Εγώ θα τα καταφέρω ποτέ;

 

Σε μισώ...σε μισώ όσο δεν έχω μισήσει ποτέ κανέναν...όσο δεν θα μισήσω ποτέ κανέναν!
Σε μισώ και πονάω!
Ακόμα κι αυτό το συναίσθημα μου προκαλεί πόνο!
Δεν μπορούμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους για τις επιλογές μας...εγώ έκανα τις λάθος επιλογές!Εγώ έκανα τα πάντα λάθος...Τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής μου ήταν όλα ένα λάθος...!
Εσύ όμως ήσουν η αρχή της καταστροφής μου και δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ!
Γύρισε το χρόνο πίσω σε παρακαλώ;Σε εκλιπαρώ!!!
Σε ικετεύω!!!Τι άλλο θες...;
Όλα στη ζωή μου θα ήταν αλλιώς...θα ένιωθα αλλιώς τον πόνο της πρώτης μου ερωτικής απογοήτευσης...θα μου περνούσε όμως σιγά σιγά...
Εγώ όμως κουβαλάω παντού επάνω μου σημάδια!
Δεν νιώθω...δεν νιώθω τίποτα...για κανέναν!
Ίσως και να έχω γίνει το πιο αναίσθητο πλάσμα στον κόσμο!
Και όταν ξανα ένιωσα δεν είπα ποτέ τίποτα...για να μην περάσω τα ίδια που πέρασα...
Γιατί κουβαλάω και θα κουβαλάω μέσα μου κάθε σου απόρριψη!
Γιατί εσύ μου δημιούργησες το φόβο!Το φόβο ότι τα συναισθήματα μου θα διώξουν μακριά τον άλλο αντί να τον φέρουν κοντά μου!
Σε μισώ τ'ακούς;!
Ξαπλώνω τα βράδια και σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου αν δεν σε είχα γνωρίσει ποτέ...ΠΟΤΕ!
Σκέφτομαι που έχεις φτάσει εσύ τώρα,νιώθοντας χαρά,και μετά σκέφτομαι εμένα...τα όνειρά μου...αυτό που έχω γίνει μετά από όσα πέρασα...και όλη μου η χαρά μετατρέπεται σε μίσος!

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΜΙΣΩ!

Θέλω να γίνω εκείνη που ήμουν κάποτε...πριν σε γνωρίσω!
Βοήθεια θέλω!
Αν υπάρχει κάτι ακόμα που θα καταφέρει να με λυτρώσει από τα 'φαντάσματα' του παρελθόντος...
Εσύ τα πέρασες και τα ξεπέρασες!

Εγώ θα τα καταφέρω ποτέ,Αλέξη;! 

Μην κλαις...

Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.
Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...
Και τι ωφελεί...
Αυτό που θα θελα απόψε τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν.
Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα μ'ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα...
Να γείρω στον ώμο κάποιου και να ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά: ''Μην κλαις''
Μόνο αυτό.Τίποτε άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό....



~ Αλκυόνη Παπαδάκη ''Στο ακρογιάλι της ουτοπίας''

Η πιο μεθυστική συνήθεια...η φωνή σου!

