Πέρσι έγραφα τα παρακάτω : http://anxiousgirl-afallingstar.blogspot.gr/2015/12/bye-bye-2015.html
Πέρασε λοιπόν κι αυτός ο χρόνος!
Τι να πω για αυτόν τον χρόνο;;;
Πριν μπει το 2016, θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου ότι αυτή η χρονιά μου το χρωστάει να είναι καλή!
Κι όντως ήταν μια καλή χρονιά, ας μην είμαι αχάριστη!
Κατάφερα να πραγματοποιήσω πολλά από όσα είχα στο μυαλό μου και έζησα καινούριες εμπειρίες!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα του Φεβρουαρίου...όλες οι εκπλήξεις μαζί!
Πήρα το πτυχίο των Γερμανικών και βρήκα δουλειά!
Δούλεψα για πρώτη φορά στη ζωή μου...και πραγματικά δεν ήταν καθόλου όπως το είχα φανταστεί!
Κουράστηκα πολύ, θυμάμαι τους τελευταίους μήνες να κλαίω γιατί δεν άντεχα άλλο...
Γνώρισα όμως τόσους ανθρώπους, είδα διαφορετικές συμπεριφορές και απέκτησα την πρώτη μου εμπειρία στον εργασιακό χώρο! Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα το ξανα έκανα...
Το μόνο που με στεναχωρεί είναι ότι εξαιτίας της κούρασης και της έλλειψης χρόνου έχασα πολλές όμορφες στιγμές με τους φίλους μου...προσπαθούσα όμως όσο μπορούσα να είμαι εκεί!
Προσπαθώ να θυμηθώ πράγματα από όλη τη χρονιά αλλά δυσκολεύομαι...δεν θυμάμαι τι έκανα το Πάσχα...θυμάμαι μόνο να κοιμάμαι στον καναπέ της θείας μου στο χωριό!
Το καλοκαίρι δεν πήγα διακοπές...πήγα μόνο τον Σεπτέμβριο για 3 μέρες Αμμουλιανή!
Εκείνες τις ημέρες τις θυμάμαι πολύ καλά...ήταν τόσο ήρεμα, τόσο χαλαρά, τόσο ωραία!
Το καλοκαίρι αποχωρίστηκα την αδερφή μου...την οποία είδα μετά από 5 μήνες την Παρασκευή, μιας και ήρθε για τα Χριστούγεννα!
Στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου η κούραση μου ήταν τόσο μεγάλη που θυμάμαι να λέω στη μαμά μου ότι θα περάσω το πολύ δύο μαθήματα από τα έξι...αλλά κι εκεί το 2016 μου έδειξε το καλό του πρόσωπο και τελικά πέρασα τέσσερα και μου έμειναν δυο- στα οποία δεν πήγα καν, γιατί δεν είχα προλάβει να διαβάσω-!
Και ήρθε και η πρακτική...η αλήθεια είναι ότι ήθελα να κάνω πρακτική έξω αλλά πάντα λέω ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο!Έρχεται ο επόμενος χρόνος...κι αν δεν ήταν πρακτική μπορεί να είναι μεταπτυχιακό στο εξωτερικό! Χαχα
Ο χρόνος αυτός είχε ακόμα μια καλή πράξη, ένα τατουάζ, μια "παράνομη"συνάντηση και λίγο από εκείνον, λίγο από το βλέμμα του!
Σε λίγες μέρες αποχαιρετάμε για τα καλά το 2016...και δεν ξέρω αλλά φοβάμαι για το αν το 2017 θα είναι το ίδιο καλό μαζί μου!
Μέχρι στιγμής δυο πράγματα - ή μάλλον τρία- σκέφτομαι που θα ήθελα να μου φέρει το 2017...δύο πτυχία, ένα της σχολής και ένα ακόμα στα γερμανικά και την ευκαιρία να φύγω έξω είτε για μεταπτυχιακό, είτε για δουλειά, είτε για εθελοντισμό...για οτιδήποτε αρκεί να φύγω!
Ακόμα κάτι που δεν είναι ευχή αλλά δήλωση...για τα 23α γενέθλια μου -το ξέρω είναι λίγο μακριά- θα κάνω δώρο στον εαυτό μου μια ελεύθερη πτώση!
Τέλος αν πέρσι είχα ανάγκη την επιμονή και την υπομονή, φέτος Άγιε μου Βασίλη θέλω να μου φέρεις κάτω από το δέντρο μου λίγη αισιοδοξία...αισιοδοξία για να φυτέψω λίγη στην καρδούλα μου, για να της δώσω κουράγιο, να της δείξω ότι όλα θα πάνε καλά αν το πιστέψει...αν πιστέψει στον εαυτό της!
Έχω πρόβλημα!
Το ξέρω εδώ και καιρό, το αναγνωρίζω!
Είμαι εθισμένη...στη σοκολάτα!
Είναι το ναρκωτικό μου!
Δεν μπορώ ούτε μια μέρα χωρίς να φάω σοκολάτα...
Το ξέρω ότι είναι στο μυαλό μου!
Πρέπει κάτι να κάνω, αλλά όταν κι η ζυγαριά δεν ανεβαίνει λίγο που να ταρακουνηθείς!
Σήμερα έκανα το πρώτο μου τατουάζ...
Είχα πολύ άγχος και ήμουν αρκετά σφιγμένη αλλά όσο περνούσαν τα λεπτά κατάφερα να ηρεμήσω!
Ναι, πόνεσε!
