Bye Bye 2015

...Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τελευταία μέρα του χρόνου!
Μια από τις προηγούμενες μέρες διάβασα τις αναρτήσεις όλης της χρονιάς για να επιβεβαιώσω κάποια πράγματα που θυμόμουν ότι έγιναν και για να θυμηθώ κάποια που ίσως είχα ξεχάσει.
Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι για εμένα ο χρόνος πέρασε πολύ αργά! Κάποια πράγματα που έγιναν φέτος τα είχα τοποθετήσει πιο παλιά στο ημερολόγιο του μυαλού μου!
Ένα από αυτά τα γεγονότα ήταν η παρουσίαση του βιβλίου, ίσως επειδή έγινε από τις αρχές του 2015.
Όσο προσπαθώ να θυμηθώ μου έρχονται συνεχώς κι άλλα πράγματα στο μυαλό μου!
Γενικά το 2015 ήταν μια καλή χρονιά...δεν έχω παράπονο.
Όπως είπα και πιο πάνω μου χάρισε ένα βιβλίο με το κείμενο μου μέσα, είχε πολύ μπάσκετ και είχε και χορό...και πάρα πολύ σοκολάτααα!
Είχε πλέξιμο...πολύ πλέξιμο. Στην αρχή με βελονάκι και πλέον με βελόνες. Έφτιαξα τη σελίδα μου στο Facebook με το όνομα WarmWinter για παραγγελίες και μάλλον "μπήκα μέσα" αντί να κερδίσω αφού συνέχως χάριζα ή χρέωνα μόνο το νήμα!
Είχε ακόμα τα Γερμανικά! Τα αγάπησα...εγώ, μαθήτρια των Γαλλικών, που τα κορόιδευα λάτρεψα τα Γερμανικά! Δεν ξέρω...ίσως να φταίει και ο κύριος των Γερμανικών, που είναι τόσο μα τόσο καλός!
Το 2015 είχε και μια σχέση...μια σχέση που -λυπάμαι που το λέω- αλλά αν γύριζα το χρόνο πίσω δεν θα την έκανα ποτέ! Και δεν είναι από εκείνα τα πράγματα που λέω πάνω σε θυμό-γιατί δεν νιώθω θυμό- και ξέρω ότι μετά θα μετανιώσω...αλλά είναι από τα γεγονότα που έχω καταχωρήσει στον φάκελο "Never happened", και έχω πατήσει διαγραφεί.
Έμαθα όμως πολλά...!
Έμαθα ότι δεν θα αφήσω ποτέ ξανά κανέναν που νομίζει ότι με ξέρει και ότι ξέρει τι έχω περάσει, να με κρίνει...
Ξέρω πια είμαι...ξέρω ότι έχω πολλά να διορθώσω πάνω μου, αλλά ξέρω ότι ποτέ δεν έχω υπάρξει ψεύτικη...όπως λέει και ο κύριος των Γερμανικών και μου το έχει πει κι άλλες φορές "Να μείνεις έτσι!"...είμαι το πιο χαμογελαστό παιδί του φροντιστηρίου, όπως έχει πει!
Αυτή τη χρονιά επιβεβαίωσα για ακόμα μια φορά μια θεωρία μου για τους ανθρώπους...για λίγο πιο συγκεκριμένα για τους άντρες!
Ήρθα πιο κοντά με κάποιους φίλους μου και ένα από τα σημαντικότερα ήταν ότι ξανά έχω στη ζωή μου τη Μουσούδα μου, γιατί μου είχε λείψει πάρα πολύ!!!
Μένουν μόνο λίγες ώρες για να φύγει το 2015 οπότε δεν έχω κάτι να με ανησυχεί για αυτή τη χρονιά!
Έχω όμως τόσα πολλά στο μυαλό μου για το 2016!
Στις 23 Ιανουαρίου δίνω για το πτυχίο των Γερμανικών...θέλω τόσο πολύ να τα καταφέρω! Και πέρα από αυτό θέλω να συνεχίσω για το Β2, απλά εύχομαι οι γονείς μου να με στηρίξουν για ακόμα μια φορά!
Μετά είναι η εξεταστκή...και μόλις τελειώσει θα επικοινωνήσω με εταιρείες στο εξωτερικό που θα μπορούσαν να με δεχθούν για πρακτική έξω...
Πρέπει να βρω δουλειά για τους μήνες που θα κάθομαι, έτσι ώστε να μαζέψω και λεφτά σε περίπτωση που καταφέρω τελικά να κάνω πρακτική στο εξωτερικό και να επιβαρύνω όσο λιγότερο γίνεται τους δικούς μου...σε αυτό εύχομαι να βοηθήσω και το πλέξιμο...τώρα που αρχίζουν τα κρύα μπορεί  να έχω καμία παραγγελία! Ύστερα είναι και η πτυχιακή...σαν πολλά δε μαζεύτηκαν;
Η ξαδέρφη μου με είχε ρωτήσει τις προάλλες αν είχα την ευκαιρία να ζητήσω ότι θέλω από τον Άγιο Βασίλη τι θα ζητούσα...κάτι υλικό δεν μου λείπει που θα ήθελα να ζητήσω- ίσως και να ζητούσα ένα δωμάτιο γεμάτο νήματα...πιο λεπτά, πιο χοντρά, ακρυλικά, μαλλί, άπειρα χρώματα- αλλά όχι...Αυτό που θέλω  να ζητήσω από τον Άγιο Βασίλη για το 2016 είναι η επιτυχία σε όσα έχω βάλει στόχο να κάνω! Αυτό χρειάζομαι...κι αν όχι αυτή καθ'αυτή την επιτυχία, την επιμονή και την θέληση για να τα καταφέρω!!!

