Να'σουν εδώ...

Δευτερόλεπτα...κράτησε ίσα μια στιγμή!
Κι όμως ήταν αρκετή...
Έκπληξη...ύστερα πανικός!
Κάποτε γνωστοί, πλέον ξένοι...
Τα μάτια μου είδαν τα μάτια σου...
Εκείνη τη στιγμή η πιο δυνατή "βουβή" φωνή μέσα μου φώναζε το όνομά σου!
Θεε μου, τα μάτια σου...έχουν μείνει στο μυαλό μου!
Ίσως δεν έχει σημασία, αλλά είμαι τόσο χαρούμενη για εσένα!
Και πιο χαρούμενη μόνο που είδα τα μάτια σου!


Και σαν να ήξερα κάτι παραπάνω τότε όταν έγραφα αυτό...

Να ‘μουν ο άλλος μου εαυτός, ο ξένος
Αυτός που αγάπησες για μια στιγμή μονάχα
Που κλαίει τα βράδια πάντα σαν χαμένος
Κι έχει το θάρρος να κοιτάει στα μάτια

Να ‘μουν εκέινο το φιλί, το πρώτο
Το τελευταίο σου φιλί, εγώ να ‘μαι
Σ’ ‘ενα ποτήρι να πνιγεί ο κόσμος
Στην αγκαλιά σου κάθε βράδυ να κοιμάμαι
Κάθε πρωί μια νέα αρχή, να ‘ναι

Να ‘ σουν εδώ κι όλα θα ‘ταν αλλιώς
Κάθε στιγμή δρόμος ανοιχτός
Κι ούτε βροχή γκρίζα συννεφιά
Κι ο χρόνος σταματά

Να ‘μουν εκείνο το κρυφό το γέλιο
Που σου θυμίζει οτι η ζωή είναι ένα θαύμα
Να ήμουν πάνω στη καρδιά το βέλος
Να μου κρατάς πάντα το χέρι στα σκοτάδια
Και να μετρώ με τα φιλιά, τα βράδια

Υ.Γ. Προχθές η μικρή μου ανηψιά είδε την κορνίζα με την φωτογραφία της γάτας και με ρωτούσε αν είχα γάτα...της είπα ότι μου την έκανε δώρο ένας φίλος...και ύστερα όταν έφυγε πήρα την κορνίζα στα χέρια μου και χάζευα για ακόμα μια φορά τη φωτογραφία!!!

Κάτι ή Τίποτα;

Τους άντρες που γνώρισα άρχισα σχετικά νωρίς να τους κατατάσσω σε δυο κατηγορίες!
Η μια κατηγορία ήταν το "Κάτι" και η άλλη το "Τίποτα".
Αν προσπαθούσα να συγκρίνω αυτές τις δυο κατηγορίες,όπως είναι φυσικό, στο "Κάτι" βρίσκονται το πολύ 4 άτομα...και αυτά όμως πάλι θα είχαν μια διαβάθμιση...από το λίγο εώς το πολύ "Κάτι".
Αυτό που αναρωτιόμουν σήμερα είναι σε ποια από τις δυο κατηγορίες αυτών που γνώρισα βρίσκομαι εγώ...
Αν οι άντρες που γνώρισα είχαν αντίστοιχα δυο τέτοιες κατηγορίες σε ποια θα ήμουν εγώ;!
Και η αλήθεια είναι ότι δεν με απασχολεί τόσο για αυτούς που έχω στο "Τίποτα"...αλλά για αυτούς που ανήκουν στο δικό μου "Κάτι".
Πονάει αρκετά να ξέρω ότι για κάποιον, που για εμένα ήταν "Κάτι" παραπάνω, εγώ ήμουν ένα "Τίποτα".
Το "Τίποτα" είναι κενό...κενό από συναισθήματα, από αναμνήσεις, από στιγμές!
Το "Κάτι" πάλι μπορεί να περιέχει τόσο πολλά...έρωτα, ευγνωμοσύνη, όμορφες στιγμές, έντονες αναμνήσεις!
Τι είμαι εγώ λοιπόν...ένα "Κάτι" ή ένα "Τίποτα";!

