Ένα από αυτά ήταν και το kick boxing.
Μετά από σχεδόν 2 και κάτι παραπάνω χρόνια πήγα χθες στην προπόνηση.
Δεν ήξερα κανέναν. Μόνο τον προπονητή και την ξαδέρφη μου που συνεχίζει και πηγαίνει που και που.
Πολλές φορές κοιτούσα τα κόκκινα γάντια μου αφημένα και ήξερα ότι μου λείπει. Δεν τα φορούσα, απλά τα κοιτούσα.
Πήγα λοιπόν χθες αλλά δεν έκανα προπόνηση, κάθησα και κοιτούσα τους άλλους. Έκανα λίγο σκοινάκι, βάρεσα λίγο το σάκο.
Η αδερφή μου σε μια συζήτηση μας πρόσφατα μου είπε αυτή τη φράση που μπορώ να πω με έκανε κομμάτια..." Αν είχες συνεχίσει, τώρα θα ήσουν πάρα πολύ καλή".
Τα πήγαινα καλά ήταν η αλήθεια...και είχα κι εκείνο τον άνθρωπο, που με υποστήριζε, που με βοηθούσε συνέχεια με προπονήσεις που κάναμε οι δυο μας, να μου δείχνει συνεχώς ξανά και ξανά και να πιστεύει σε εμένα!
Κι εγώ απλά τα άφησα έτσι όλα!
Στεναχωριέμαι τόσο πολύ!
Σήμερα το πρωί φόρεσα τα γάντια μου...αν αποφάσιζα να ξανα ξεκίνησω άραγε πόσο καιρό θα μου έπαιρνε να φτάσω εκεί που ήμουν; Αναρωτιέμαι... Μήπως πέρασε πολύς καιρός;
Λένε πως ποτέ δεν είναι αργά...ίσως θα μπορούσα να ξανα προσπαθήσω!