Έφτιαξα ένα κασκόλ για εμένα! Ήθελα να πλέξω κάτι που θα πω αυτό είναι για εμένα...και το έκανα...κατάφερα τελικά να το κάνω αφού το ξήλωσα 4 φορές! Την τέταρτη μάλιστα έχοντας χρησιμοποιήσει και τα τρία κουβάρια που πήρα...ουσιαστικά το τελείωσα και το έκανα ξανά από την αρχή γιατί δεν μου άρεσε και το έκανα πιο μικρό!

Η θεία μου μας πήρε από ένα Ζουμπούλι για εμένα και την αδερφή μου...

Εμένα μου δώσανε το ροζ!

Και η αδερφή μου πήρε το μωβ! 
Στην αρχή δεν μου άρεσε γιατί τα πρώτα άνθη του είχαν ήδη μαραθεί αλλά μετά έβγαλε κι άλλα! 
Ελπίζω να καταφέρω να το φροντίσω και να μην μου χαλάσει...!

Flower Beanie

Nur mit dir

So wunder, wundervoll bist du. 
Und ich bin so gerne hier bei dir. 
Denn ein Blick von dir und ich bin überglücklich. 
Deine Schönheit überwältigt mich. 
& wenn ich bei dir bin, dann spüre ich den Himmel. 
& ich weiß das mein Leben keinen Sinn hat ohne Dich. 
Ich fasse es nicht, deine Liebe für mich, 
Eröffnet eine Welt von der ich nur träumen konnte. 
Ich hab nie gewusst, dass ich in diesem Leben, 
solches Glück erleben kann. 
Diese Freude, die mein Herz erfüllt.. 
Sie kommt nur von Dir allein. 
Ich lass mich tief in deine Arme fallen. 
Ich lass alles los, denn ich will nur mit dir sein. 
Nur mit dir! 
So wunder, wunderbar.. 
ist die Art, wie du mich liebst. 
Ich bin zu Hause, hier bei dir. 
Denn ein Blick von dir und ich bin überglücklich. 
Deine Schönheit überwältigt mich. 
& wenn ich bei dir bin, dann spüre ich den Himmel. 
& ich weiß das mein Leben keinen Sinn hat ohne Dich. 
Ich fasse es nicht, deine Liebe für mich, 
Eröffnet eine Welt von der ich nur träumen konnte. 
Ich hab nie gewusst, dass ich in diesem Leben, 
solches Glück erleben kann. 
Diese Freude, die mein Herz erfüllt.. 
Sie kommt nur von Dir allein. 
Ich lass mich tief in deine Arme fallen. 
Ich lass alles los, denn ich will nur mit dir sein. 
Nur mit dir!

ich liebe dich

Η αναχώρηση!

 Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

Διέταξα να μου φέρουν το άλογό μου από το στάβλο.
Ο υπηρέτης δε με κατάλαβε. Πήγα μονάχος μου στο στάβλο, σέλωσα τ'άλογό μου και το καβάλησα. Πέρα, από μακριά, άκουσα τον ήχο μιας τρομπέτας. Τον ρώτησα τι σημαίνει. Δεν ήξερε τίποτα και δεν είχε ακούσει τίποτα. Στην πύλη με σταμάτησε και με ρώτησε:
-Προς τα πού καλπάζεις, κύριε;
-Δεν ξέρω, είπα, μονάχα να φύγω από δω, μονάχα να φύγω μακριά από εδώ! Όλο και πιο μακριά από εδώ, έτσι μπορώ να φτάσω στο σκοπό μου.
-Ξέρεις ποιος είναι ο σκοπός σου; ρώτησε.
-Ναι, απάντησα, σ' το είπα κιόλας, μακριά από δω, αυτός είναι ο σκοπός μου.
-Δεν έχεις πάρει τρόφιμα για το δρόμο, είπε.
-Δεν χρειάζομαι τίποτα, είπα, το ταξίδι είναι τόσο μακρύ, που θα πρέπει να πεινάω αν δε βρω κάτι στο δρόμο. Όσα φαγώσιμα κι αν πάρω μαζί μου, δεν μπορούνε να με σώσουν! Είναι, ευτυχώς, ένα πραγματικά φρικιαστικό ταξίδι!

 Από το βιβλίο "Η σιωπή των σειρήνων και άλλα διηγήματα" του Φράντς Κάφκα.

Έχοντας διαβάσει τη Μεταμόρφωση ήθελα να διαβάσω και κάτι ακόμα του Κάφκα.

Επειδή δεν προλαβαίνω προς το παρόν να διαβάσω τη Δίκη- που θέλω τόσο πολύ να διαβάσω- πήρα αυτά τα μικρά διηγήματα.

Για ακόμα μια φορά καταλαβαίνω πόσο πολύ μου αρέσουν όσα γράφει!

 Don't say a word while we dance with the devil

 You brought a fire to a world so cold...