Η μέρα της είχε περάσει ως συνήθως...Το βράδυ της όμως θα ήταν γεμάτο τρέλα,χορό και πολύ ποτό!
Είχε αρχίσει να ετοιμάζεται από νωρίς...ήθελε όλα πάνω της να είναι στην εντέλεια,όπως πάντα άλλωστε...έκανε μπάνιο,έφτιαξε το μαλλί της,έβαλε τα ρούχα που είχε διαλέξει ήδη από την προηγούμενη μέρα,βάφτηκε και έτοιμη πια ξεκίνησε από το σπίτι της...
Συναντήθηκε με τις φίλες της και πήγαν μαζί στο μαγαζί που είχαν αποφασίσει ότι θα διασκέδαζαν εκείνο το βράδυ.Κόσμος πολύς...όλοι χόρευαν στον ρυθμό της μουσικής...τα ποτά κατέβαιναν σαν νερό...τα τσιγγάρα άναβαν το ένα μετά το άλλο...σύννεφα καπνού σε όλο το μαγαζί...
Κάπου ανάμεσα στο πλήθος ξεχώρισε κάποιον που από την πρώτη κιόλας στιγμή που μπήκε μέσα στο μαγαζί δεν είχε σταματήσει να την κοιτάει...
Είχε ζαλιστεί από το ποτό...τώρα που δεν καταλάβαινε τίποτα ήταν η ευκαιρία να κάνει αυτό που δεν θα έκανε ποτέ νηφάλια...θα του έδινε το 'πράσινο' φως,έτσι κι αλλιώς πλησίαζε το γούστο της!
Του έκλεισε το μάτι και του χαμογέλασε!Εκείνος δεν άργησε να πάρει θάρρος και κρατώντας το ποτό του στο χέρι άρχισε να πλησιάζει προς το μέρος της.
Αρχικά της συστήθηκε,της έκανε κοπλιμέντα για το πόσο όμορφη και γλυκιά είναι,θαύμαζε τα υπέροχα γαλάζια μάτια της και προσπαθούσε να της πιάσει την κουβέντα.Εκείνη ζαλισμένη τον άκουγε χωρίς να καταλαβαίνει τι της έλεγε αλλά και χωρίς να την πολυ-νοιάζει κιόλας!Χόρεψε μαζί του,ενώ κάποια στιγμή δεν μπόρεσε να αποφύγει και το φιλί.
Είχε περάσει η ώρα και θα έφευγαν,αντάλλαξαν αριθμούς και της είπε ότι θα επικοινωνούσε σύντομα μαζί της.Ήθελε λέει πολύ να βγούνε μόνοι οι δυο τους για κανένα καφέ!
Ούτε που κατάλαβε πως έφτασε σπίτι,με δυσκολία έβγαλε τα ρούχα της και ξάπλωσε γυμνή στο κρεβάτι!Όλα γύρω της γύριζαν!Χανόταν στις σκέψεις της και τότε...
Πήρε το κινητό στα χέρια της και άρχισε να σχηματίζει τον αριθμό-εκείνο τον αριθμό που μετά από τόσο καιρό και ακόμα και σε αυτή την κατάσταση δεν είχε καταφέρει να ξεχάσει-!
Έβαλε το κινητό δίπλα στο αυτί της...δεν άκουγε είναι η αλήθεια...τα αυτιά της βούιζαν!
Το κλάμα της ήταν τόσο δυνατό...μόνο αυτό μπορούσε να ακούσει...μόνο αυτό μπορούσε να νιώσει...τα καυτά δάκρυα πάνω στο πρόσωπο της...έκλαιγε και μιλούσε...ή μάλλον παραμιλούσε;!
Λίγες λέξεις μπορούσες να ξεχωρίσεις από αυτό το παράλογο παραμιλητό της...
-Μου λείπεις...μου λείπεις πολύ!!!
-Γιατί;Γιατί;Γιατί;(...)
-ΠΟΝΑΩ τόσο πολύ!

΄Ο αριθμός που καλείται δεν χρησιμοποιείται!΄

Η κλήση τερματίστηκε...το κινητό έπεσε από τα χέρια της...τα τελευταία δάκρυα στέγνωναν πάνω στα μάγουλα της καθώς την έπαιρνε ο ύπνος!
Αυτός ο αριθμός είχε πάψει να χρησιμοποιείται εδώ και πολύ καιρό...μα εκείνη επέμενε...Γιατί επέμενε;
Είχε συνηθίσει κάθε φορά που ήταν λιώμα από το ποτό, να μεθάει λίγο παραπάνω από το άκουσμα της φωνής του!
Και όπως και με το ποτό...οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται!

'Θέλω να πετάξω!'

