Μπορείτε να φανταστείτε...;

Το τζάκι-σόμπα ήταν αναμμένο...

στο πικάπ έπαιζε χαλαρή μουσική...

και στο κρεβάτι,πάνω στο χέρι ενός γίγαντα ακουμπούσε το χέρι μια μικρής τοσοδούλας!

Μπορείτε να φανταστείτε την διαφορά των χεριών τους;

Μακάρι μερικά τουλάχιστον από τα όνειρα μου να γίνονταν πραγματικότητα...όπως το να δει η μικρή τοσοδούλα τον γίγαντα ξανά!

I believe I can fly!

Δεν το σκέφτηκα καθόλου...εκείνη τη στιγμή απλά το διασκέδαζα...τόσο καιρό η μια και μοναδική μου ευχή είναι να μπορούσα να πετάξω!
Φορώντας την -τεράστια επάνω μου-στολή πτήσης το μόνο που μου έλειπε ήταν ένα αεροπλάνο...και τότε ΝΑΙ θα πετούσα!

 

I used to think that I could not go on
And life was nothing but an awful song
But now I know the meaning of true love
I'm leaning on the everlasting arms
If I can see it, then I can do it
If I just believe it, there's nothing to it
I believe I can fly
I believe I can touch the sky
I think about it every night and day
Spread my wings and fly away
I believe I can soar
I see me running through that open door
I believe I can fly
I believe I can fly
I believe I can fly
See I was on the verge of breaking down
Sometimes silence can seem so loud
There are miracles in life I must achieve
But first I know it starts inside of me, oh
If I can see it, then I can be it
If I just believe it, there's nothing to it
 

Hey, cause I believe in me, oh
 

If I can see it, then I can do it (I can do it)
If I just believe it, there's nothing to it

Hey, if I just spread my wings
I can fly
I can fly
I can fly, hey
If I just spread my wings
I can fly-eye-eye-eye
Hum, fly-eye-eye 

Πίνακας ζωγραφικής!

Δικιά μου δημιουργία...δώρο για έναν καλό φίλο...

Τελικά μπορώ να ζωγραφίζω και για άλλους εκτός από εσένα!

Πρώτη φορά πάνω σε καμβά!

Γιατί μετά το σεξ...

Και ξαφνικά είναι σαν κάτι να αρχίζει να γεννιέται μέσα σου...και γιατί το έχεις ανάγκη αλλά και γιατί αυτός ο άνθρωπος κάνει πράγματα που σε αγγίζουν...
Γιατί μετά το σεξ σε φιλάει αυτός στο μάγουλο...και όχι εσύ εκείνον όπως θα γινόταν συνήθως...
Περνάει το χέρι του γύρω από τη μέση σου και σε κρατάει σφιχτά πάνω του...
Ανοίγει το χέρι του για να κουρνιάσεις στην αγκαλιά του...και κλείνεται και αυτός στην δικιά σου αγκαλιά αφήνοντας σε να τον αγγίζεις...και είναι κάτι το τόσο γλυκό...κάτι που τόσο απεγνωσμένα θα ήθελες να συμβεί!

Μακριά από την υπερβολή!

Ακόμα μου φαίνεται τόσο ασυνήθιστο να μην μπορώ να μιλήσω για εσένα...να μην έχω να πω κάτι για εσένα...να μην έχω να γράψω κάτι για εσένα!
Και ίσως κάποιος να πίστευε πλέον ότι σε έχω ξεχάσει...μα εγώ κουβαλάω κρυφά όλες τις αναμνήσεις μου στο πίσω μέρος του μυαλού μου!
Όταν πάω να ξεφύγω και βλέπω ότι το παρακάνω θυμάμαι μια φράση σου...'Μακριά από την υπερβολή!'...και είναι σαν να εμφανίζεται μπορστά στα μάτια μου εκείνο το μήνυμα!
 Κι ενώ ξέρω ότι τώρα κάποια άλλη ανησυχεί για εσένα...δεν μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι αν είσαι καλά!
Μακάρι να είχα κάτι να σου ζωγραφίσω...έχω τόσο καιρό να αγγίξω τα μολύβια μου και μου έχει λείψει τόσο πολύ...δεν βρίσκω όμως αυτό το ερέθισμα που θα με κάνει να κάτσω να ζωγραφίσω...
Δεν έχω έμπνευση και έχω αρχίσει να εγκαταλείπω το μπλόγκ μου...
Κι έχω βρει καινούριες ασχολίες...όπως το kick boxing...σου φαίνεται αστείο;Είναι αλήθεια όμως...μου αρέσει πολύ και ο προπονητής λέει ότι τα πάω πολύ καλά...θέλει μόνο να αγριέψω!Με έχεις δει να αγριεύω;Τις προάλλες σκεφτόμουν μήπως του πω να φέρνω τους γονείς μου στην προπόνηση τότε δεν θα αγριέψω απλά...και ενώ θα περίμενες να έχω γίνει λίγο πιο δυνατή,εγώ είμαι το ίδιο αδύναμη με παλιά...και λέω στον εαυτό μου ότι πρέπει να γίνω πιο σκληρή μα ακόμα και τώρα κλαίω...γιατί γράφω πράγματα που τόσο θα ήθελα να μάθεις...αλλά ποτέ δεν θα διαβάσεις!