Μοιχεία

...
Τι ωθεί τους ανθρώπους στην απιστία;
" Δεν είναι ο τομέας μου αυτός. Έχω πολύ προσωπική άποψη για το θέμα, αλλά δεν πρέπει να δημοσιευτεί".
Σε παρακαλώ, βοήθησε με.
Ανάβει λιβάνι, μου ζητάει να καθίσω οκλαδόν απέναντί του και βολεύεται κι αυτός στην ίδια θέση. Ο αυστηρός άντρας μοιάζει τώρα με σπλαχνικό σοφό που προσπαθεί να με βοηθήσει. 
"Αν οι παντρεμένοι άνθρωποι αποφασίζουν, για οποιονδήποτε λόγο, να αναζητήσουν ένα τρίτο πρόσωπο, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σχέση του ζευγαριού πάει άσχημα. Δεν πιστεύω επίσης ότι η κύρια αιτία είναι το σεξ. Έχει περισσότερο να κάνει με την ανία, με την έλλειψη πάθους, με τις προκλήσεις που σπανίζουν. Είναι ένας συνδυασμός παραγόντων".
Και γιατί συμβαίνει αυτό;
"Επειδή, από τη στιγμή που απομακρυνόμαστε από το Θεό, ζούμε μια ζωή κατακερματισμένη. Προσπαθούμε να βρούμε την ενότητα, αλλά δε γνωρίζουμε το δρόμο της επιστροφής, οπότε βρισκόμαστε σε μια κατάσταση συνεχούς δυσαρέσκειας. Η κοινωνία το απαγορεύει και δημιουργεί νόμους, αυτό όμως δε λύνει το πρόβλημα".
Νιώθω ανάλαφρη, σαν να απέκτησα ένα διαφορετικό είδος αντίληψης. Βλέπω στα μάτια του: ξέρει τι λέει επειδή το έχει ζήσει.
"Ήξερα έναν άντρα που κάθε φορά που συναντούσε την ερωμένη του αντιμετώπιζε προβλήματα ανικανότητας. Παρ'όλα αυτά, του άρεσε πάρα πολύ να είναι μαζί της κι εκείνη ένιωθε καλά μαζί του".
Δεν μπορώ να κρατηθώ. Τον ρωτάω αν ο άντρας αυτός είναι ο ίδιος.
"Ναι. Η γυναίκα μου με άφησε γι'αυτό το λόγο. Που δεν δικαιολογεί μια τόσο ριζική απόφαση".
Και πως αντέδρασε;
"Θα μπορούσα να είχα επικαλεστεί τη βοήθεια των πνευμάτων, αλλά θα το πλήρωνα στην επόμενη ζωή μου. Έπρεπε όμως να βρω το λογο για τον οποίο είχε αντιδράσει έτσι. Για να αντισταθώ στον πειρασμό να τη φέρω πίσω χρησιμοποιώντας τις μαγικές μου γνώσεις, άρχισα να μελετάω το θέμα".
Χωρίς να πολυθέλει, ο Κουβανός παίρνει επαγγελματικό ύφος.
"Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν επιχείρησαν να απαντήσουν στο ερώτημα που θέτουν πολλοί στον εαυτό τους: Γιατί οι άντρες είναι πιο άπιστοι από τις γυναίκες, παρόλο που ξέρουν πως η συμπεριφορά αυτή είναι αυτοκαταστροφική και θα προκαλέσει πόνο στους ανθρώπους που αγαπούν; Το συμπέρασμα ήταν πως οι άντρες και οι γυναίκες νιώθουν την ίδια ακριβώς επιθυμία να απατήσουν το σύντροφό τους. Η γυναίκα απλώς έχει περισσότερο αυτοέλεγχο".
Κοιτάζει το ρολοί του. Τον παρακαλάω να συνεχίσει και συνειδητοποιώ πως μάλλον χαίρεται που μπορεί να ανοίξει την ψυχή του.
" Σύντομες συνευρέσεις, με μοναδικό στόχο την ικανοποίηση του σεξουαλικού ενστίκτου και χωρίς καμία συναισθηματική εμπλοκή από τον άντρα, κατέστησαν εφικτή την επιβίωση και τη διαιώνιση του είδους. Οι έξυπνες γυναίκες δε θα έπρεπε να κατακρίνουν τους άντρες γι'αυτό. Προσπαθούν να αντισταθούν, αλλά έχουν βιολογικά την τάση να ενεργούν έτσι. Είναι πολύ τεχνικά αυτά που λέω;"
Όχι.
"Έχεις προσέξει ότι ο άνθρωπος φοβάται περισσότερο τις αράχνες και τα φίδια απ'ό,τι τα αυτοκίνητα, παρόλο που οι θάνατοι από αυτοκινητικά δυστυχήματα είναι πολύ συχνότεροι; Αυτό συμβαίνει επειδή το μυαλό μας βρίσκεται ακόμα στην εποχή των σπηλαίων, όταν τα φίδια και οι αράχνες ήταν θανατηφόρα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ανάγκη του άντρα να έχει πολλές γυναίκες. Τους καιρούς εκείνους πήγαινε για κυνήγι και η φύση τον δίδαξε ότι η επιβίωση του είδους αποτελεί προτεραιότητα: πρέπει να αφήσεις όσο το δυνατό περισσότερες γυναίκες έγκυες".
Οι γυναίκες δε σκέφτοναι κι εκείνες να διατηρήσουν το είδος;
"Το σκέφτονται φυσικά. Όμως, ενώ για τον άντρα η δέσμευση προς το είδος του διαρκεί το πολύ έντεκα λεπτά, για τη γυναίκα κάθε παιδί σημαίνει τουλάχιστον εννιά μήνες κύησης. Χώρια ότι πρέπει να το φροντίσει, να το θρέψει και να το προστατέψει από τους κινδύνους, τις αράχνες και τα φίδια. Έτσι λοιπόν το ένστικτό της αναπτύχθηκε με άλλο τρόπο. Η στοργή και ο αυτοέλεγχος απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία".
...

Από το βιβλίο Μοιχεία του Paulo Coelho.

Γερμανικά και Πλέξιμο

der Flug: το πέταγμα, η πτήση
das Flugzeug: το αεροπλάνο
der Flughafen: to αεροδρόμιο 
fliegen: πετάω

Πολλοί θεωρούν τα Γερμανικά "άσχημη" γλώσσα...κι εγώ κάθομαι και σκέφτομαι ότι ακόμα κι έτσι να είναι, υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα να πεις σε αυτή τη γλώσσα!

 Kannst du mein Herz klopfen hören?

Σήμερα το πρωί-μετά από 3 εβδομάδες περίπου-τελείωσα επιτέλους την κουβερτούλαααα!

Στην αρχή ακόμα...

Παλεύοντας να τελειώσω το πρώτο κουβάρι...