Έπλενε τα πιάτα...έκλαιγε...ήταν νευριασμένη...ήθελε να σπάσει τα πάντα μπροστά της και να αρχίσει να τρέχει...να τρέχει γρήγορα,όσο άντεχε,στο άγνωστο!
Προσπαθούσε μάταια να συγκρατήσει τον εαυτό της...άφησε το πιάτο να πέσει από τα χέρια της στο νεροχύτη,δεν έκανε καν τον κόπο να κλείσει τη βρύση...άφησε απλά το νερό να τρέχει...άρπαξε τη τσάντα της έβαλε μέσα τα απαραίτητα...κλειδιά,πορτοφόλι,κινητό...κοιτάχτηκε στον καθρέφτη...τα γαλάζια μάτια της είχαν θολώσει...πάλι έκλαιγε...δεν άντεχε...ήθελε να ξεφύγει...!
Έκλειστε την πόρτα βιαστικά πίσω της και άρχισε να περπατάει όσο πιο γρήγορα μπορούσε...δεν ήξερε που πήγαινε...ήθελε απλά να φύγει!
Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ευχόταν όσο τίποτα άλλο να είχε φτερά...να πέταγε μακριά...να το έσκαγε μακριά από όλους και από όλα...ένιωθε απελπισμένη!
Το σπίτι της που άλλωτε το θεωρούσε σαν το καταφύγιο της,το μέρος που θα έτρεχε μόλις κάτι άσχημο της συνέβαινε, τώρα γινόταν φυλακή και την έπνιγε!
Γιατί ήταν υποχρεωμένη,όπως της έλεγαν...γιατί είχε κουραστεί από τα 'πρέπει'...γιατί δεν άντεχε τους εκβιασμούς!
Δεν ήταν αχάριστη...δεν είχε κανένα παράπονο...ήθελε απλά όχι την ελευθερία της...αλλά την απόλυτη ανεξαρτησία της!Δεν ήθελε να είναι υπόχρεη σε κανέναν!
Περπατούσε και προσπαθούσε να ηρεμήσει μα τα δάκρυα της δεν έλεγαν να στερέψουν...δεν την καταλάβαιναν...ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο...κανένας τους!
Δεν μπορούσαν να συζητήσουν...ότι κι αν έλεγε το ερμήνευαν αλλιώς...ότι καλό κάποτε είχε κάνει τώρα είχε ξεχαστεί...όλα τα άσχημα φαίνονταν βουνό από πέτρες,που εκτοξεύονταν τώρα η μια μετά την άλλη για να την τιμωρήσουν!
Είχε πια νυχτώσει...το είχε πάρει απόφαση,δεν θα επέστρεφε σπίτι!
Που να πήγαινε...κάτι τέτοιες στιγμές ευχόταν να είχε έναν άνθρωπο δικό της...τον δικό της άνθρωπο...που θα ήταν εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα!
Σηκώθηκε από το παγκάκι το οποίο είχε καταλάβει για τουλάχιστον μια ώρα και ξεκίνησε πάλι να περπατάει...τα πόδια της την οδηγούσαν από μόνα τους...δεν είχε κάνει πολλές φορές αυτή τη διαδρομή με τα πόδια...μόνο ακόμα μια...οι υπόλοιπες ήταν με το αμάξι!
Βρέθηκε έξω από το σπίτι του...το αυτοκίνητο του έλειπε...κάθησε λίγο πιο μακριά...σε ένα σημείο που πίστευε ότι δεν ήταν ορατή,αλλά εκείνη θα μπορούσε να βλέπει...κάθησε κάτω στο πεζούλι,ακούμπησε το κεφάλι της στον τοίχο που υψωνόταν δίπλα της-μετά από τόσο κλάμα το ένιωθε ιδιαίτερα βαρύ-και περίμενε...!Περίμενε να εμφανιστεί...να τον δει έστω από μακριά,αφού πλέον δεν τον έβλεπε...δεν τον άγγιζε!
Οι τελευταίες σκέψεις της πριν την πάρει ο ύπνος ήταν τα λόγια του...εκείνα τα λόγια που τότε κορόιδεψε,που τα θεώρησε βλακείες...κι όμως τελικά φαινόταν να έχει τόσο δίκιο...είχε τόσο μεγάλη στο μυαλό της την ιδέα του σπιτιού της...της φωλιάς της!