Και είναι από καιρό εκεί...έχει πάρει τη θέση της στο δωμάτιο!

Όσα δεν με αφήνει το στόμα μου να πω...

Ξέρεις πόσα πράγματα μπορούν να γίνουν μέσα σε λίγες μέρες!
Να γνωρίσεις για παράδειγμα το παιδί από τη σχολή που τόσο σου αρέσει...
Πως έγινε και τελείως τυχαία τον βρήκα στο facebook και αποφάσισα να τον κάνω φίλο...με δέχτηκε,μιλούσαμε αυτές τις μέρες συνεχώς δυο και τρεις φορές την ημέρα,είπαμε να κανονίσουμε να πάμε και για καφέ...και κυρίως θα με περίμενε σήμερα στη σχολή...να μου πει όπως είπε έστω ένα καλημέρα!
Το πρωί είχα τόσο άγχος,μέσα στο λεωφορείο δεν μπορούσα να ηρεμήσω ενώ όταν έφτασα στη σχολή ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια...Και μόλις μπήκα λίγο πιο κάτω ήταν αυτός μα εγώ δεν πήγα να τον χαιρετήσω και πήγα στο κυλικείο και κάθησα σε ένα τραπέζι...άρχισα να παίζω με τα χέρια μου,να κοιτάω πίσω από τον τοίχο περιμένοντας τον να έρθει...αυτός όμως άφαντος!
Ξαφνικά σηκώνονται όλοι για να πάμε στο μάθημα...πιάνω μια κοπέλα και της εξηγώ την κατάσταση...βγαίνω στην άκρη και τον κοιτάω...περιμένω να έρθει και τελικά με πλησιάζει και μου μιλάει...
Τελικά δεν μπήκα καθόλου στο μάθημα και καθήσαμε μαζί και μιλούσαμε...τι λέγαμε?Βλακείες...αυτός μιλούσε και ήταν τόσο καλός...εγώ πάλι χαζογελούσα και δεν έλεγα τίποτα...
Επειδή κιόλας τον είχα δει στη σχολή και του το είχα πει με ρώτησε τι σκέφτηκα όταν τον είδα και εγώ τελείως φυσικά απάντησα 'Τίποτα'!
Το πιο τραγικό ήταν όταν μου είπε ότι του αρέσω και περιμένε να του πω κάτι κι εγώ...
Εγώ δεν μιλούσα...
Περίμενα με τόση αγωνία αυτή την ημέρα και όμως τελικά το απόγευμα ήμουν ράκος ψυχολογικά...γιατί αντί να πω όσα ήθελα να πω τα κράτησα μέσα σου και άρχισαν να με πνίγουν!
Ποτέ δεν έχω καταφέρει να πω όσα νιώθω...ένα 'Σε θέλω' έχω πει μόνο και αυτό σε μήνυμα!
Δεν μπορώ τα λόγια και τις λέξεις είναι σαν να με τρομάζουν!
Άσε με να σου κρατήσω το χέρι,να σε πιάσω από το μπράτσο,να σε φιλήσω και θα καταλάβεις τότε σίγουρα ότι μου αρέσεις...
Μα μην μου ζητάς να πω κάτι....
Φοβάμαι να εκφράσω με λόγια αυτά που νιώθω...!
Αν όμως μου ήταν τόσο εύκολο θα σου έλεγα αυτά που δεν σου είπα...
-Όταν σε είδα στη σχολή μου άρεσες και σκέφτηκα ότι θα ήθελα πολύ να σε γνωρίσω...δεν περίμενα ότι θα γίνει...μπορεί να σε βρήκα τυχαία στο facebook,δεν σε έκανα όμως τυχαία φίλο...Και ΝΑΙ,μου αρέσεις...!
Και η καρδιά μου είναι σαν να μου φωνάζει πέστα μα το στόμα μου δεν με αφήνει να τα πω...ή μάλλον το μυαλό μου δεν στέλνει το μήνυμα στο στόμα μου για να πει όσα θέλει η καρδιά μου!

Όπως το φαντάζομαι εγώ!

Ήταν μια όμορφη,δροσερή μέρα...μια σχεδόν χειμωνιάτικη μέρα!
Με τον ήλιο να λάμπει αλλά με πολύ δροσιά!
Κάτι τέτοιες μέρες δεν μου αρέσει να κρύβομαι στη σκιά μα να περπατάω εκεί που ο ήλιος ρίχνει τις ακτίνες του και φωτίζει το δρόμο...και έτσι ζεσταίνομαι!Ο ήλιος μου χαρίζει τη ζεστασιά του!
Έφτασα στη σχολή και μπήκα βιαστικά μέσα...δεν είχε πολύ κόσμο!
Ανεβαίνοντας τα σκαλιά έπεσα επάνω του...
-Ωχ,συγγνώμη!
-Δεν πειράζει!
Στεκόταν εκεί και με κοιτούσε...μα ούτε και εγώ μπορούσα να κουνηθώ...δεν ήθελα να κουνηθώ,είμασταν τόσο κοντά!
Τα μάγουλα μου είχαν κοκκινήσει και είχα κατεβασμένο το πρόσωπο μου!
Άπλωσε το χέρι του και μου συστήθηκε...
-Όλγα.Χάρηκα,απάντησα εγώ!
-Κι εγώ χάρηκα...πολύ!!!