Λίγο ακόμα έμεινε, σκεφτόμουν! :P

Είμαι πολύ πιο μικρή, σίγουρα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Είναι καλοκαίρι και είμαι μαζί με την μαμά μου στο σπίτι μιας γειτόνισσας.  Οι κυρίες πίνουν καφέ και συζητάνε, ενώ εγώ κάθομαι στον καναπέ και βλέπω τηλεόραση.  Ξαφνικά αρχίζω να σκέφτομαι "τα δικά μου" και με πονάει το στομάχι. Λέω ότι θα κατέβω στο σπίτι και φεύγω. Ακόμα θυμάμαι να κατεβαίνω τρέχοντας τα σκαλιά για να φτάσω στο ισόγειο! 
Κλαίω και λέω στον μπαμπά ότι με πονάει το στομάχι. Ακολουθούν οι γνωστές ερωτήσεις...που ακριβώς πονάς, έφαγες κάτι που σε πείραξε;
"Δεν θέλω να πεθάνω", του απαντάω κλαίγοντας!

Μετά από τόσα χρόνια το "Έτσι είναι η ζωή" της Θείας μου που κάποτε με ηρεμούσε, φαίνεται να μην πιάνει. Σκέφτομαι πάλι "τα δικά μου"  και παλεύω να ξορκίσω τις σκέψεις μου. Το Σάββατο το βράδυ με βρίσκει να κοιμάμαι μπροστά στη τηλεόραση, μόνο αυτή με ηρεμεί.
Ο μεγαλύτερος μου φόβος μου χτυπάει την πόρτα.
"Άνοιξε μου!" φωνάζει από έξω, αλλά εγώ έχω κλειδώσει και δεν μπορεί να μπει
Επιμένει όμως, φωνάζει και χτυπάει την πόρτα!
Με πονάει το στομάχι μου όπως τότε...
Φοβάμαι, φοβάμαι τόσο πολύ!
"Φύγε", φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ!
"Φύγε, φύγε, φύγεεε!" μέχρι που δεν βγαίνει πια φωνή!
"Δεν θέλω να πεθάνω!!!".
Τι κι αν έχω κλειδώσει, εγώ η ίδια με τις σκέψεις μου του ανοίγω διάπλατα την πόρτα!
Σκέφτομαι το μετά, αυτό που με τρομάζει ακόμα περισσότερο.
Τι γίνεται μετά;
Δεν ζω, δεν νιώθω, δεν σκέφτομαι, δεν υπάρχω...το στομάχι μου πονάει υπερβολικά...
"Όχι, όχι...δεν γίνεται να μην υπάρχω!"
Που πάω μετά; Σκοτάδι; Φοβάμαι το σκοτάδι!
Εγώ θέλω να βλέπω το Φως...να βλέπω το Φως το πρωί και να χαμογελάω...
Άσε  με να ζήσω...για ΠΑΝΤΑ!


Και ίσως αυτό που φοβάμαι είναι ότι όταν θα έρθεις, δεν θα έχω προλάβει να κάνω κάτι που ήθελα, να ζήσω όσα ήθελα και πάντα θα υπάρχει κάτι που  θα θέλω να κάνω αλλά δεν θα  έχω προλάβει και δεν θα έχω προλάβει να ζήσω τα πάντα!!!

"Σ'αγαπώ με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου"

Την θαύμαζα! Την θαύμαζα τόσο πολύ! Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που θαύμασα.
 Ήμουν περήφανη γιατί είχα το όνομά της, το οποίο ήταν σκαλισμένο επάνω στο πρώτο μου κρεβάτι που ήταν και το δικό της...ήμουν τόσο περήφανη για εκείνη γιατί ήταν Πόντια, πολέμησε στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και στον εμφύλιο ανέβηκε στα βουνά με τους αντάρτες. 
Όσο ντρεπόμουν στο σχολείο για την πολωνική μου καταγωγή άλλο τόσο περήφανη ένιωθα για εκείνη. Έλεγα σε όλους για το μετάλλιο που της είχαν δώσει μαζί με το χαρτί-βεβαίωση που έχουν γίνει κορνίζα και κρέμονται στον τοίχο του δωματιού μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ήμουν ένα χρονών όταν έφυγε από τη ζωή, δεν είχα καμία ανάμνηση της κι όμως υπήρχαν φορές που της μιλούσα.
 "Γιαγιά μου, γιαγιάκα μου..." έλεγα ενώ κοιτούσα την φωτογραφία της, την άγγιζα με το δάχτυλο μου και παρατηρούσα όλα τα χαρακτηριστικά της.
 Έβαζα τον μπαμπά μου να μου λέει συνεχώς όλα όσα δεν μπόρεσα να ακούσω από εκείνη, να μου λέει όσα είχε ζήσει!
Το αγαπημένο μου χρυσαφικό από αυτά που μου χαρίστηκαν από συγγενείς και φίλους μόλις γεννήθηκα ήταν το δικό της...Μια αλυσίδα για το λαιμό με έναν μικρό πάπυρο που πάνω του είχε χαραγμένη την εξής φράση "Σ'αγαπώ με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου".
Ήταν καλοκαίρι του '13, όταν είχα πάει στη Γερμανία που ένιωσα τον μύθο μου να διαλύεται...από την ημέρα που άκουσα εκείνα τα λόγια δεν υπήρξε ούτε ένα βράδυ που να μην τα σκεφτώ...
Όχι, δεν γίνεται, έλεγα. Δεν είναι αλήθεια...εμένα η γιαγιά μου ήταν γενναία, πολέμησε στον Πόλεμο. Προσπαθούσα να καθησυχάσω τον εαυτό μου και σκεφτόμουν κάτι άλλο, μέχρι να έρθει ξανά το επόμενο βράδυ και μαζί του να φέρει στο μυαλό μου πάλι εκείνα τα λόγια. 
Μετρούσα τις μέρες για να γυρίσω πίσω και να ρωτήσω τη μαμά μου...και τελικά γύρισα.
Και ρώτησα τη μαμά μου την ίδια κιόλας μέρα με το που γύρισα σπίτι...
Και κατάλαβα πόσο μπορεί να πονέσει η αλήθεια...και έκλαψα γιατί η εικόνα της ράγισε! Θύμωσα μαζί της.
Δεν ξέρω αν την θαυμάζω λιγότερο, ξέρω όμως ότι την αγαπάω όσο την αγαπούσα, με όλη την δύναμη της καρδιάς μου κι ας μην κατάφερα ουσιαστικά ποτέ να την γνωρίσω...απλά κάποιες φορές όταν τα σκέφτομαι, της μιλάω και την ρωτάω... "Γιατί γιαγιάκα μου;".

