Και είναι από καιρό εκεί...έχει πάρει τη θέση της στο δωμάτιο!

Όσα δεν με αφήνει το στόμα μου να πω...

Ξέρεις πόσα πράγματα μπορούν να γίνουν μέσα σε λίγες μέρες!
Να γνωρίσεις για παράδειγμα το παιδί από τη σχολή που τόσο σου αρέσει...
Πως έγινε και τελείως τυχαία τον βρήκα στο facebook και αποφάσισα να τον κάνω φίλο...με δέχτηκε,μιλούσαμε αυτές τις μέρες συνεχώς δυο και τρεις φορές την ημέρα,είπαμε να κανονίσουμε να πάμε και για καφέ...και κυρίως θα με περίμενε σήμερα στη σχολή...να μου πει όπως είπε έστω ένα καλημέρα!
Το πρωί είχα τόσο άγχος,μέσα στο λεωφορείο δεν μπορούσα να ηρεμήσω ενώ όταν έφτασα στη σχολή ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια...Και μόλις μπήκα λίγο πιο κάτω ήταν αυτός μα εγώ δεν πήγα να τον χαιρετήσω και πήγα στο κυλικείο και κάθησα σε ένα τραπέζι...άρχισα να παίζω με τα χέρια μου,να κοιτάω πίσω από τον τοίχο περιμένοντας τον να έρθει...αυτός όμως άφαντος!
Ξαφνικά σηκώνονται όλοι για να πάμε στο μάθημα...πιάνω μια κοπέλα και της εξηγώ την κατάσταση...βγαίνω στην άκρη και τον κοιτάω...περιμένω να έρθει και τελικά με πλησιάζει και μου μιλάει...
Τελικά δεν μπήκα καθόλου στο μάθημα και καθήσαμε μαζί και μιλούσαμε...τι λέγαμε?Βλακείες...αυτός μιλούσε και ήταν τόσο καλός...εγώ πάλι χαζογελούσα και δεν έλεγα τίποτα...
Επειδή κιόλας τον είχα δει στη σχολή και του το είχα πει με ρώτησε τι σκέφτηκα όταν τον είδα και εγώ τελείως φυσικά απάντησα 'Τίποτα'!
Το πιο τραγικό ήταν όταν μου είπε ότι του αρέσω και περιμένε να του πω κάτι κι εγώ...
Εγώ δεν μιλούσα...
Περίμενα με τόση αγωνία αυτή την ημέρα και όμως τελικά το απόγευμα ήμουν ράκος ψυχολογικά...γιατί αντί να πω όσα ήθελα να πω τα κράτησα μέσα σου και άρχισαν να με πνίγουν!
Ποτέ δεν έχω καταφέρει να πω όσα νιώθω...ένα 'Σε θέλω' έχω πει μόνο και αυτό σε μήνυμα!
Δεν μπορώ τα λόγια και τις λέξεις είναι σαν να με τρομάζουν!
Άσε με να σου κρατήσω το χέρι,να σε πιάσω από το μπράτσο,να σε φιλήσω και θα καταλάβεις τότε σίγουρα ότι μου αρέσεις...
Μα μην μου ζητάς να πω κάτι....
Φοβάμαι να εκφράσω με λόγια αυτά που νιώθω...!
Αν όμως μου ήταν τόσο εύκολο θα σου έλεγα αυτά που δεν σου είπα...
-Όταν σε είδα στη σχολή μου άρεσες και σκέφτηκα ότι θα ήθελα πολύ να σε γνωρίσω...δεν περίμενα ότι θα γίνει...μπορεί να σε βρήκα τυχαία στο facebook,δεν σε έκανα όμως τυχαία φίλο...Και ΝΑΙ,μου αρέσεις...!
Και η καρδιά μου είναι σαν να μου φωνάζει πέστα μα το στόμα μου δεν με αφήνει να τα πω...ή μάλλον το μυαλό μου δεν στέλνει το μήνυμα στο στόμα μου για να πει όσα θέλει η καρδιά μου!

Όπως το φαντάζομαι εγώ!

Ήταν μια όμορφη,δροσερή μέρα...μια σχεδόν χειμωνιάτικη μέρα!
Με τον ήλιο να λάμπει αλλά με πολύ δροσιά!
Κάτι τέτοιες μέρες δεν μου αρέσει να κρύβομαι στη σκιά μα να περπατάω εκεί που ο ήλιος ρίχνει τις ακτίνες του και φωτίζει το δρόμο...και έτσι ζεσταίνομαι!Ο ήλιος μου χαρίζει τη ζεστασιά του!
Έφτασα στη σχολή και μπήκα βιαστικά μέσα...δεν είχε πολύ κόσμο!
Ανεβαίνοντας τα σκαλιά έπεσα επάνω του...
-Ωχ,συγγνώμη!
-Δεν πειράζει!
Στεκόταν εκεί και με κοιτούσε...μα ούτε και εγώ μπορούσα να κουνηθώ...δεν ήθελα να κουνηθώ,είμασταν τόσο κοντά!
Τα μάγουλα μου είχαν κοκκινήσει και είχα κατεβασμένο το πρόσωπο μου!
Άπλωσε το χέρι του και μου συστήθηκε...
-Όλγα.Χάρηκα,απάντησα εγώ!
-Κι εγώ χάρηκα...πολύ!!!

Όχι,δεν τον έχω γνωρίσει ακόμα!Μα κάπως έτσι φαντάζομαι την στιγμή της γνωριμίας μας...αν ποτέ καταφέρουμε να γνωριστούμε!
Και κάθε φορά τον βλέπω όλο και πιο συχνά...και σε στιγμές που ίσως δεν θα έπρεπε...
Όταν καθόμουν στο εστιατόριο με έναν φίλο μου και ξαφνικά δυο τραπέζια πιο εκεί ήταν αυτός...και ίσως δίνω την λάθος εντύπωση γιατί με τον παιδί που κάθεται απέναντι μου είμαστε απλά φίλοι...
Και τότε την επόμενη μέρα δεν μπορώ να κλέψω ούτε λίγη απο την ματιά του...το βλέμμα του δεν πέφτει τυχαία πάνω στο δικό μου ώστε να αναγκαστώ να γυρίσω το κεφάλι μου αλλού!
Και δεν μπορώ να δω εκείνη την γλυκιά φατσούλα με τα δυο πεταχτά αυτάκια γιατί βλέπω συνεχώς μια πλάτη...
Μια πλάτη που τρέχω να προλάβω μα δεν τα καταφέρνω...και συνεχώς με προσπερνά!
Νιώθω τόσο γελοία!Δεν είμαι πια ένα μικρό σχολιαρόπαιδο που 'ερωτεύεται' τον μαθητή μιας μεγαλύτερης τάξης και λέει στις φίλες της πόσο όμορφος είναι και φαντάζεται ό,τι θέλει με το μυαλό της!
Ίσως θα έπρεπε μετά από όλα όσα έχουν γίνει και όσα έμαθα τα τελευταία χρόνια να έχω γίνει αρκετά πιο ρεαλίστρια!