Όχι,δεν τον έχω γνωρίσει ακόμα!Μα κάπως έτσι φαντάζομαι την στιγμή της γνωριμίας μας...αν ποτέ καταφέρουμε να γνωριστούμε!
Και κάθε φορά τον βλέπω όλο και πιο συχνά...και σε στιγμές που ίσως δεν θα έπρεπε...
Όταν καθόμουν στο εστιατόριο με έναν φίλο μου και ξαφνικά δυο τραπέζια πιο εκεί ήταν αυτός...και ίσως δίνω την λάθος εντύπωση γιατί με τον παιδί που κάθεται απέναντι μου είμαστε απλά φίλοι...
Και τότε την επόμενη μέρα δεν μπορώ να κλέψω ούτε λίγη απο την ματιά του...το βλέμμα του δεν πέφτει τυχαία πάνω στο δικό μου ώστε να αναγκαστώ να γυρίσω το κεφάλι μου αλλού!
Και δεν μπορώ να δω εκείνη την γλυκιά φατσούλα με τα δυο πεταχτά αυτάκια γιατί βλέπω συνεχώς μια πλάτη...
Μια πλάτη που τρέχω να προλάβω μα δεν τα καταφέρνω...και συνεχώς με προσπερνά!
Νιώθω τόσο γελοία!Δεν είμαι πια ένα μικρό σχολιαρόπαιδο που 'ερωτεύεται' τον μαθητή μιας μεγαλύτερης τάξης και λέει στις φίλες της πόσο όμορφος είναι και φαντάζεται ό,τι θέλει με το μυαλό της!
Ίσως θα έπρεπε μετά από όλα όσα έχουν γίνει και όσα έμαθα τα τελευταία χρόνια να έχω γίνει αρκετά πιο ρεαλίστρια!

Ένας εξωγήινος έπεσε στη Γη!

Κάποτε ένας μικρός εξωγήινος έπεσε στη Γη...
Δεν έμοιαζε καθόλου με τα όντα αυτού του πλανήτη...ανθρώπους τους αποκαλούσαν!
Ξεχώριζε τόσο πολύ που όλοι τον φοβόντουσαν και δίσταζαν να τον πλησιάζουν.
Μετά από αρκετές προσπάθειες κατάφερε να αποκτήσει την όψη των ανθρώπων...
Πλέον μπορούσε να περπατά ελεύθερα στον δρόμο ανάμεσα στους ανθρώπους.Άρχισε να αποκτά φίλους και να κάνει πράγματα όπως οι 'κανονικοί' άνθρωποι...είχε γίνει πια μέλος της κοινωνίας των ανθρώπων!Ο μικρός εξωγήινος είχε γίνει τώρα ευτυχισμένος...
Έτσι πίστευε τουλάχιστον γιατί η χαρά του δεν διήρκησε και τόσο πολύ.Κάτι πάλι τον έκανε να ξεχωρίζει...μετά από πολύ σκέψη αποφάσισε ότι αυτό ήταν η εμφάνιση του.Έμαθε για την μόδα και τα ρούχα και σύντομα απέκτησε στυλ!Οι άνθρωποι ξαφνικά τον πρόσεχαν περισσότερο,όλοι ήθελαν να τον έχουν φίλο και τον καλούσαν παντού μαζί τους.
Δεν άργησε όμως και πάλι να περάσει λίγος καιρός και άρχισε να περνά πάλι στο περιθώριο,πολλές φορές ένιωθε να τον αποφεύγουν και να είναι παρήσακτος σαν να μην ταίριαζε με τους άλλους!
Είχε μεγαλώσει αλλιώς,είχε διαφορετική συμπεριφορά,είχε διαφορετικές συνήθειες και του άρεσαν άλλα πράγματα...
Ο μικρός εξωγήινος σιγά σιγά συνηδητοποίησε την πραγματικότητα...δεν ήταν ούτε η όψη του,ούτε η εμφάνιση του που τον έκαναν να ξεχωρίζει...ήταν ο μοναδικός,ο τόσο ξεχωριστός χαρακτήρας του γιατί ποτέ ξανα δεν υπήρξε εξωγήινος σαν και αυτόν στη Γη!
Με πολύ θάρρος όμως συλλογίστηκε και είπε στον εαυτό του...'Υπάρχουν άλλοι τόσοι πλανήτες...μπορεί να μην ταίριαξα με τους ανθρώπους άλλα σίγουρα υπάρχουν κάπου εκεί έξω άλλα όντα με τα οποία θα μπορέσω να ταιριάξω και τα οποία θα με δεχτούν έτσι όπως είμαι ακριβώς!'...
Άφησε λοιπόν πίσω του τη Γη και ξεκίνησε το ταξίδι του αναζητώντας εκείνον τον πλανήτη που θα του ταιριάζει!

Κάποιες φορές νιώθω σαν τον μικρό μου εξωγήινο που προσπαθεί απεγνωσμένα για την αναγνώρηση και την αποδοχή του από τους ανθρώπους...μα δεν ταιριάζει με αυτούς...Άραγε ποιος πλανήτης μου ταιριάζει εμένα;

Το πιο όμορφο δωράκι!

