήταν μια το βράδυ και ήξερα ότι θα ερχόσουν πολύ πιο αργά καθόμουν στο κρεβάτι και σκεφτόμουν τι να πω στους γονείς μου για να βγω...πως θα το πω!
Έφτασα μέχρι την κρεβατοκάμαρα και φωναξα την μαμά μου όσο πιο σιγά γινόταν "Μαμά πρέπει να βγω!".
Έπρεπε να βγω! Έπρεπε! Γιατί σε ήθελα...γιατί αν δεν σε έβλεπα εκείνο το βράδυ δεν ήξερα πότε θα σε ξανα έβλεπα...γιατί ήθελα απεγνωσμένα να σε δω,να σε αγγίξω,να σε φιλήσω...
Τι κι αν η μαμά μου άλλαξε χίλια χρώματα και είπε με εκείνο το αυστηρό βλέμμα "Κάνε ό,τι θες, μόνη σου παίρνεις την ευθύνη!" -που καταβάθος σημαίνει μην κάνεις το λάθος να βγεις γιατί τις επόμενες μέρες θα περάσεις δύσκολα-εγώ ήρθα στο δωμάτιο κι άρχισα να ετοιμάζομαι...
Κι όταν πια ετοιμάστηκα,ξάπλωσα στο κρεβάτι και περίμενα πότε θα μου έστελνες μήνυμα να βγω...μέχρι που τελικά με πήρε ο ύπνος...και εσύ δεν ήρθες ποτέ; Γιατί δεν ήρθες;
Και σε περίμενα πολλά βράδια ακόμα...μπορεί να ξυπνούσα και 3 και 4 φορές στη μέση της νύχτας...και πάντα είχα το κινητό δίπλα μου...και οι ώρες περνούσαν αλλά ποτέ δεν  είχα μήνυμα!
Με τον καιρό όμως συνήθισα...γιατί ίσως τελικά όλα να είναι μια συνήθεια...
Χθες ήταν το δεύτερο βράδυ που πάλι ξύπνησα στη μέση της νύχτας...και είναι πάντα 4 και κάτι...και νομίζω ότι φταίει το άγχος μου για τις ώρες που έρχονται!Για αυτά τα δυο κρίσιμα 24ωρα...
Επειδή μέχρι να περάσει και η Κυριακή και να έρθει η Δευτέρα οι ώρες θα φαίνονται ατελείωτες!

Keep moving!

Ο Θεός λέει,"ο λόγος που κάποιοι άνθρωποι στράφηκαν εναντίον σου και έφυγαν μακριά σου χωρίς αιτία,δεν έχει να κάνει σε τίποτα με εσένα.Είναι επειδή Εγώ τους απομάκρυνα από τη ζωή σου διότι δεν μπορούν να πάνε εκεί που πηγαίνω εσένα έπειτα.Θα σε δυσκολέψουν μόνο στο επόμενο επίπεδο καθότι έχουν ήδη εξυπηρετήσει τον σκοπό τους στη ζωή σου.Άφησε τους να φύγουν και συνέχισε να προχωράς.Σπουδαιότερα έρχονται."Λέει ο Κύριος.