ΕΓΩ!

Κι αν τύχη ποτέ και ξανά βρεθείς στη πόρτα μου, εγώ θα πρέπει τάχα να σε απορρίψω;
Εγώ που σου δίνω ευχή και κατάρα μαζί;
Εγώ, που παρακαλάω τα αστέρια να μου χαρίσουν ακόμα μια στιγμή μαζί σου κάτω από το φως του νυχτερινού ουρανού κι ύστερα ας σβήσουν...ας μην λάμψουν ξανά για εμένα!
Εγώ, που όλοι οι δρόμοι μου θα'θελα να με φέρνουν κοντά σου!
Εγώ, που θα ήθελα να είχα φτερά για να πετάω μαζί σου!
Εγώ, που παρακαλάω τον εαυτό μου να μην σε σκέφτεται μα όταν δεν κοιτά σε φέρνω κρυφά στο μυαλό μου!
Εγώ, που μου απαγορεύεται να κάνω όνειρα μαζί σου...για εμάς...αλλά εγώ φαντάζομαι, τέτοια εποχή που είναι να φτιάχνουμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες μαζί,
να χαζογελάμε,να γινόμαστε χάλια και μετά να δοκιμάζουμε τα δημιουργήματα μας μαζί μέχρι να μην χωράνε άλλα στα στομάχια μας!
Εγώ, που ανατριχιάζω στην θύμιση των φιλιών σου!
Εγώ, που όπου σταθώ και όπου βρεθώ αναζητώ την παρουσία σου...κάθε φορά όμως η απουσία σου γίνεται και πιο έντονη όχι μόνο στην ίδια γη που πατούμε...αλλά και στη γη των ονείρων μου...των σκέψεων μου...εκεί που κανένας άνθρωπος ακόμα δεν έχει πατήσει το πόδι του!
Εγώ, που θα ήθελα να ήμουν κάτι καλύτερο για εσένα!
Εγώ, που άλλον δεν θέλω παρά εσένα...που δεν συγκρίνω κανένα με εσένα... που ψάχνω να βρώ κάποιον σαν εσένα...!
Πως να βρω ΕΓΩ τη δύναμη να πω στην καρδιά μου να αρνηθεί αυτόν τον πλασματικά  φτιαγμένο έρωτα της!

Η μεταμόρφωση του γίγαντα...

"Λοιπόν; Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε; Καλύτερα έτσι. Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. Αν έμενε, κι ανακάλυπτες τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, θα πληγωνόσουν για πάντα.."

 ~Λουντέμης

Δεν με πλήγωσε...περισσότερο θα έλεγα ότι με απογοήτευσε!

Όχι επειδή έφυγε μακριά μου,ούτε επειδή αποφάσισε να είναι με κάποια άλλη!

Απλά πίστευα ότι ήταν ειλικρινής...πίστευα ότι οι γίγαντες τουλάχιστον είχαν αυτή την τεράστια δύναμη της ειλικρίνειας...ότι με τέτοιο μέγεθος δεν θα συμπεριφέρονταν σαν μικρά πλασματάκια...

Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο...να πληγώσεις τον άλλο με την ειλικρίνεια σου ή να τον πληγώσεις αργότερα όταν η αλήθεια θα έρθει στο φως με την αποκάλυψη ότι δεν ήσουν τίποτα άλλο από ένας ψεύτης...ένας δειλός...!!!

Μπορεί να δυσκολευόμουν να το δεχτώ αλλά θα το καταλάβαινα!

Καταλαβαίνω πιο πολλά από όσα ίσως νόμιζες!

Και ήξερα ότι δεν είμαι αυτό που σου ταιριάζει...!

Αν γύριζα το χρόνο πίσω...σε εκείνο το βράδυ...εκείνο το βράδυ που μου πετούσες μπροστά στο βουρκωμένα μάτια μου όλες εκείνες τις ψεύτικες δικαιολογίες ενώ προσπαθούσα να βρω τι λάθος είχα κάνει...

Θα σε έφτυνα στα μούτρα...!

Ξέρεις αυτή τη φορά δεν θα προσπαθήσω να βρω τι λάθος έκανα εγώ...κάποιος άλλος έκανε λάθος αυτή τη φορά...και να είσαι σίγουρος ότι κάποτε θα στο αποδείξω!

Λυπάμαι μόνο που...ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ μου μεταμορφώθηκε σε ένα μικρό τόσο-τόσο δα μικρό ν α ν ο!

