Δεν μπορώ να καταλάβω όμως πως τα πράγματα θα πάνε καλά όταν έχει αλλάξει η συμπεριφορά σου...και τον κατανοώ το λόγο! Ίσως να μην είμαστε ποτέ ξανά όπως πριν...δεν θα έπρεπε όμως να προσπαθήσουμε να γίνουμε;
Όταν λες θα περάσει καιρός για να ξανά δούμε ταινία μαζί και δεν μου εξηγείς το λόγο, εγώ πως πρέπει να νιώθω, πως πρέπει να αντιδράσω; Και τι ακόμα από όσα κάναμε θα περάσει καιρός για να τα ξανά κάνουμε;
Γιατί χθες το βράδυ δεν με πήρες να μου πεις καληνύχτα...και ούτε με ρώτησες αυτό το "Τι ώρα ξυπνάμε το πρωί;" για να σου πω εγώ ότι δεν χρειάζεται να ξυπνήσεις τόσο νωρίς κι εσύ απλά να επιμένεις! Και σήμερα ξύπνησα μόνη μου το πρωί...μετά από ένα μήνα που κάθε πρωί σε άκουγα να μου λες να σηκωθώ!
Πίστευα τόσο πολύ ότι επιτέλους θα ήμουν χαρούμενη...γιατί χαμογελούσα τόσο πολύ! Γιατί έκανα όνειρα! Και τώρα πάλι κλαίω και πονάω! Πονάω γιατί δεν μπορώ αυτή τη συμπεριφορά σου! Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω πως θα πάνε τα πράγματα και δεν πιστεύω πως θα πάνε καλά!
Και μπορεί εσύ στις 5 το πρωί που σε πήρα τηλέφωνο να κοιμόσουν αλλά εγώ μετά από πολύ καιρό πέρασα ξανά ένα βασανιστικό βράδυ! Το μαξιλάρι μου έγινε μούσκεμα από το κλάμα ενώ μάζευα τα πόδια μου στο στήθος μου από τον πόνο που ένιωθα...γιατί αληθινά πονάω!
Γιατί πιστεύω ότι θα έρθουν πολλά ακόμα βασανιστικά βράδια;