Bis zum Mond und zurück...

Ich wünsche, dass du glücklich bist!

Deine Freude ist auch meine Freude!

Ich denke ständig an dich und ich hoffe, dass du die Glück gefunden hast.

Ich stelle mir vor, dass ich eines Tag noch einmal in deinen Armen liegen werde.

Meine Gefühle für dich sind ungewöhnlich und einzigartig...Du wirst nie verstehen, was ich mich für dich fühle...

Ich werde mich an dich immer erinnern...Ich werde dich nie vergessen!

Ο Ιωνάθαν το Καναρίνι

Για κάποιους είναι ένα απλό καναρίνι, για εμένα όμως είναι ο Ιωνάθαν!
Ο Ιωνάθαν το Καναρίνι...πήρε το όνομα του από ένα άλλο γνωστό πτηνό τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον...
Τον Ιούνιο του 2013 έκλεινα τα 19 και θυμάμαι μόνη μου ευχή εκείνη την περίοδο ήταν να πετάξω...να είχα φτερά και να μπορούσα να πετάξω!
Τότε ήρθε στη ζωή μου ο Ιωνάθαν...ήταν δώρο του θείου μου για τα γενέθλια μου!
Λίγο οξύμωρο βέβαια αν το σκεφτείς  καλύτερα αφού τα καναρίνια δεν μπορούν να πετάξουν και πολύ μακριά και το έχεις κιόλας κλεισμένο σε κλουβί!
Πολλέ φορές κάθομαι απλά και τον κοιτάω...υπήρξαν πολλά βράδια που γυρνούσα σπίτι από έξω και καθόμουν στην καρέκλα και τον χάζευα!
Μπορεί ένα καναρίνι να θεωρηθεί κατοικίδιο;
Δεν ξέρω...δεν ξέρω αν το θεωρώ κι εγώ η ίδια κατοικίδιο...είναι ό,τι πιο ζωντανό και ό,τι πιο κοντινό μου από εκείνη την περίοδο της ζωής μου!
Η αλήθεια είναι πως τον έχω παραμελήσει...πάλι καλά που είναι και η μαμά μου!
Αλλά πολλά βράδια έχω δει στον ύπνο μου εφιάλτες ότι κάποια άλλα μαύρα πουλιά μπαίνουν στο κλουβί του και του κάνουν κακό...ή ότι κάποιο "κακό" καναρίνι που του μοιάζει παίρνει τη θέση του!
Σήμερα το μεσημέρι γυρνούσα σπίτι από ένα πρωινό  καφέ όταν λίγο πριν φτάσω στην είσοδο παρατήρησα ότι το πορτάκι από το κλουβί του ήταν ανοιχτό...δεν ξέρω για πότε έφτασα στο μπαλκόνι κατέβασα το κλουβί και ο Ιωνάθαν δεν ήταν εκεί!
Τρόμαξα, τρόμαξα τόσο πολύ...ένιωσα πως όλα τελείωσαν...πως δεν έμεινε τίποτα πια από τότε...ό,τι τελευταίο είχε μείνει χάθηκε και αυτό...άρχισα να κλαίω...κοιτούσα κάτω στα χόρτα στην αυλή μήπως τον δω αλλά δεν έβλεπα τίποτα...σκεφτόμουν ένα άλλο καναρίνι στη θέση του μα δεν μπορούσα καν να το δεχτώ...
Με έπιασε υστερικό κλάμα και δεν μπορούσα να σταματήσω...σε ποιον να πω τι!
Ότι κλαίω για ένα καναρίνι...δεν είναι όμως ένα καναρίνι...είναι ο Ιωανάθαν!
Πήρα τηλέφωνο τον καλύτερο μου φίλο..."Δεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά στεναχωρέθηκα. " είπα...
Μου είπε να βγω και να κοιτάξω καλύτερα, ότι μπορεί να ήταν σε κάποιο δέντρο...
Αφού κλείσαμε το τηλέφωνο, βγήκα στο μπαλκόνι να ξανα κοιτάξω...και να ήταν κάπου εδώ σκεφτόμουν ότι μετά από τόση ώρα ποιος ξέρει που θα είχε πάει...
Κοιτάω πάλι στα χόρτα, κοιτάω από εδώ, κοιτάω από εκεί και πως προχωράω πιο κάτω στο μπαλκόνι τον βλέπω να κάθεται εκεί τόσο μικροσκοπικός σαν να μην συμβαίνει τίποτα!
Άρχισα να φωνάζω από χαρά...ο μπαμπάς μου μου φώναζε να μην κουνηθώ και τον τρομάξω...!
Τελικά κατάφερα και τον έπιασα!
Τον κράτησα στα χέρια μου όσο πιο μαλακά μπορούσα και τον φίλησα! 
Ήθελα να τον πνίξω τον βλάκα! 
Τον έβαλα στο κλουβί και δεν μπορούσα να πιστέψω όλο αυτό που είχε συμβεί!
Έζησε και αυτός λίγο έντονα έξω από το κλουβί και ξανα γύρισε πίσω! Χαχα