"Μαμ-μαμ"

Περπατούσαμε στο διάδρομο, από όπου φεύγει το λεωφορείο για Κατερίνη και όλα τα καθίσματα του διαδρόμου ήταν πιασμένα. Έβλεπες παντού ανθρώπους να κοιμούνται. 
Βρήκαμε τελικά να  κάτσουμε. Δίπλα μας καθόταν μια κυρία με τα παιδάκια της. Ένας φίλος μου σχολίασε για το ότι το ένα κοιμόταν κάτω. Και ξανα σχολίασε βλέποντας ακόμα ένα να κοιμάται κι αυτό κάτω λίγο πιο πέρα.
Ήταν πρόσφυγες, μάλλον από τη Συρία.Ποιος ξέρεις; Το ένα παιδάκι καθόταν στα πόδξια της μαμάς του και το άλλο πείραζε ένα τσιγάρο που βρισκόταν επάνω στον κάδο. Σκέφτηκα τι θα μπορούσε να τα κάνει χαρούμενα εκείνη τη στιγμή. Ένα παιχνίδι. Δεν είχα όμως παιχνίδια μαζί μου για να τους δώσω!
Έκοψα ένα φύλλο χαρτί από το τετράδιο μου και άρχισα να το τσακίζω από εδώ κι από εκεί, ενώ παράλληλα άρχισα να θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στην κατασκήνωση, που γνώρισα τον Αίαντα.
 Ο Αίας ήταν ένα μικρό αγοράκι που είχε έρθει με την ομάδα της ρομποτικής. Ήταν ο πιο μικρός της ομάδας, παρόλ' αυτά είχε ένα τεράστιο μυαλό!
Τον είδα μια φορά να κλαίει και να λέει ότι θέλει να φύγει ενώ ένας υπεύθυνος της ομάδας προσπαθούσε να τον ηρεμήσει. Ήθελα να του μιλήσω αλλά θεώρησα ότι ήταν καλύτερο να μην επέμβω. Μετά από λίγες μέρες τον ξανα είδα να κλαίει γιατί πονούσε το πόδι του και πάλι δεν κατάφερα να του μιλήσω. Την τρίτη φορά όμως βρήκα την ευκαιρία και του είπα αν θα ήθελε να του χαρίσω ένα μπαλόνι. Από εκείνη την ημέρα έγινε ο καλύτερος μου φίλος στην κατασκήνωση. Παίζαμε γκρινιάρη, φιδάκι, φουσκώναμε από ένα μπαλόνι και προσπαθούσαμε να μην μας πέσει κάτω ενώ το χτυπούσαμε να ανέβει ψηλά, παίζαμε με τα χούλα χουπ, τον πήγαινα να κάνει τα αθλήματα που του άρεσαν, τρώγαμε παγωτό, ζωγραφίζαμε και φυσικά φτιάχναμε "μαμ-μαμ".
Κάποιες φορές τα μεσημέρια αφού είχα φάει, πήγαινα  να ξαπλώσω, κι ενώ εκείνη την ώρα το μόνο που ήθελα ήταν να ξεκουραστώ, ο Αίας ερχόταν και με φώναζε να παίξουμε, και δεν με ένοιαζε που δεν θα κοιμόμουν τελικά. Μια φορά που ένιωθα πιο κουρασμένη του είπα να κάτσουμε στο σπιτάκι και του πρότεινα να του διαβάσω ένα βιβλίο...το αγαπημένο μου βιβλίο τον γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον και καθόταν δίπλα μου και με άκουγε με προσοχή.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συζήτηση μας όταν του είπα ότι πληρώθηκα!
-20 ευρώ, με ρώτησε.
-Όχι, του είπα.
-30;
-Παραπάνω.
-50, και με κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια.
Του είπα τελικά πόσα πήρα και πήγαμε να φάμε από ένα μεγάλο παγωτό πύραυλο!
Όλοι οι υπεύθυνοι της ομάδας όποτε με έβλεπαν μου χαμογελούσαν και με ευχαριστούσαν επειδή τον κρατούσα απασχολημένο και του έκανα παρέα...εγώ όμως στα γαλαζοπράσινα ματάκια του έβλεπα ένα πανέξυπνο μικρό αγοράκι! Ναι, υπήρχαν φορές που ήθελε να γίνεται το δικό του και δύσκολα του άλλαζες γνώμη, αλλά τελικά εγώ τουλάχιστον το κατάφερνα. Καθόμουν και τον παρατηρούσα να κάνει βουτιές στην πισίνα με τη μάσκα του και γελούσα.
Μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά, και χωρίς να το περιμένω ότι το θυμόμουν ακόμα είχα φτιάξει ένα "μαμ-μαμ". Έβγαλα ένα στυλό ζωγράφισα δύο ματάκια, μια μύτη και από μέσα μια γλώσσα.
Το κρατούσα στα χέρια μου, ντρεπόμουν να το δώσω...
Ο φίλος μου από δίπλα επέμενε και τελικά το πήρε και το έδωσε εκείνος.
Η μαμά του το πήρε και άρχισε να παίζει...τα παιδάκια άρχισαν να γελάνε και να θέλουν να παίξουν με το "μαμ-μαμ"! Δεν θα ξεχάσω ποτέ το γέλιο τους!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Αίαντα!