Ποιος άντρας;!Άμα ήταν να περιμέναμε από αυτούς θα είχαμε γεράσει και ακόμα τίποτα...:P

Η γλυκιά μου η αδερφούλα....Που την υπεραγαπώ!

Πάλι καλά βρήκα εγκαίρως το άτακτο σκουλικάκι που πήγε να μου φάει όλα τα φύλλα!:)

Game over!

Κάποτε μου τα έλεγαν και εμένα,λέω τώρα...μα σαν μπεις στο χορό ακούς μόνο τη μουσική και χορεύεις στο ρυθμό,και κανόνια να βαράνε απέξω εσύ δεν δίνεις σημασία!
Εσύ ακούς την καρδιά σου κι ας μην είναι σωστό αυτό που σου φωνάζει!
Είναι η λύση της απόγνωσης...όταν βλέπεις ότι πας να χάσεις τον άλλο από δίπλα σου!
'Θα σου δώσω αυτό που θες,αρκεί να είσαι δίπλα μου!'
Δεν είναι όμως δίπλα σου!Μπορεί να είναι το σώμα του...η καρδιά του όμως ταξιδεύει σε άλλα μέρη που εσένα δεν σου επιτρέπεται να τα πατήσεις!
Τον αγαπάς,λες...και γι'αυτό είσαι διατεθημένη να κάνεις τα πάντα για να τον έχεις κοντά σου ακόμα για και λίγες στιγμές!
Πληγώνεσαι;Όσο δεν πάει!Η σωματική επαφή δεν ισοδυναμεί καθόλου με μια σχέση!
Κάθε φορά πληγώνεσαι και λίγο παραπάνω...αφού κάθε φορά τον αγαπάς λίγο παραπάνω...και γεννιούνται μέσα σου νέες ελπίδες!
Μπορεί εσύ να δίνεις και σώμα αλλά και ψυχή...αλλά στην τελική τίποτα από τα δύο δεν εκτιμάτε!
Αν οι σχέσεις είναι ένα παιχνίδι,νικητής είναι αυτός που καταφέρνει να κερδίσει την καρδιά του άλλου σε όσο πιο σύντομο χρονικό διάστημα γίνεται...αν βλέπεις ότι περνάει ο καιρός και ακόμα δεν το έχεις καταφέρει...φύγε...δεν χρειάζεται να προσπαθείς!Το έχεις χάσει το παιχνίδι...
Σώματα υπάρχουν πολλά...δεν έχεις μόνο εσύ!Το θέμα είναι να καταφέρεις να αγγίξεις την ψυχή του!Λίγοι το καταφέρνουν αυτό!
Θα βρεί και άλλα σώματα...και θα τα 'αξιοποιήσει' όπως και το δικό σου!
Μέχρι που θα βρεθεί εκείνη,που μπορεί χωρίς καν να του χαρίσει το σώμα της θα καταφέρει να αγγίξει ότι πολυτιμότερο κρύβει μέσα του!
Η ιστορία ξέρεις πως τελειώνει;
Εσύ μένεις μόνη σου!
Ότι είχε να πάρει από εσένα το πήρε...εσύ;Πες μου εσύ τι πήρες;
Αφού έδωσες περιμένεις να πάρεις;Συμφεροντολόγα ε;'Ετσι δεν είναι όμως;
Τώρα που είμαι έξω από το χορό,θες να σου απαντήσω;
Τελικά άξιζε;
Όχι...γιατί μετά δεν θέλεις να θυμάσαι ούτε εκείνες τις στιγμές...γιατί ίσως υπήρχε η πιθανότητα να γίνεις μια ώρα αρχύτερα ευτυχισμένη..γιατί δεν πήρες τίποτα...γιατί είναι καλύτερα να ξεκινάς ένα καινούριο παιχνίδι παρά να παίζεις σε ένα παιχνίδι στο οποίο είσαι ήδη χαμένος!

Έρωτες και βλακείες!Παραμύθια!

Βλακείες...Όλα είναι βλακείες!Ποιοι έρωτες και ποιες αγάπες!
Παραμύθια για εμάς τους δυστυχισμένους!
Κι έχω κουραστεί τόσο πολύ!
Γιατί είπα ότι δεν θα ασχοληθώ και θα κάτσω να περιμένω αυτό που θα μου φέρει η μοίρα!
Μα αν κάθεσαι άπραγος πως περιμένεις να έρθουν τα πράγματα από μόνα τους;
Περιμένεις το θαύμα να συμβεί σε εσένα;Τζάμπα περιμένεις!Διότι δεν θα έρθει ο άλλος να σου χτυπήσει την πόρτα και να σου πει'Ήρθα!'!
Θέλει να το κυνηγήσεις λίγο και εσύ!
Μα εγώ δεν ξέρω να κυνηγάω!
Δεν ξέρω καθόλου τι να κάνω!Και ναι ίσως υπάρχει κάποιος που με ενδιαφέρει...αλλά είμαι τόσο εγωίστρια που δεν θέλω να το δείξω!Δεν θέλω να το δείξω...γιατί δεν ξέρω πως να το δείξω...γιατί μπορεί αυτός να μην ενδιαφέρεται και τελικά να την ξανα πατήσω...γιατί δεν θέλω να έχω ψεύτικες ελπίδες!
Κι όταν τα βάζω κάτω η λογική μου λέει πως θα σου δείξει ο άλλος ότι ενδιαφέρεται αν δεν δείξεις και εσύ λίγο ενδιαφέρον!Όσο το παίζεις αδιάφορη δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβει ότι σου αρέσει!
Όχι όμωςςςςς...δεν θα ρίξω τα μούτρα μου!