Εγώ σ'αγάπησα εδώ!

Εγώ σ’ αγάπησα εδώ 

Που να `σαι τώρα που γυρνάς 

Σε ποιο καινούργιο ουρανό χρώματα κλέβεις; 

Ένιωσες πάλι τα φτερά 

Τι σου `βαλε ξανά φωτιά 

Σε ποιο λιμάνι, ποιο σταθμό, καρδιά γυρεύεις; 

Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα 

Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή 

Εγώ δε μίλησα, για θαύματα δεν είπα 

Δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ 

Εγώ σ’ αγάπησα εδώ 

Με τα φεγγάρια της βροχής 

Περίμενες τόσο καιρό να ξαποστάσεις 

Έφτανε να χαμογελάς 

Να σε κοιτάζω όταν ξυπνάς 

Κι ούτε που σκέφτηκα ποτέ πως θα ξεχάσεις 

Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα 

Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή 

Εγώ δε μίλησα, για θαύματα δεν είπα 

Δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ 

Παραμυθάκι μου σκληρό 

Όπου κι αν είσαι και γυρνάς 

Για μένα εκεί να μη ρωτάς 

Εγώ σ’ αγάπησα εδώ.

Συμβιβασμός...

Μακάρι να μπορούσα να σου εξηγήσω αυτό που νιώθω τις τελευταίες εβδομάδες...

Αν το έχεις νιώσει μπορεί και να με καταλάβεις!

Νιώθω εγκλωβισμένη...παγιδευμένη σε μια κατάσταση...σε μια κατάσταση στην οποία μπήκα από μόνη μου και από την οποία θα μπορούσα  να ξεφύγω αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνω...όχι ακόμα...δεν γίνεται να το κάνω ακόμα!

Νιώθω πως συμβιβάζομαι...δεν μπορώ να συμβιβάζομαι...δεν θα συμβιβαστώ ποτέ!

Δεν θα συμβιβαστώ στα λίγα ούτε στα μέτρια συναισθήματα...

Θα ονειρεύομαι τα πιο απίθανα πράγματα και θα πολεμάω για να τα πραγματοποιήσω ακόμα κι αν ξέρω πως θα με κάνουν χαρούμενη μόνο για λίγες στιγμές μέχρι να βρω πάλι κάτι άλλο που θα θέλω! Κι ας μην ξέρω ποτέ τι θέλω...

Ας με συγχωρέσεις που είμαι αχάριστη...γιατί το ξέρω ότι είμαι! Άλλοι άνθρωποι δεν έχουν ούτε τα μισά από ό,τι έχω εγώ και είναι πάλι ευτυχισμένοι!