Τα "μαμ-μαμ" 

Σ'ευχαριστώ Αίαντα για όσα μου έμαθες...ξέρω πως κι εσύ με την μικρή, παιδική σου καρδιά θα έκανες ακριβώς το ίδιο!!!

Κάτι λιγότερο από 2 μήνες μένουν για τις εξετάσεις για το πτυχίο των Γερμανικών!

Έχω αγχωθεί!Ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω...μπορώ!

Απλά όπως πάντα το μυαλό μου πετάει...γιατί  να μην μπορώ να αφιερώσω 2 μήνες αποκλειστικά σε κάτι χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο; Δυο μήνες είναι!

Νιώθω τόσο έντονα να πνίγομαι...θέλω να φύγω...χρειάζομαι ένα διάλειμμα από όλους κι από όλα!

Το έχω τόσο πολύ ανάγκη!!!

Τη Δευτέρα μιλούσαμε για όνειρα που δεν γίνονται τελικά ποτέ πραγματικότητα...ήξερα πολύ καλά για αυτά...είχα πολλά τέτοια όνειρα! 
Σκάλισα λίγο τις πληγές μου και άκουσα ένα "χράτσ", σαν κάτι να σκίζεται κι ένιωσα ένα μικρό πόνο...δεν έδωσα σημασία!
Θα περάσει, είπα, μάλλον θα ήταν που θυμήθηκα!
Δυο μέρες μετά όλες οι πληγές μου έχουν ανοίξει και αιμορραγώ από παντού...
Θυμάμαι και πονάω, πονάω και θυμάμαι...ουρλιάζω μέσα μου!
Κλαίω για τη ζωή που έχασα...για τη ζωή που θα είχα αν δεν σε είχα γνωρίσει τότε...τ'ακούς;

Πλέξιμο!

Αν μου έλεγαν πέρσι, που επισκέφτηκα τη Χειροτέχνικα ότι φέτος θα αγόραζα μαλλί για να πλέξω κάτι εγώ μάλλον δεν θα τους πίστευα!

Κι όμως πέρασε ένας χρόνος κι εγώ έμαθα να πλέκω  και με βελονάκι και με βελόνες!

Σήμερα λοιπόν επισκέφθηκα τη Χειροτέχνικα στην Έκθεση και αγόρασα μαλλάκιαααα!
Θα πλέξω κάτι για το λαιμό σαν κασκόλ για την ανιψιά μου στη Γερμανία, το οποίο θα το στείλουμε μαζί με αυτό που πλέκω τώρα. Τι πλέξω τώρα;;; Έκπληξη!
Είναι για το νεογέννητο μωράκι της αγαπημένης μου ξαδέρφης μου, την οποία θαύμαζω απίστευτα και θέλω πολύ να έχει κάτι από εμένα! 
Ελπίζω μόνο να τα έχω τελειώσει και τα δυο μέσα στα Χριστούγεννα! 

Να με ζεσταίνεις...

-Κάνει κρύο, είπε και μαζεύτηκε.
-Έλα τώρα, της απάντησε γελώντας.
Ακούμπησε το χέρι της στο χέρι του, ίσα ίσα για να καταλάβει την διαφορά της θερμοκρασίας τους.
-Είναι παγωμένα, είπε με έκπληξη!
Σήκωσε τους ώμους της, τον κοίταξε με εκείνο το παιχνιδιάρικο βλέμμα της και του χαμογέλασε σαν να του έλεγε "Στο είπα, ότι κάνει κρύο!"....
Σκέφτηκε, πως ένα τόσο ζεστό χαμόγελο μπορεί να συνοδεύονταν από δυο τόσο κρύα χέρια!
-Είμαι λίγο κρυουλιάρα, του είπε τελικά.
Πήρε τότε τα χέρια της και τα έκλεισε μέσα στα χέρια του.

Θα είμαι εγώ εδώ για να στα ζεσταίνω, σκέφτηκε εκείνος!

Μακάρι να είσαι εδώ για να μου τα ζεσταίνεις, σκέφτηκε εκείνη!

Πάμε Αθήνα...

Μετά από 2 χρόνια και κάτι μήνες κατεβαίνω Αθήνα!

Θεσσαλονίκη μου, θα μου λείψεις αυτές τις μέρες...

Πρωτεύουσα, σου ερχόμαστεεε! :-)

Αστραδενή

"...Εγώ, αν μου πέρναγε ποτέ απ'το μυαλό τέτοια- που αποκλείεται, αλλά, λέμε ΑΝ- θα καθόμουνα στην πεζούλα του σπιτιού μου, στη Σύμη, και θα'λεγα: αν υπάρχει Θεός- Θέ μου, σχώρα με- να περάσει ένα σύννεφο που να δείχνει έναν άγγελο!...
Και τότε στον καταγάλανο ουρανό, θα πέρναγε ένα άσπρο μπαμπακένιο σύννεφο που θα'δειχνε έναν άγγελο με ενωμένα χέρια...
Αν δεν πέρναγε όμως;...Μωρέ, τι κάθομαι και σκέφτομαι...Θα πέρναγε, θα πέρναγε...
Ή πάλι θα μπορούσα να πάω κάπου, σε μια ερημιά, που να μην ακούγεται κίχ, και να πω: δείξε μου, Θεέ μου, ότι υπάρχεις...
Και τότε θα'ρχότανε ένα πουλάκι, θα καθότανε σε μια πέτρα και θα κελάηδαγε. Κι εκείνο θα ήταν το μήνυμα του Θεού ότι υπάρχει!... Εγώ δεν αμφιβάλλω ότι θα'ρχότανε!...Πάει και τελείωσε!...
Υπάρχει Θεός!... Δεν γίνεται να μην υπάρχει!... Γιατί τότε ΠΟΙΟΝ θα παρακαλάω να με σώσει απ'τον άγριο σκύλο;...ΠΟΙΟΝ θα παρακαλάω να βρει ο πατέρας δουλειά;... Σε ΠΟΙΟΝ θα λέω να φροντίζει εκεί πάνω το Μανωλάκη μας;...Κι αν, λέμε αν, δεν υπάρχει τι θα γίνουμε όλοι εμείς;..."