Γύρισε χαράματα από τη δουλειά...πάρκαρε το αμάξι έξω από το σπίτι...έπαιρνε κάτι τελευταία πράγματα μαζί του όταν από τον καθρέφτη είδε μια φιγούρα από μακριά στον απέναντι δρόμο να κάθεται κάτω...Βγήκε από το αμάξι και πλησίασε ελάχιστα...του φαινόταν γνωστή η φυσιογνωμία της...πλησίασε λίγο παραπάνω...άρχισε να την αναγνωρίζει...μα τι δουλειά έχει εδώ,σκέφτηκε;Και τι κάνει;Κοιμάται;!Δεν ήταν δυνατόν!
Και τι να έκανε;Δεν θα ασχολιόταν...έκανε μεταβολή να φύγει...μα για ένα λεπτό στάθηκε!Δεν φαινόταν και στα καλύτερα της!
Έφτασε δίπλα της...έσκυψε και κάθησε κοντά της...της έπιασε το χέρι...εκείνη πετάχτηκε απότομα από τον ύπνο...τρόμαξε...είχε αποκαλυφθεί...μα τη χαζή που ήταν... εκεινός την κοίταξε στα μάτια και τη ρώτησε τι συμβαίνει...δεν ήθελε να μιλήσει...δεν ήθελε να πει τίποτα...ήθελε απλά μια αγκαλιά του...την είχε ανάγκη...έπεσε πάνω του και άρχισε πάλι να κλαίει...!'Θέλω να πετάξω!' μουρμούριζε...
Τι να της έλεγε για να την ηρεμήσει...η καρδιά του ήξερε τι ήθελε να της πει...δεν ήταν ότι τη λυπόταν...το ένιωθε εδώ και καιρό,άσχετα που δεν ήθελε να το παραδεχθεί...δεν μπορούσε να την βλέπει έτσι...

΄Μην ανησυχείς μικρή,θα πετάξουμε μαζί!΄

Τα μάτια της φώτισαν...εκείνο το γνώριμο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της...
Την σήκωσε,την έπιασε από το χέρι και την οδήγησε στο σπίτι!

★

 