Τι;

Τι μας πληγώνει πιο πολύ,τα λόγια κάποιου ή οι πράξεις του...

ή μάλλον τα λόγια που ποτέ δεν έγιναν πράξεις;

Για απόψε...για λίγες ώρες μέχρι το πρωί...για μια ζωή!

Ένα θαύμα κάνε απόψε

όπως στις μεγάλες αγάπες που δίνεις ζωή,

τα πιο τρελά όνειρα που γίνονται πραγματικότητα..

Για μια στιγμή άσε με να ζήσω το παραμύθι

για απόψε,για αυτές τις λίγες ώρες που μένουν μέχρι το πρωί!

Κι ύστερα αν είναι γραφτό

της μοίρας μου,το πιο κρυφό χαρτί,

θα ζήσει μέχρι το επόμενο πρωί...και το επόμενο...και το επόμενο...

Και θα μείνει πια παντοτινά γραμμένο,για μια ζωή!

Μια μέρα στη παραλία!

Frozen yogurt με bueno,φράουλα και κομματάκια σοκολάτας...μιαμ μιαμ!

 Ο Λευκός Πύργος!

Δεν είναι καταπληκτική φωτογραφία,με τα δυο αλογάκια να φαίνονται από πίσω;

Κάποιος του πολεμικού ναυτικού μάλλον...

Η αδερφή μου λέει:'Ή είναι αεροπλάνο ή μας ψεκάζουνε!'

 

Βολτίτσα?

Me and my sister!Απλά σ'αγαπώ σκατούλα!

Εγώ,όπως θα έπρεπε να ήμουν στα 15! :P

Δώσε ευκαιρίες στον εαυτό σου!

Και αν θέλεις κάτι πολύ...κάνε του λίγο χώρο στην ζωή σου...
Άδειασε τα άχρηστα και κάνε χώρο για αυτά που περιμένεις...
Δώσε ευκαιρίες στον εαυτό σου!

Για Κατερίνη

Ο δρόμος από Θεσσαλονίκη για Κατερίνη δεν έχει και τίποτα το σπουδαίο...πάνε 4 μέρες που έχω κάνει αυτό το δρομολόγιο και θα το κάνω μάλλον καθημερινά για τα επόμενα 4 χρόνια εκτός κι αν κάποια στιγμή καταφέρω να μείνω εκεί!
Σήμερα αποφάσισα να είμαι πιο παρατηρητηκή και να προσέξω περισσότερο τη διαδρομή ώστε να έχω πιο πολλές πληροφορίες...
Η διαδρομή διαρκεί 45 λεπτά...κυρίως βλέπεις δέντρα και εταιρίες-βιομηχανίες...-Αφοι ταδε και υιοι,ανταλλακτικά και πάει λέγοντας-!
Περνάμε μια φορά τα διόδια...μόλις περάσουμε τα διόδια είναι τα Μάλγαρα στα δεξιά,λίγο πιο κάτω ο Κορινός και κάπου στη διαδρομή είδα και μια ταμπέλα για Βεργίνα όπως και μια ταμπέλα για Ελασσώνα-εκεί είναι και το χωριό της μαμάς μου-!
Ακόμα στη διαδρομή συναντάμε 3 ποταμούς!
Τον Αξιό,τον Λουδία και τον Γαλλικό...
 Κάπου μέσα στα χορτάρια-δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς το σημείο-έχει κάτι σαν μικρή γέφυρα από τσιμέντο...και όταν λέω μικρή εννοώ πολύ μικρή...το πολυ 20 βήματα από τη μια άκρη στην άλλη...
Φτάνοντας έξω από την Κατερινή έχει ταμπέλα για την παραλία ενώ λίγο πιο κάτω και λίγο πριν μπούμε στο δρόμο για το κτελ έχει μια που μας οδηγεί σε ένα χιονοδρομικό κέντρο!

Αυτά είναι όσα μου έχουν μείνει στο μυαλό γιατί η αλήθεια είναι ότι σαν μια μικρή κουτσομπόλα κρυφάκουγα την συζήτηση δυο αγοριών που κάθονταν ακριβώς πίσω μου...σχολίαζαν άσχημα για μια κοπέλα η οποία είναι από ότι κατάλαβα όμορφη αλλά έχει χάλια στυλ και πιστεύουν ότι κάποιος πρέπει να της ρίξει ξύλο για να στρώσει,μίλησαν λίγο για τη διαδρομή-υπάρχουν ιδιωτικά διόδια;-για τις ασφάλειες ζωής αλλά και πυρός,γιατί όπως έλεγε ο ένας από τους δυο φαντάσου να κάνεις συνέχεια ασφάλεια πυρός και να μην κάνεις μια φορά και να καεί το σπίτι σου;-μάλλον το επεισόδιο με την ασφαλίστρια στο Κωνσταντίνου και Ελένης το έχει δεί πάρα μα πάρα πολλές φορές!-ο άλλος ο καημένος πάλι δεν ήξερε ότι δεν κάνουν ασφάλεια ζωής σε άτομα με σίγουρο θάνατο!Μετά το τελευταίο θέμα συζήτησης ήταν τα τσιγάρα και ένα άλλο που δεν θυμάμαι πως το είπαν αλλά μ'αυτό μαστουρώνεις ολίγον!Ξεχνιέσαι,έλεγε ο ένας,είσαι χαρούμενος,γελάς αλλά μετά επιστρέφεις στην πραγματικότητα!