Χμμ, το σχέδιο;
Βγήκε πολύ καλό,πιο καλό από ότι το περίμενα.
Κι έχει να κάνει με αστέρια,αλλά όχι οποιαδήποτε αστέρια!!!
Εδώ και μέρες μπορεί και εβδομάδες σκέφτομαι κάτι που θέλω να γράψω μα συνέχεια το αναβάλλω.Μια γιατί είναι πολύ αργά, την άλλη γιατί είμαι κουρασμένη...
Δικαιολογίες!
Απλά βλέπω ότι δεν νιώθω όσα θέλω να πω. Όπως βλέπω ότι δεν νιώθω και οτιδήποτε άλλο...
Κάποτε ένιωθα γιατί πονούσα!
Πονούσα πολύ. Τον θυμάμαι εκείνο τον πόνο.Παλαίοτερα μέσα από τις αναμνήσεις μπορούσα κιόλας να τον ξανα νιώσω!
Θυμάμαι ότι ένιωθα. Κι αν καμιά φορά το ξεχνάω, όλα τα "εδώ" γραμμένα, γεμάτα συναισθήματα μου το ξανά θυμίζουν.
Θυμάμαι να γράφω και να πονάω.
Θυμάμαι να πονάει το στήθος μου, η κοιλιά μου, το κεφάλι μου!
Θυμάμαι να κλαίω, να κλαίω και ο πόνος να μην περνάει!
Θυμάμαι να τον σκέφτομαι και να πονάω.
...τα μεσημέρια που γύριζα από το σχολείο, κλεινόμουν στο δωμάτιο, κουκουλωνόμουν κάτω από τα σκεπάσματα και πονούσα.Διπλωνόμουν, μαζεύοντας τα πόδια μου στο στήθος μα ο πόνος δεν περνούσε, ενώ αντίθετα σε κάθε σκέψη εκείνου δυνάμωνε!
Θυμάμαι τις στιγμές που δεν άντεχα άλλο, να ανοίγω εκείνο το καταραμένο συρτάρι...
Εκείνον τον πόνο; Χμμμ, πραγματικά δεν τον θυμάμαι, όχι...Γιατί δεν ήταν πόνος, ήταν σαν ανακούφιση. Ένιωθα πως ηρεμούσε τον πόνο της καρδιάς μου!
Η ανακούφιση της καρδιάς μου όμως έφερνε πίσω την λογική και τη συνειδητοποίηση και τις τύψεις απέναντι στον εαυτό μου, και έπρεπε να σταματήσει αυτό!
Τότε ήταν που αγάπησα λίγο παραπάνω τον εαυτό μου...και κατάλαβα ακόμα περισσότερα!
Όπως το ό,τι περιμένω κάποιον άλλον να με αγαπήσει όταν εγώ η ίδια δεν αγαπάω τον εαυτό μου...
Ο πόνος δεν σταμάτησε, έμαθα όμως να τον διαχειρίζομαι με άλλους τρόπους όπως να γεμίζω το πρόγραμμα μου και να είμαι δραστήρια για να μην σκέφτομαι!
Και τα κατάφερνα ο πόνος να είναι υποφερτός!
Ο καιρός περνούσε και κάποτε σταμάτησα να πονάω τόσο εύκολα με κάθε καινούρια κατάσταση που ερχόμουν αντιμέτωπη. Μα τον πόνο διαδέχθηκε η απογοήτευση...
Απογοητευόμουν χωρίς όμως να νιώθω πόνο...
Δεν μου έκανε εντύπωση όταν κάποιος έφευγε αλλά όταν έμενε, καθώς αυτό δεν ακολουθούσε την φυσική ροή των πραγμάτων αλλά κάτι πήγαινε λάθος.
Κι αν κάποιος έμενε, περίμενα πότε θα φύγει, διότι ήξερα, περίμενα ότι αργά ή γρήγορα, θα φύγει!
Κι αφού πέρασα και από αυτό το στάδιο , τώρα πέρασα στην απάθεια.
Απάθεια, όχι για τη ζωή...απάθεια απέναντι στον "έρωτα", την "αγάπη"!
Δεν ενδιαφέρομαι. Δεν μου κάνει εντύπωση τίποτα. Δεν περιμένω τίποτα. Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να μην παρατηρώ καν τι υπάρχει γύρω μου όταν βγαίνω έξω...μια απόλυτη αδιαφορία!
Γνωρίζω άτομα που όμως και πάλι δεν μου κάνουν εντύπωση...
Χαμογελάω χωρίς να νιώθω κάτι.
Τα φιλιά δεν έχουν σημασία, ενώ οι υποσχέσεις και τα "κοινά" σχέδια των άλλων ειναι λόγια στον αέρα, που είτε γίνουν, είτε όχι δεν με πολύ νοιάζει.
Δεν νιώθω ενθουσιασμό όταν γνωρίζω κάποιον, ούτε πόνο όταν φεύγει...
Με τρομάζει ο εαυτός μου. Τρομάζω με αυτό που έχω γίνει! Κάποιες φορές κλαίω χωρίς να νιώθω κάτι...απλά κλαίω χωρίς να νιώθω πόνο ή χαρά!
Υπάρχουν άραγε ελλατωματικές καρδιές;
Αν ναι, τότε η δικιά μου κάπου έχει σίγουρα χαλάσει...και δεν ξέρω αν δέχεται επιδιόρθωση!
Κάποτε πονούσα γιατί ένιωθα...τώρα; Τώρα δεν νιώθω!