Το αεροπλάνο μόλις είχε προσγειωθεί στο αεροδρόμιο.Επιτέλους πίσω σκεφτόταν...ήταν χαρουμένη!Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ενεργοποιήσει το κινητό της.Βιαζόταν να επικοινωνήσει με τους δικούς της ανθρώπους.Πανικός...που να πάει,που είναι η βαλίτσα της ήλπιζε να μην την έχει χάσει...
Την είδε...ερχόταν προς το μέρος της αλλά πως να την έπαιρνε με τόσο κόσμο μπροστά...ζητούσε συγγνώμη προχωρόντας μπροστά ανάμεσα στον κόσμο!Την έφτασε και την σήκωσε από το διάδρομο των αποσκευών.
Ανακουφισμένη πια αφου είχε και τη βαλίτσα στα χέρια της προχώρησε προς την έξοδο.Δεν θα έρχονταν να την πάρουν οι δικοί της...θα γυρνούσε μόνη της με το λεωφορείο.
Το λεωφορείο έφτασε και ο κόσμος άρχισε να στριμώχνεται μέσα...βαλίτσες παντού και κάπου εκεί και η δικιά της!Ομιλίες γύρω της...κάποια κυρία μιλούσε για τη ζωή της στη Γερμανία...ένα άλλο ζευγάρι ξένων ζητούσε οδηγίες για το πως θα φτάσουν στο ξενοδοχείο τους...
Εκείνη το μόνο που σκεφτόταν ήταν ότι βρισκόταν επιτέλους πίσω...θα έβλεπε την οικογένεια της,τους φίλους της...θα γύριζε στην καθημερινότητα της,που μπορεί να μην την ενθουσίαζε πάντα,αλλά την είχε συνηθίσει και ήξερε πως να της προσθέτει που και που μικρές ξεχωριστές πινελιές!
Όπου κι αν πας, όσο ωραία κι αν περάσεις σαν το σπίτι σου δεν έχει...το δωμάτιο σου,το κρεβάτι σου,ο υπολογιστής σου,το φαγητό της μαμάς,ακόμα και η γκρίνια της...όλα της είχαν λείψει!
Εκείνο όμως που την να καταλάβει από την πρώτη στιγμή που κατέβηκε απο το αεροπλάνο,ότι εδώ ανήκει,ότι αυτή είναι η χώρα της και ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει πουθενά αλλού ήταν ο ζεστός ήλιος που έκαιγε το σώμα της...τόσες μέρες στη Γερμανία ποτέ δεν ένιωσε αυτή τη ζεστασιά...
Αχ!Ελλάδα μου,σκέφτηκε,δεν σε αλλάζω για καμία χώρα!
Μόλις πλησίαζαν προς το κέντρο άρχισε να βλέπει όλα τα γνωστά της μέρη...Είχε τόσο καιρό να περπατήσει σε αυτούς τους δρόμους...σύντομα θα κανόνιζε μια έξοδο για να φρεσκάρει τη μνήμη της!
Κοιτούσε έξω από το παράθυρο του λεωφορείου,παρατηρούσε τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια όπως κάνει πάντα ούτως ή άλλως!Ναυαρίνου,Αριστότελους,Λαδάδικα...
Μμμ...τα Λαδάδικα...δεν ξέρω αν εκείνη τη στιγμή ξύπνησαν οι αναμνήσεις μέσα της,ξέρω όμως ότι τις περισσότερες φορές που περνάει απο εκεί,βλέπει μια μικρή να προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει έναν ψηλό νεαρό στην αγκαλιά της!Το λεωφορείο συνέχιζε την πορεία του προς το τερματικό σταθμό...λίγο μετά τα δικαστήρια και καθώς κοιτούσε έξω από το παράθυρο το μάτι της έπεσε πάνω σε έναν ψηλό,σχετικά αξύριστο νεαρό!
"Χμμ...ωραίος!"σκέφτηκε...
Δεν άργησε να συνηδητοποιήσει όμως ότι αυτός πάνω στον οποίο είχε καρφώσει το βλέμμα της ήταν εκείνος,ο πρώτος της έρωτας,αν μπορούσε να τον αποκαλεί έτσι μετά απο όλα όσα είχαν γίνει...
Δεν μπορούσε να πάρει το μάτια της,δεν καταλάβαινε τη συνέβαινε...η ανάσα της είχε κοπεί,η καρδιά της θα μπορούσε να είχε σταματήσει αντ'αυτού χτυπούσε τόσο δυνατά που κόντευε να της σκίσει το στήθος!Σαν μαγνήτης που τον τραβούσε κοντά του ένας άλλος μαγνήτης!
Όλα εκείνη τη στιγμή περνούσαν από το μυαλό της...λόγια,σκέψεις,στιγμές!Τι έπρεπε να κάνει...
Είχε εγκαταλείψει τη χώρα εδώ και αρκετό καιρό,ζούσε αλλού πια...εκείνη είχε τόσο καιρό να τον δεί...σχεδόν δυο χρόνια,είχαν γίνει τόσα,είχε κάνει τόσα...λάθη κυρίως,για τα οποία είχε πράγματι μετανιώσει!Η αλήθεια είναι ότι παρακολουθούσε-όσο ήταν δυνατόν- τη ζωή του από μακριά...πίστευε βαθιά μέσα της ότι κάποια στιγμή θα τον συναντούσε,θα τον έβλεπε...αλλά δεν περίμενε ότι πράγματι θα συνέβαινε!