Τι έχουν ακόμα να ακούσουν τα αυτιά μου και πόσα ακόμα να δουν τα μάτια μου!

Το σίγουρο είναι ότι σε λιγότερο από ένα μήνα θα έχω μάθει τη διαδρομή απέξω!

Πάτα και λίγο στη γη!

  Ξέρεις,κάποιες φορές πετάω στα σύννεφα και είμαι πολύ ονειροπόλα!
Και ενώ ξέρω ότι ορισμένα πράγματα είναι πάνω από τις δυνατότητες μου γίνομαι πεισματάρα και θυμώνω! 
 Γι'αυτό χρειάζομαι δίπλα μου κάποιον πιο λογικό,που να βλέπει τα πράγματα πιο ρεαλιστικά,που να μου θυμίζει να σκέφτομαι λογικά και να με συμβουλεύει,να με γυρίζει στην πραγματικότητα...και να με ηρεμεί!

Και ενώ ξέρω ότι δεν είναι σωστό,επιμένω να κάνω το ίδιο λάθος!

Μια πτήση...

Είναι ξημερώματα μιας μέρας του Ιουλίου του ΄10.Φοράω βιαστικά τα ρούχα που είχα ετοιμάσει από το απόγευμα και σέρνω τη βαλίτσα γεμάτη χαρά!Νιώθω πραγματικά τόσο χαρούμενη...φτάνουμε στο αεροδρόμιο και η αγωνία μου μεγαλώνει...πρώτη φορά πετάω με αεροπλάνο,πως θα είναι άραγε!Είμαι ακόμα παιδί!Θα περάσουμε τέλεια...θα δούμε τον παππού,θα πάμε στην πισίνα,θα κάνουμε βόλτα στο δάσος...Εγώ θα κάτσω δίπλα στο παράθυρο...θέλω να βλέπω πως φαίνονται τα πάντα από ψηλά!Με παίρνει ο ύπνος μα ξυπνάω με τον ήχο του κινητού μου που πέφτει κάτω από το κάθισμα...Κάποιος μιλάει στο μικρόφωνο και από τα ηχεία επαναλαμβάνονται συνεχώς δυο φράσεις!

'Οι άνθρωποι δεν ξέρουν να αγαπούν!'
'Μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους!'

Γιατί δεν με προειδοποίησε κανείς;
Γιατί Θεε μου με έριξες από το αεροπλάνο ενώ δεν ξέρω να πετώ;

Πωλείται απλόχερα...αγάπη!

Πωλείται λίγη αγάπη...ή μαλλον χαρίζεται...γιατί δεν ζητάω πληρωμή ούτε ανταπόκριση...!
Θέλω απλά να μοιράσω λίγη από την αγάπη που έχω φυλαγμένη στη καρδιά μου!
Από εσένα δεν ζητάω τίποτα!
Όλα θα τα κάνω εγώ...
Εγώ θα σου κρατώ σφιχτά το χέρι!
Εγώ θα σε χαζεύω όταν κοιμάσαι!
Εγώ θα σε αγκαλιάζω και θα σου λέω πως όλα θα πάνε καλά!
Εγώ θα σου χαιδεύω το μάγουλο και θα σου λέω πόσο σε αγαπώ!
Κάποιες στιγμές ίσως χρειαστώ όμως τη συμμετοχή σου...
Μαζί θα κοιμόμαστε αγκαλιά!
Μαζί θα χορεύουμε σε ξέφρενους ρυθμούς!
Μαζί θα ακούμε μουσική και θα αφιερώνουμε τραγούδια ο ένας στον άλλο!
Μαζί θα κάνουμε τρέλες και θα μας κοιτάει ο κόσμος!
Μαζί θα γελάμε με τα αστεία που θα κάνει ο καθένας μας!
Μαζί θα φτιάξουμε ένα ρομαντικό δείπνο με κεριά!
Μαζί θα τρέχουμε στη βροχή μέχρι να γίνουμε μούσκεμα!
Μαζί θα κάνουμε έρωτα μέχρι το ξημέρωμα!
Μαζί θα εξαφανιστούμε μακριά για να μείνουμε μόνοι μας...οι δυο μας!
Θα κάνουμε τόσο πράγματα μαζί που τότε ίσως θελήσεις να μου χαρίσεις και εσύ λίγη από την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου!

Πως;!

Πώς θα μάθω να ζω με μια καρδιά γεμάτη πληγές;

Θα έρθει...