Από το βιβλίο Αστραδενή

Δεν θέλω να πω ότι ήταν ένα ευχάριστο βιβλίο γιατί στεναχωρέθηκα. Διαβάζεται εύκολα. Είχα αγωνία να δω πως θα τελείωνε, πίστευα ότι θα περνούσαν κάποιες δυσκολίες και τελικά η οικογένεια θα γύριζε πίσω στον τόπο της, στη Σύμη. Το τέλος όμως με ξάφνιασε και δεν μου άρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ...

Ξεθωριασμένα μεν...

Ήταν καλοκαίρι του '11...δεν ξέρω πως μου ήρθε και πήρα ένα μαρκαδοράκι, έγραψα σε ένα σημείο στο πάτωμα με πολύ μικρά γράμματα τα αρχικά από τα ονόματά μας και είπα στον εαυτό μου ότι όταν θα εξαφανίζονταν τα γράμματα, θα εξαφανίζονταν και όλα όσα ένιωθα για εσένα!

Ένα μικρό παιχνίδι για ένα μικρό κοριτσάκι που πίστευε ότι κάπως έτσι θα σταματούσε να πονάει...

Μετά από τόσα χρόνια τα δυο αυτά γράμματα είναι ακόμα εκεί, ξεθωριασμένα μεν αλλά βρίσκονται ακόμα εκεί...μετά από τόσα χρόνια, τρομάζω με τον εαυτό μου... με την ικανότητα μου να φέρνω ακόμα στο μυαλό μου την πρώτη φορά που σε συνάντησα! 

Κι όλα όσα ένιωθα είναι ακόμα εκεί...ξεθωριασμένα μεν αλλά υπάρχουν ακόμα κάπου εκεί!

Αφού τα βρίσκουμε...

Εγώ είμαι μικρή για εκείνον και εκείνος είναι μεγάλος για εμένα...

Δεν λέμε και πολλά,μπορεί τα βασικά, ίσως ούτε κι αυτά..

Δεν έχει σημασία όμως, αφού τα βρίσκουμε!

Με αφήνει  να τον πειράζω...νιώθω ότι κατάφερα κάτι σημαντικό όταν κλέβω φιλιά από τα χείλη του...και με αφήνει να κοιμάμαι στην αγκαλιά του, για τα 2' λεπτά του που κρατάνε ώρες!

28η Οκτωβρίου

Και είναι μόλις Οκτώβριος...

Τα χέρια μου είναι παγωμένα...κρυώνω...κρυώνω πάρα πολύ...ψάχνω κάτι που θα με σώσει και τότε τρέχω στο μπάνιο!
Το νερό τρέχει καυτό πάνω  στο σώμα μου...το μπάνιο γεμίζει ατμούς...δεν έχω ανοίξει το ανεμιστηράκι...ευτυχώς έχω αφήσει την πόρτα ανοιχτή...το νερό είναι τόσο καυτό...μπορεί όμως να γίνει και πιο καυτό...κάθομαι απλά με το νερό να τρέχει πάνω μου και να με ζεσταίνει...πάλι καλά λείπουν όλοι και θα μπορέσω να κάτσω λίγο παραπάνω χωρίς να ακούσω γκρίνιες!
Και είναι μόλις Οκτώβριος,σκέφτομαι!
Πιστεύω ότι το σώμα μου έχει έρθει στη σωστή θερμοκρασία...νιώθω τα χέρια μου!
Σώθηκα για σήμερα!

Un día o jamás...

WarmWinter

Δεν θυμάμαι πως ακριβώς ξεκίνησε...ή μάλλον θυμάμαι! Ξεκίνησα προσπαθώντας να φτιάξω μια μπανάνα! Χαχα...δεν θυμάμαι με ποια αφορμή ξεκίνησε...προφανώς δεν είχα τι καλύτερο να κάνω και μιας και είμαι άτομο που του αρέσει να μαθαίνει νέα πράγματα απλά είπα να το δοκιμάσω...

Και κάπως έτσι ξεκίνησε η πλεκτική μου καριέρα! 
Ξεκίνησα με βελονάκι. Έφτιαξα το πρώτο μου αρκουδάκι...το οποίο αν και όχι εντυπωσιακό του έχω αδυναμία αφού είναι το πρώτο και το έχω στο κρεβάτι μαζί μου...

Μετά ξεκίνησα να φτιάχνω έναν ροζ γατούλι για την αδερφή μου...δεν είμαι περήφανη για αυτό αλλά αν και όλα τα μέρη του γατούλι είναι έτοιμα, η συναρμολόγηση δεν έχει γίνει ακόμα και έχει μείνει στο ντουλάπι...Θα τον τελειώσω όμως σύντομα-θέλω να πιστεύω-!
Άλλα ζωάκια που έφτιαξα ήταν ο αγαπημένος μου βάτραχος και η πίτσα η Αλεπουδίτσα!
Έχω ετοιμάσει κι ένα ακόμα ζωάκι το οποίο είχε μπει στην άκρη λόγο του ότι περίμενα κάτι ειδικά ματάκια που παρήγγειλα, τα οποία έχω πλέον στα χέρια μου και σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμο και αυτό το ζωάκι "έκπληξη"! 

Πέρα από τα ζωάκια είχα φτιάξει με βελονάκι ένα ζακετάκι και σκουφάκι για το μωράκι του ξαδερφου μου!

