Μου είχες πει να μην δένομαι μαζί σου...είχες αργήσει όμως να το πεις...όταν εγώ είχα ήδη αισθανθεί αρκετά!
Κράτησα όμως αυτό που μου είπες σαν συμβουλή...δεν δένομαι με κανέναν...δεν νοιάζομαι για κανέναν...δεν δίνω αξία σε κανέναν...έτσι ώστε όταν χαθεί να μην πονέσω...ξεχνάω τόσο εύκολα άτομα που πέρασαν από τη ζωή μου...σαν να μην με ένοιαξε καν που υπήρξαν έστω για λίγο μέσα σε αυτήν...δεν με πειράζει και αν χαθούν...!
'Νιώθεις κάτι για εμένα;'
Τι ερώτηση και αυτή...βρήκες πότε να την κάνεις...όχι ότι τότε δεν ένιωθα πράγματα...αλλά ακόμα και τότε φοβόμουν να τα πω...θα με περάσει για καμιά μικρή που έχει τρελαθεί μαζί του,σκεφτόμουν!
Απάντησα τελείως αόριστα και έκανα τώρα την ίδια ερώτηση σε εσένα περιμένοντας να δω τι θα απαντήσεις!
'Πρέπει να περάσουν 48 ώρες για να μου κάνεις την ίδια ερώτηση!'
Δεν ξέρεις πόσο είχα εκνευρισθεί..και περίμενα να περάσουν οι 48 ώρες...για να κάνω την ερώτηση που τόσο με έκαιγε!Και από τα νεύρα μου έγραφα όλα όσα θα σου έλεγα στο τετράδιο...
'Συνήθως όταν στέλνουμε ένα μήνυμα περιμένουμε και απάντηση. Ποιος ο λόγος λοιπόν να στέλνω μηνύματα όταν ξέρω ότι δεν θα πάρω απάντηση;Δηλαδή ούτε μια απάντηση δεν μπορούσα να έχω,άμα σε έβριζα πιο γρήγορα θα απαντούσες. Τώρα εμείς είμαστε μαζί;Θέλω να μου απαντήσεις με ένα ναι ή όχι. Μπορεί εγώ να θέλω όσο τίποτα άλλο να είμαι δίπλα σου αν όμως εσύ δεν το θέλεις και σου είμαι βάρος,ποιος ο λόγος να το κάνω;Για να αισθάνομαι σαν παράσιτο..Και μιας και έχουν περάσει οι 48 ώρες αλλά και παραπάνω καιρός,περιμένω να απαντήσεις στην ερώτηση...Νιώθεις κάτι για εμένα...ναι ή όχι;'
Μπορεί να μην σου έστειλα όλα όσα σκεφτόμουν αλλά την ερώτηση κατάφερα και την έκανα...
'Ναι,κάτι εξελίξιμο!'
Τι απάντηση και αυτή...θυμάμαι να κοιτάω το μήνυμα ξανά και ξανά...το εξελίξιμο έμεινε εξελίξιμο...τελικά δεν εξελίχθηκε ποτέ!
Πόσο χαζή υπήρξα...και το πιο αστείο είναι ότι δικά σου στοιχεία που αρχικά με εκνεύριζαν αργότερα τα 'υιοθέτησα' και εγώ...ίσως τελικά να έγινα ένα αντίγραφο σου...ένα πληγωμένο άτομο που δεν μπορεί να νιώσει!