 

...έμαθα να ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Όταν με κάποιους ανθρώπους δεν ταιριάζω φεύγω μακρυά συνεχίζοντας, να τους αγαπώ διακριτικά και να τους νοιάζομαι ακόμα... 
Έμαθα να μην γυρεύω κανενός το κακό, μα απλώς να προσπερνώ όποιον με πλήγωσε άσχημα... 
Έμαθα να είμαι διακριτικός άνθρωπος, ώστε να μην προκαλώ το φθόνο των συνανθρώπων μου... 
Έμαθα να μην επιβάλλω την παρουσία μου, όταν καταλαβαίνω ότι είναι κάπου ανεπιθύμητη... 
Έμαθα να σέβομαι τους πάντες, ακόμα και όταν αυτοί δε με σέβονται...
 Έμαθα να ξέρω πότε είναι η ώρα να φεύγω όταν δεν με σηκώνει ένα μέρος...
 Έμαθα να διαβάζω τα συναισθήματα των γύρω μου....
 Έμαθα να κλαίω σιωπηλά μέσα στον ήχο της σιωπής μου... 
Έμαθα μέσα από όλα αυτά που βίωσα... Βιώνω και θα βιώνω να μην κάνω ότι δεν θέλω να μου κάνουν..... Μα πάνω από όλα έμαθα να ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!

Πεθαίνουν τα όνειρα...

Πεθαίνουν τα όνειρα μέσα στην εκπλήρωση...
Και μόνο εκείνα τ άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις
τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα...

~Τάσος Λειβαδίτης

Αν είναι γραφτό...

Μακάρι να είναι γραφτό και για εμάς...και κάπου,κάποτε έρωτά μου οι δρόμοι μας να ξανα συνταθούν...!

Θέλω να ελπίζω!

Ελπίζω!

ΕΛΠΙΔΑ!

Αρχή,μέση,τέλος!

Δεν ξέρω αν βρίσκομαι στην αρχή,στη μέση ή στο τέλος μια διαδρομής!
Όχι,σίγουρα δεν είναι το τέλος αυτό...
Τότε μήπως είμαι στην αρχή;!
Ή στη μέση μιας καινούριας αρχής;
Κάθε φορά και μια καινούρια αρχή...η αρχή ενός σύντομου περιπάτου που καταλήγει σε αδιέξοδο!
Και ξεκινάω πάλι από την αρχή για να βρώ το δρόμο μου...Πόσες καινούριες αρχές;
Πόσο αντέχεις το 'Πάμε πάλι από την αρχή...και κάπου θα βγεί!';
Ίσως αν βρισκόμουν κάπου στη μέση τα πράγματα να ήταν κάπως καλύτερα...ή μήπως όχι;!
Κι αν εγώ είμαι αυτή που κάνει τις διαδρομές τόσο σύντομες;
Κι αν εγώ βάζω τοίχους εκεί που θα μπορούσαν να βρίσκονται ατελείωτα μονοπάτια;
Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι...φοβάμαι ότι όποια διαδρομή κι αν ακολουθήσω θα καταλήγει πάντα σε αδιέξοδο...φοβάμαι ότι δεν είμαι φτιαγμένη για να ακολουθώ διαδρομές...αλλά για να χαράζω δικές μου πορείες σε γαλάζιους-απέραντους ουρανούς...
Φοβάμαι ότι...δεν θέλω καν να το σκέφτομαι...μα ξέρω ότι το φοβάμαι...δεν θέλω ούτε καν να το λέω...μα...φοβάμαι ότι θα θέλω πάντα στη ζωή μου αυτά που δεν μπορώ να έχω...θα τα ζητάω απεγνωσμένα ακριβώς επειδή δεν μπορώ να τα έχω...ενώ αυτά που ήθελα αλλά μου προσφέρθηκαν έτσι απλά δεν θα έχουν κανένα νόημα...θα χάνουν το ενδιαφέρον τους...!Φοβάμαι ότι εξαιτίας αυτού δεν θα είμαι ποτέ ευτυχισμένη...θα αγνοώ όλα τα άλλα που με κάνουν ευτυχισμένη και θα νιώθω θλιμμένη-δυστυχισμένη για αυτό το ένα ίσως μοναδικό πράγμα που δεν θα μπορώ να έχω ποτέ!
Πραγματικά δεν ξέρω...δεν θέλω να το σκέφτομαι...αλλά μήπως τελικά είμαι κάτι λίγο παραπάνω από κακομαθημένη;!