Πόσες φορές έχω πει ότι θέλω να μεγαλώσω γρήγορα. Να φτάσω τα 20,να έχω τελειώσει το σχολείο,να είμαι ενήλικη και να μπορώ να κάνω ότι θέλω. Να βγαίνω όποτε θέλω,ότι ώρα θέλω μέχρι ότι ώρα θέλω.
Αλλά και πάλι, τι θα καταλάβω. Και αυτά τα χρόνια θα περάσουν τόσο γρήγορα όσο πέρασαν και όλα τα άλλα,χωρίς καν να το καταλάβω.
Όσο θέλω να μεγαλώσω,άλλο τόσο θέλω να γυρίσω στα παλιά. Όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό. Όταν θυμάμαι εκείνα τα χρόνια με πιάνει μια νοσταλγία. Πώς πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια. Αναπολώ εκείνες τις στιγμές,όταν ήμασταν ακόμα μικρά-αθώα παιδιά,που το μόνο που είχαμε στο μυαλό μας ήταν το παιχνίδι. Να βγούμε έξω στη γειτονιά να παίζουμε με τους φίλους μας.
Διαβάζω εκθέσεις από το δημοτικό,βλέπω τα τεστ που έγραφα. Είχα τόση φαντασία κάποτε. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι εγώ ήμουν αυτή που είχε γράψει εκείνες τις εκθέσεις Νιώθω λες και ήμουν άλλο άτομο Πιο χαρούμενη,πιο ξέγνοιαστη,έτοιμη να αντιμετωπίσω τα πάντα Ναι έτσι ήμουν κάποτε..
Όχι όπως τώρα,που είμαι έτοιμη να το βάλω στα πόδια μπροστά στην πρώτη δυσκολία Απλά τα παρατάω και παραδίνω τα όπλα. Μου λείπει εκείνη η αποφασιστικότητα που είχα κάποτε. Τα έβλεπα όλα με άλλο μάτι!
Φέτος με περιμένει μια τόσο δύσκολη χρονιά και όταν σκέφτομαι όλα όσα έχω να κάνω,δειλιάζω,είμαι έτοιμη να τα παρατήσω,αλλά δεν το έχω κάνει ακόμα. Ίσως τελικά να μου έχει μείνει κάτι από παλιά.
Θα τα καταφέρω!Θα 'φορέσω' το πιο γλυκό μου χαμόγελο και θα υποδεχτώ τις δυσκολίες. Θα είμαι έτοιμη να τις αντιμετωπίσω μια μια και να βγω νικήτρια!!!