Συγχώρεσε με πάλι αλλά δεν ξέρω αν με νοιάζει για τους άλλους...με νοιάζει για εμένα!

Παλεύω κάθε μέρα με το φόβο του να είμαι συνιθησμένη!

Πειράζει που δεν θέλω να είμαι συνηθισμένη;

Πειράζει να θέλω να τα διαλύσω όλα για να νιώσω κάτι βαθύ και ύστερα να μαζέψω τα κομμάτια και να τα ενώσω από την αρχή ένα ένα φτιάχνοντας όμως κάτι διαφορετικό...μέχρι να έρθει η στιγμή που θα το βαρεθώ και θα τα ξανα διαλύσω όλα!

Μου λείπουν εκείνα τα έντονα συναισθήματα μου που έκαναν την καρδιά μου να φλέγεται...

Μισώ αυτό το κενό....

Θα ήθελα να ήμουν αρκετά τρελή για να ξυπνήσω ένα πρωί, να βάλω 2-3 πράγματα σε μια βαλίτσα και να φύγω κάπου με σκοπό να γεμίσω αυτό το κενό...αλλά γαμώτο πάλι συμβιβάζομαι!

Μπορεί να μην έχω μάθει ακόμα να αγαπάω τον εαυτό μου...μπορεί και να μην μάθω ποτέ...όπως μπορεί και  να μην μάθω να αγαπάω τους άλλους...!

Υπάρχει όμως ένα άτομο που στο πρόσωπο του βλέπω την αγάπη, που ξέρω ότι σίγουρα αυτό που νιώθω είναι αγάπη!

Και αυτό δεν είναι άλλο από τη μικρή μου αδερφή!

Ακόμα και όταν μαλώνουμε και με εκνευρίζει και δεν συμφωνούμε!

Στα 20 χρόνια που την έχω δίπλα μου, ο χρόνος ήρθε να μου δείξει για άλλη μια φορά ότι μεγαλώνουμε και μου την πήρε για λίγο μακριά μου!

Θα λείψει για ένα χρόνο στη Γερμανία. Θα δουλέψει σαν Au-pair.

Ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι έχει φύγει και δεν έχω συνηθίσει την απουσία της.

Κρατάω το θρανίο της καθαρό γιατί φοβάμαι μην το δει άνω-κάτω  και μου βάλει τις φωνές, σκέφτομαι ότι πρέπει να την ρωτήσω για να πάρω κάποιο ρούχο από την ντουλάπα της κι ας μου έχει πει ότι από αυτά που άφησε μπορώ να φοράω τα πάντα!

Μιλάμε αν όχι κάθε μέρα, μέρα παρα μέρα στο tablet που της έκανα δώρο για τα γενέθλια της...

Και ενώ την βλέπω είναι περίεργο που δεν μπορώ να την αγκαλιάσω σφιχτά και να την φιλήσω!

Αρχικά της έλεγα μην φύγεις, στο αεροδρόμιο πλάνταξα στο κλάμα, την επόμενη μέρα μέχρι να της μιλήσω δεν μπορούσα να ησυχάσω αλλά πλέον βλέποντας ότι είναι καλά και της αρέσει χαίρομαι για εκείνη!

Ξέρω ότι θα είναι μια μοναδική εμπειρία για εκείνη και θα έρθει σίγουρα διαφορετική!

Ένας χρόνος είναι θα περάσει που θα πάει!

Απλά καταλαβαίνω ότι μεγαλώνουμε...και πολλοί ήταν αυτοί που μου είπαν ότι μπορεί στο μέλλον να ζούμε μακριά ή μια από την άλλη! Αυτό ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί και η αλήθεια είναι ότι με στεναχώρησε...

Μακριά ή κοντά αυτό που ξέρω είναι ό,τι θα έχουμε η μια την άλλη και στην άλλη άκρη του κόσμου να είναι εγώ θα την αγαπώ το ίδιο απλά θα μου λείπει λίγο παραπάνω...

Και τώρα μου λείπει...πολύ!!!