Μέχρι που πριν κανένα μήνα- ένα μήνα αλήθεια- έπιασα στα χέρια μου τις βελόνες!
Και απλά τρελάθηκα με όλα όσα μπορώ να φτιάξω...λεφτά για κλωστές και βελόνες να υπάρχουν!
Έχω φτιάξει μέχρι τώρα πέντε σκουφάκια και δημιούργησα τη δικιά μου σελίδα στο 
Facebook(WarmWinter)  για παραγγελίες...μέχρι τώρα είχα μια-κάτι είναι κι αυτό! Χιχι

Πλέκοντας με τις βελόνες κατάλαβα πόσο υπομονή και επιμονή έχω τελικά...το πρώτο μου σκουφάκι το ξήλωσα και το ξανα ξήλωσα...για την ακρίβεια το πέτυχα με την τέταρτη!
Το ρεκόρ όμως πρέπει να έγινε με το μαύρο σκουφί που έφτιαξα που είχε ένα πιο περίπλοκο σχέδιο από όσα είχα κάνει μέχρι τότε και που πρέπει να το ξήλωσα πέντε ή έξι φορές!
Γενικά όμως βγαίνουν πετυχημένα μπορώ να πω αν και πλέκω τόσο λίγο καιρό...έχω μάθει πλέον να διαβάζω τα σχέδια και όποτε δεν γνωρίζω κάτι ανοίγω το youtube!
Η δασκάλα μου- η φίλη μου που μου έμαθε να πλέκω,χιχι- κάθε φορά που της δείχνω και κάτι καινούριο που λέει πόσο συγκινείται!
Το επόμενο σκουφάκι θα είναι μια προσπάθεια να πλέξω βάζοντας κι άλλο χρώμα μέσα για να κάνω σχέδιο...για φυσικά θα είναι κερασάκι-αυτό θα είναι το ολοδικό μου σκουφάκι!

...με είδα!

-Θέλω να δω πως φαίνομαι στα μάτια σου,έλεγα και σε κοιτούσα βαθιά στα μάτια. 

Λες και θα με έβλεπα!

Στο τέλος, χωρίς να τα κοιτάξω, με είδα!

Damn your eyes...

Κάποιος κάποτε είπε...

Ξέρεις τι μου είχε πει κάποιος κάποτε;

" Ζήσε Έντονα!" 

Βραβείο!

Βραβειάκι από την Ωραιοζήλη!

Και πάλι σ'ευχαριστώ πολύ! :)

Θα επιλέξω κι εγώ το Βραβείο Παρεούλας

"Φίλοι που δεν έχουν κάποιο θεματικό ιστολόγιο μα ξέρουν να κάνουν το πιο γλυκό και σημαντικό από όλα. Να μας κρατούν παρέα."

Λέξεις:
συντροφιά, ζωή, αγάπη, καρδιά

"Αν ψάχνεις για ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ίσως περάσεις μια βόλτα κι από εδώ...

Γιατί ΖΩΗ, όπως για όλους, έτσι και για εμένα κάποιες φορές μπορεί να είναι δύσκολη μα είναι γεμάτη ΑΓΆΠΗ κι εμένα η δικιά μου η ΚΑΡΔΙΑ έχει πολύ ακόμα από αυτή για τη βγάλει εδώ πέρα!"

Όποιος δεν έχει παραλάβει το βραβειάκι του το χαρίζω κι εγώ με τη σειρά μου...

Οδηγίες:

1. Ανάλογα με τη θεματολογία του ιστολογίου σας, θα βρείτε το όνομά σας κάτω από το αντίστοιχο βραβείο. Για εσάς όμως που καλύπτετε περισσότερα πεδία μπορεί να βρείτε το όνομά σας δύο φορές.

Φυσικά όμως όλα είναι για όλους. Μπορείτε να διαλέξετε ότι θέλετε. Η διανομή είναι περισσότερο οργανωτική.

2. Αντί για ερωτήσεις κάθε βραβείο το συνοδεύουν λέξεις. Εσείς θα γράψετε στα ιστολόγιά σας, ό,τι σας έρχεται συνειρμικά. 

3. Τα θεματικά βραβεία κυκλοφορούν σε παραλλαγές για να καλύψω όσο μπορώ την αισθητική όλων σας. Διαλέξτε ό,τι σας αρέσει και όσα σας αρέσουν.

4. Κάποια ιστολόγια είναι ειδική κατηγορία από μόνα τους και γι' αυτό τα βραβεία βγαίνουν σε μία βερσιόν. 

5. Χαρίστε όποιο βραβείο θέλετε σε όποιον θέλετε.

6. Τέλος επειδή οι παραλήπτες είναι πολλοί, θα χρειαστώ τη βοήθειά σας με μερικές έξτρα αναδημοσιεύσεις.

7. Για τους φίλους που έχετε ιστοσελίδες και όχι ιστολόγια, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα βραβειάκια για να διακοσμήσετε τα προφίλ σας στα κοινωνικά δίκτυα.

Στιγμές...

Είναι κάτι στιγμές, 

τρυφερές και λεπτές, 

σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι, 

σε γυρνούν απαλά, 

σε μεθούν σιωπηρά, 

σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι.

Για όλα αυτά που ζητάς, 

για πολλά που πονάς, 

για το τίποτε μιας ευτυχίας

και γυρνάς σαν τρελός, 

του καθρέφτη εαυτός, 

θύμα θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες

μαγεμένες σκιές, 

που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά, 

με κρατούνε θαρρώ

σαν αλήθειες παλιές

σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές, 

σα μικρές πινελιές

ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει, 

λείπουν λίγα ακριβά

των χρωμάτων νερά, 

για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης, 

για το ροζ της αυγής, 

για το κύμα που απόμεινε μόνο

να χαϊδεύει με αφρούς

τους πικρούς μας καημούς

και να διώχνει της πίκρας τον πόνο.