träumen στα γερμανικά σημαίνει ονειρεύομαι...μόλις γνώρισα αυτό το ρήμα το έμαθα αμέσως και έγινε ένα από τα αγαπημένα μου και στα γερμανικά!
Ίσως να φταίει που μου αρέσει να ονειρεύομαι...

"Αντέχω!"

Κάθε μέρα λέω ότι αντέχω...αλλά φτάνει κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα που ξεκινάω και αναρωτιέμαι αν όντως τελικά αντέχω...!
"Αντέχω;!"
Ίσως είναι εκείνη η ώρα της ημέρας  που μετά από τόσο περπάτημα τα πόδια μου ξεκινάνε να πονάνε...διαμαρτύρονται και κάθε βήμα είναι πόνος!
Πάντα χαμογελαστή...ακόμα και εκεί με μάθανε!
"Το χαμογελαστό κορίτσι!"
Να μοιράζω χαμόγελα παντού ακόμα και σε αγνώστους και να χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν μου τα ανταποδίδουν! 
"Αντέχεις;! Πόσο ακόμα;!"
Πάλι το ίδιο λάθος της υπερβολής...να προσηλώνομαι τόσο πολύ σε κάτι που ξεχνάω όλα τα άλλα...και κάπως έτσι βρέθηκα χθες μετά από πολύ καιρό μαζί με κάτι φίλους..ήπιαμε σαγκριά, φάγαμε πίτσα, μιλήσαμε, καθόμασταν στο κρεβάτι όλοι μαζί όπως τότε...όπως πριν λίγους μήνες...πόσες φορές μέσα σε αυτούς τους μήνες θα μπορούσα να ήμουν εκεί αλλά η κούραση με πήγαινε κατευθείαν σπίτι...είναι στιγμές όμως που νιώθω ότι κουράζω. Η ζωή μου έχει αποκτήσει μια καθημερινή ρουτίνα και νιώθω ότι δεν έχω να μιλήσω για κάτι πέρα από τη δουλειά και τα σχέδια μου...και προσπαθώ, προσπαθώ όσο μπορώ για να το αλλάξω αυτό! 
Ξέρω ποια είναι τα λάθη μου, τα αναγνωρίζω...απλά πρέπει να κάνω κάτι για να τα διορθώσω...
Ξέρω ακόμα ότι όπως η δουλειά μου δίνει χαρά-όση και κούραση- άλλη τόση χαρά μου δίνει το να βρίσκομαι με τους φίλους μου και πρέπει να βρίσκω χρόνο και για αυτούς!
" Αντέχω!!!"

Καλό τριήμερο! Κι επειδή όπως είπα προσπαθώ...αυτό το τριήμερο θα πάω Βόλο να βρω τους φίλους μου, να ξεκουραστώ, να κάνω μπάνιο στη θάλασσα και γενικά να ξεφύγω! 

Θα μάθουμε να αγαπάμε;

Λέμε ότι αγαπάμε...αλλά ξέρουμε τελικά να αγαπάμε; Ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάμε; Βαθιά, ατελείωτα, απελπιστικά ανυπόφορα...
Κάθε μέρα απαγοητεύομαι από αυτά που βλέπω...σχέσεις ανθρώπων που λένε ότι αγαπάνε ο ένας τον άλλον κι όμως κάνουν πράγματα που θα μπορούσαν να τους πληγώσουν!
Αν αγαπάμε κάποιον και ξέρουμε ότι και εκείνος μας αγαπά γιατί να του λέμε ψέματα; Φοβόμαστε ότι δεν θα μας δείξει κατανόηση; Τότε μάλλον στα μάτια μου δεν μας αγαπά, γιατί -στα μάτια μου πάλι- η αγάπη έχει μέσα της πολύ κατανόηση...ίσως είναι όμως που κάποιες φορές η υπερβολική αγάπη γίνεται αποπνικτική!
Αν αγαπάμε γιατί απατάμε; Γιατί αγαπάμε περισσότερο τον εαυτό μας και κάνουμε όσα εκείνος θέλει, να ικανοποιήσει δηλαδή τα ερωτικά του ένστικτα;
Υπάρχει αληθινή αγάπη; Μπορείς τελικά να εμπιστευτείς κάποιον πραγματικά; Να πιστέψεις τα λόγια του; Τα "Σ'αγαπώ" του;
Τόσες ψεύτικες σχέσεις... από ανάγκη...από την ανάγκη μας να μην είμαστε μόνοι...μα τι είναι χειρότερο να ζεις ένα ψέμα ή να ζεις μόνος;
Βλέπω ζευγάρια και σκέφτομαι πόσα μυστικά μπορεί να κρύβει ο καθένας μέσα του...πόσα πράγματα που θα μπορούσαν να πληγώσουν ο ένας τον άλλον...ποιος από τους δυο μπορεί να είναι ο απατημένος...!
Ξέρεις κάτι; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουμε να αγαπάμε τους άλλους...και δεν θα μάθουμε ποτέ να το κάνουμε γιατί είμαστε εγωιστές!
Ίσως να το καταφέρουμε όταν βρούμε κάποιον που στο πρόσωπο του να βλέπουμε το "εγώ" μας...μπορεί τότε όπως αποφεύγουμε να πληγώνουμε τον εαυτό μας να αποφεύγουμε να πληγώνουμε και το παναμοιότυπο "εγώ" μας!

Κλείνοντας τα 22!

Και κάπως έτσι πέρασαν 22 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή μου!

-Και εδώ είναι που δεν το περίμενα αλλά βάζω τα κλάματα-

Έχω φτάσει πια να θεωρούμε μια μικρή κυρία... ή και όχι;

Μάλλον θα έλεγα ότι είμαι ακόμα ένα μικρό παιδί!

Τα τελευταία 5-6 χρόνια την ημέρα των γενεθλίων μου ευχόμουν κάτι για έρωτες, λουλούδια και αρώματα...αν πω ότι δεν λείπει κάτι τέτοιο από τη ζωή μου θα είναι ψέμα!

Πλέον όμως και για πρώτη φορά πραγματικά οι προτεραιότητες μου είναι άλλες...

Θέλω να πετύχω, θέλω τόσο πολύ να τα καταφέρω!

Σε αυτά τα 22 μου χρόνια έχω καταλάβει ότι το πείσμα μου-κι έχω πολύ από αυτό- μου έχει βγει κάποιες φορές σε καλό...κάποιες πάλι και σε κακό!

Εύχομαι λοιπόν αυτό το πείσμα να μου βγει σε καλό...εύχομαι να έχω τη δύναμη, την επιμονή και την υπομονή να προσπεράσω κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί στο μονοπάτι που έχω αποφασίσει να ακολουθήσω...και λίγη τύχη φυσικά! Κι αν πάλι δεν τα καταφέρω δεν πειράζει...γιατί έχω μάθει ότι στη ζωή όλα γίνονται για κάποιο λόγο κι έχω ήδη σκεφτεί το 

"εναλλακτικό" μου μονοπάτι! :)

Και μπορεί να μην σκέφτομαι λουλούδια και αρώματα αλλά έχω βάλει κάτι τέλειες πλατφόρμες από τα Migato στο μάτι... νομίζω το αξίζω αυτό το δώρο, τόσα χιλιόμετρα κάνουν κάθε μέρα τα ποδαράκια μου στη δουλειά! χιχι