Θα έρθει...θα έρθει μια μέρα ο πρίγκιπας μου...
θα εμφανιστεί από το πουθενά...όταν κάθε ελπίδα μου θα έχει χαθεί...
Η θλίψη των ματιών μου θα τον γοητεύσει...
Είμαι σίγουρη ότι θα έρθει!
Θα με σηκώσει από το έδαφος...
Θα με βγάλει απο τη φυλακή μου...
Θα διώξει τον πόνο...
Θα με πάρει μακριά και θα φύγουμε!
Από τη πρώτη στιγμή θα νιώσει έτοιμος να με αγαπήσει...
με τα απαλά του χέρια θα σκουπίζει τα δάκρια μου...
με τα γλυκά φιλιά του θα επουλώσει κάθε μου πληγή...
θα με ελευθερώσει μια για πάντα!

Ο πρίγκιπας μου θα έρθει...θα γίνει ο αγαπημένος μου,ο σύντροφος μου,ο φίλος μου,ο προστάτης μου,το στήριγμα μου...ο ένας και μοναδικός έρωτας της ζωής μου!!!

Καλή σου τύχη...

Και αν ονειρεύομαι να έρθεις πάλι πίσω
ξέρω το όνειρο δε θα βγει αληθινό
γιατί προσπάθησα με λόγια να σε πείσω
μα εσύ δε βρήκες δρόμο για το γυρισμό

Γιατί ονειρεύεσαι ν' αρχίσεις κάτι άλλο
κι εγώ εμπόδιο ποτέ δε θα σταθώ
αυτό που ζήσαμε θεώρησα μεγάλο
αυτό που ζήσαμε θεώρησες μικρό
καλή σου τύχη

Και θα σε σκέφτομαι σαν κάτι μακρινό
σαν κάτι που έριξε ο αέρας στο κενό
Καλή σου τύχη στο καινούριο παραμύθι
καλή σου τύχη

Όμως να ξέρεις κατά βάθος έχεις λάθος
κι η τελευταία μου κουβέντα είν' αυτή
ξέρω σε γέμισαν τα όνειρα με άγχος
μα αν είν' αυτή η απόφαση σου τελική
καλή σου τύχη.

Και θα σε σκέφτομαι σαν κάτι μακρινό
σαν κάτι που έριξε ο αέρας στο κενό
Καλή σου τύχη στο καινούριο παραμύθι
καλή σου τύχη

Τι να θυμηθώ!

 Δεν πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ' την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου
Που 'χω να τα δω ένα μήνα

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής
Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω
Α να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ
Που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό
Ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις
Πριν να σβήσουνε οι φάροι

Οι τελευταίες παραστάσεις...

Κυρίες και κύριοι,το θέατρο θα παραμείνει προσωρινά κλειστό...λόγω έλλειψης παραστάσεων!

 Οι τελευταίες παραστάσεις μας:
-Διακοπές μακριά από όλους και όλα...

Κυριακή πρωί...τι πρωί δηλαδή ξημερώματα και εγώ με την μουσούδα μου στη Βενιζέλου φορώντας ψάθινο καπέλο και κρατώντας από μια βαλίτσα στο χέρι...να περνάνε τα αμάξια και να μας θεωρούν μάλλον  τρελές...ύπνος στο λεωφορείο μέχρι να φτάσουμε στο Βόλο- με πολύ πόνο στο σβέρκο...μισώ τον ύπνο στο λεωφορείο-και από εκεί κατευθείαν στο καράβι...φύγαμε για Σκιάθοοοο!Ανυπομονησία μέχρι να φτάσουμε...χελωνίτσες στο νερό και ένα δελφίνι που μόλις πρόλαβα να δω...και όταν φτάσαμε...η απόλυτη ευτυχία...αν και είχα ένα πρόβλημα να κατεβάσω την τεράστια βαλίτσα από τα στενά σκαλιά του πλοίου!Πρώτη μέρα Κουνουναριές...ο παράδεισος?Θα μπορούσες να τον αποκαλέσεις και έτσι...η άμμος τόσο ψιλή...η θάλασσα εκπληκτική...το τοπίο μαγευτικό!Το βράδυ ξεφάντωμα...και ο χορευτής του Kahlua να μας τρελαίνει...και την επόμενη μέρα φύγαμε για Bananarama...μια ανηφόρα,τα πόδια με πόνεσαν...ο γλυκούλης σερβιτόρος-με το όνομα Αλέξης,τι γκαντεμιά!-που τον περάσαμε για αυτόν που παίρνει τις παραγγελίες...ένα χαμόγελο...μα τι χαμόγελο!Το βράδυ πάλι έξω...ακόμα ένας που μου αρέσει...ψηλός,ωραίος...και το όνομα αυτού Αλέξης!Γιατί σε έμενα!
Οι γνωστές χειραψίες με λένε έτσι με λένε αλλιώς...απλώνω το χέρι μου και λέω...Όλγα...μου σφίγγει το χέρι και λέει...Αλέξης...γυρνάω στην μουσούδα μου και λέω-Άκουσα καλά?είπε ότι τον λένε Αλέξη?-ΝΑΙ! Που να πάω να χτυπήσω το κεφάλι μου?Πουυυυ?...ντίρλα...να περπατάω ξυπόλιτη στα στενά της Σκιάθου... και το πρωί το πιο δύσκολο ξύπνημα έβερ...ήπια ξανα αυτό το σιχαμερό Jagermeister μπλιάξ μπλιάξ και πάλι μπλιάξ...πήγαμε να φάμε και ξανα πέσαμε να κοιμηθούμε! Κατά το μεσημέρι στο Banana...με πολυυυυυ χορό και τα νεροπίστολα να μας βρέχουν! Γνωρίσαμε και κάτι Ιταλούς...τον Φαμπρίτσιο-Φραντσέσκο...συννενόηση μπουζούκι!Χαχαχα!Το βράδυ την έβγαλα με ένα redbull...την επόμενη μέρα πάλι Bananarama πιο χαλαρά και οι Βλάχοι που ήταν μαζί μας στο ταξίδι να με φωνάζουν Βίκυ...πολύ γέλιο τα παιδιά...και το βράδυ κλασσικά πάλι έξω...το τελευταίο μας βράδυ...και το πρωί έτοιμες στο λιμάνι να περιμένουμε το πλοίο της επιστροφής!Ήταν τόσο ωραία...μακάρι να ξανα πάμε και του χρόνου για πιο πολλές μέρες...υπέροχες διακοπές!