Εκείνος μετά από την μεγάλη του εκείνη ερωτική απογοήτευση,ζούσε πια τον απόλυτο έρωτα δίπλα σε κάποια άλλη...σε κάποια που κατάφερε να κάνει αυτό που δεν κατάφερε καμία,ούτε καν η ίδια...να τον κάνει να ξεχάσει,να προχωρήσει,να νιώσει ξανά,να του κλέψει την καρδιά!Όσο κι αν την πονούσαν όλα αυτά δεν μπορούσε να μην τα παραδεχτεί...την θαύμαζε αυτή την κοπέλα!Το έβλεπε ότι ήταν χαρούμενος πια...ότι είχε αυτό που ήθελε!Δεν ήθελε να γίνει κακιά,ήθελε πάντα το καλύτερο για εκείνον,μα σκεφτόταν αν του αξίζει ένας τέτοιος έρωτας μετά από όσα έκανε σε εκείνη!Μετά από τον πόνο που της είχε προκαλέσει...
Ναι,κι αυτός είχε νιώσει πόνο,και είχε δώσει πόνο μέχρι να βρει τη δύναμη να ξανά νιώσει κάτι βαθύ!Εκείνη πόσο ακόμα θα έπρεπε να πονέσει μέχρι να βρει τελικά αυτό που ίσως της αξίζει;!
Κάποτε της είχε πει...΄Έχεις πολλά μέσα σου και εύχομαι να βρεις σύντομα κάποιον που να τα αξίζει!΄...
Μα μετά από τόσο καιρό ακόμα δεν είχε βρει το λιμάνι της...Περιπλανιόταν συνεχώς σε άγνωστους ωκεανούς...που την προσέλκυαν με τη γαλήνη και την ηρεμία τους,κι ύστερα την απομάκρυναν με τις φουρτούνες τους!
Δεν θα περίμενε άλλο...έτρεξε μπροστά στον οδηγό!
-Άνοιξε μου την πόρτα,τον πρόσταξε.
-Είσαι σοβαρή κοπέλα μου,δεν γίνεται...!
-Ανοίξτε μου την πόρτα,σας παρακαλώ!Είναι ανάγκη!,του είπε φωνάζοντας και με τα μάτια βουρκωμένα...Τώρα όλο το λεωφορείο είχε γυρίσει και την κοιτούσε!Θα αρχίσω να χτυπάω την πόρτα αν δεν μου ανοίξετε,συνέχισε στον ίδιο τόνο!
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σκέψεις και μπροστά στο θέαμα αυτής της απελπισμένης κοπέλας ο οδηγός άνοιξε την πόρτα...άκουσε κάποιον απο τους επιβάτες να φωνάζει ΄Κοπελιά,η βαλίτσα σου!΄μα καθώς έτρεχε για να τον προλάβει ένιωθε ότι δεν την ένοιαζε τίποτα!
Εκείνη η βαλίτσα,πουλίγα λεπτά πριν στο αεροδρόμιο,στην ιδέα και μόνο ότι μπορεί να την είχε χάσει τρελαινόταν...τώρα δεν είχε καμία απολύτως σημασία!
Έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε ενώ φώναζε το όνομα του...Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια της,ένιωθε το κορμί της να τρέμει...με δυσκολία ανάσαινε!
Εκείνος άκουσε να τον φωνάζουν!Μα ποιος μπορεί να ήταν...σταμάτησε και γύρισε να δει!Την είδε να τρέχει προς το μέρος του...Πως βρέθηκε εδώ!
Την είχε ακούσει!Στεκόταν τώρα εκεί και την κοιτούσε...Περπάτησε σιγά σιγά προς το μέρος του...τον έβλεπε επιτέλους,δεν είχε αλλάξει καθόλου,ήταν το ίδιο γοητευτικός όπως πάντα...
΄Γειά σου Αλέξη!΄,είπε και του χάρισε ένα χαμόγελο!Δεν μπορούσε να κρατηθεί όμως...άπλωσε τα χέρια της και όρμησε να τον αγκαλιάσει.Ότι κι αν είχε γίνει,όπως κι αν είχαν έρθει τα πράγματα στη ζωή τους,δεν θα έπαυε ποτέ να τον αγαπάει...πίστευε ότι τον είχε γνωρίσει...θαύμαζε το άτομο εκείνο που είχε γνωρίσει...αγαπούσε αυτό που εκείνος ήταν!

 Κάποιες φορές κάνουμε πράγματα που δεν είναι του χαρακτήρα μας,που οι άσχημες συνθήκες της ζωής μας μας ανάγκασαν να κάνουμε...δεν προσπαθούσε να δικαιολογηθεί...εκείνος ήξερε πολύ καλά τι εννοούσε...δεν είχε σκοπό να την πληγώσει,δεν ήταν του χαρακτήρα του,απλά συνέβει!Ούτε αυτό που έκανε εκείνη ήταν του χαρακτήρα της,ήταν απλά μια απερισκεψία!Άραγε όμως την είχε γνωρίσει αρκετά,είχε καταλάβει τι πραγματικά ήταν αυτή η κοπέλα και τι ένιωθε για εκείνον ώστε να καταλάβει ότι ήταν μια πράξη απερισκεψίας...που δεν ταίριαζε στον χαρακτήρα της και την οποία μετάνιωσε;! 

Αν ποτέ ξανά περάσεις από εδώ!