-Το όνομα!
Ποιο είναι το όνομα?Το Αλέξης φυσικά...γιατί σαν κάποιος να μου παίζει ένα άσχημο παιχνίδι...όποιος μου άρεσε τον έλεγαν Αλέξη...στην τηλεόραση πετύχαινα παντού το όνομα...και το καλύτερο ήρθε με το γυρισμό της αδερφής μου από την κατασκήνωση...τα βέλη του έρωτα την χτύπησαν...ναι...Αλέξη τον λένε!Θα βάλω τα κλάματα! :P

-Oooo shit!
Βγήκαν οι βάσεις!Τυποποίησης και διακίνησης προιόντων στη Κατερίνη...θα πάω να γραφτώ για να πάρω το πάσο αλλά θα ξανα δώσω...ξέρω ότι μπορώ να τα πάω πολύ καλύτερα...αυτή τη φορά θέλω να τα καταφέρω...και από Δευτέρα ξεκινάω μαθήματα...τώρα που δεν θα έχω και το σχολείο θα έχω περισσότερο χρόνο...ελπίζω μόνο να μην αρχίσω να τεμπελιάζω...Καλή μου τύχη!

-Δεν θα μου ξεφύγεις!
 Η καλύτερη μου παράσταση!Έχω ρίξει το γέλιο...μόνο με την σκέψη της αντίδρασης σου μπροστά στην ανακάλυψη μου!Η παράσταση αυτή είναι αφιερωμένη σε εσένα κύριε Αλέξη...που προφανώς έχεις πάψει να διαβάζεις όσα γράφω...και που έσβησες το προφίλ σου στο Facebook...έκανες όμως ένα καινούριο-ωραίος μήνας ο Απρίλιος ε Αλέξη;-...τόσο εσύ όσο και ο μοιραίος σου έρωτας ή ο πειρασμός σου ή ακόμα καλύτερα ο έρωτας σου από την Κωνσταντινούπολη...Θα ήθελα τόσο πολύ να σε κάνω φίλο-γιατί μήνυμα δεν μπορώ να σου στείλω- και να είμαι μπροστά να δω την αντίδραση σου...δεν χρειάζεται όμως να ασχοληθώ!Ασήμαντη υπόθεση...απλά να θυμάσαι...κανείς δεν ξεφεύγει από τα νύχια της γάτας!

Αυτές λοιπόν ήταν οι τελευταίες παραστάσεις μας...

Μακάρι...

Μακάρι να μπορούσα να πετάξω...

Αυτό το κενό...

Το έχεις νιώσει αυτό το κενό...την αίσθηση ότι ό,τι είχες αισθανθεί χάθηκε κάπου στο δρόμο...σαν να φύσηξε ένας δυνατός άνεμος,πήρε ό,τι είχες μέσα σου και σε άφησε...άδεια!

Και είναι αυτή η εντύπωση που σου αφήνει ότι δεν θα σου τα γυρίσει ποτέ κανείς...ότι θα μείνεις ένας άνθρωπος με καρδιά ανίκανη να αγαπήσει...γιατί αφού στην άδειασαν,την κλείδωσαν και πέταξαν το κλειδί μακριά!

Να ήταν όμως μόνο αυτό...είναι η ανάγκη για προστασία που σε οδηγεί να χτίσεις ένα γυάλινο τοίχος γύρω από την καρδιά σου...δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να την αγγίξει κανείς...γίνεται το πιο πολύτιμο αλλά παράλληλα και το πιο άχρηστο όργανο του σώματος σου...!

Χτυπά για να ζείς...αλλά όχι για να αγαπάς...

Salsa!

Ήταν ένα βράδυ τόσο ωραίο...τόσο μαγικό...σαν να βρισκόμουν σε μια από τις αγαπημένες μου ταινίες(Dirty Dancing:Havana nights)...μια πίστα και κόσμος που χόρευε!

La rosa negra,tequila με ροδάνικο και χορός...πολύς χορός!

Χόρεψα και εγώ...salsa!;)

Mr. Bachata

 

Κάποιες αγάπες ξενιτιά θυμίζουν..

?

Γιατί;

Γατάκια!

Απλά τα λάτρεψα...ήταν τόσο γλυκούλια!!!