Σε έδιωξα...σε απομάκρυνα εν γνώση μου...;
Ναι,αυτό έκανα...και αν παλιότερα θα μου φαίνονταν σαν μια καταστροφή,τώρα μου φαίνεται ότι ήταν το πιο σωστό πράγμα που μπορούσα να κάνω...!!!
Γιατί όσο και αν λέω ότι δεν με νοιάζει τι κάνεις...αν βλέπεις άλλες ή όχι...με νοιάζει και με παρα νοιάζει και με πληγώνει...και δεν μπορώ να το ανεχτώ!
Εσύ θα φύγεις και εγώ έχω μια ζωή να ζήσω! 'Χάθηκες',είπες! 'Ήθελα να βρω την ησυχία μου!'.Και αμέσως θίχτηκες!Ήθελα για μια μόνο φορά πριν το τέλος να καταλάβεις πως νιώθω εγώ όταν εσύ χάνεσε...όταν εσύ δεν απαντάς στα μηνύματα μου...όταν εσύ δεν είσαι κοντά μου!
Μπορεί ακόμα κάποιες στιγμές να ξεσπάω σε κλάματα...αλλά δεν είναι τόσο για εσένα...όσο γενικά για τη ζωή μου!Για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρω και απο τις οποίες βασίζεται ίσως το μέλλον μου....Τι να κάνω;Θα τα καταφέρω;Έχω χάσει τελείως το κουράγιο μου...κάποτε ένιωθα σίγουρη ότι θα τα καταφέρω,δεν είχα ούτε μια αμφιβολία...έβαζα απλά τα δυνατά μου για να πετύχω αυτό που ήθελα...που πήγαν όμως όλα αυτά που ήθελα;;;Χάθηκαν;;;
Είναι στιγμές που λέω ξέχνα τα πάντα...πάμε απο την αρχή!Θα κάτσεις φέτος να διαβάσεις όπως δεν διάβασες ποτέ...δεν θα τα παρατήσεις ούτε λεπτό...θα βάλεις στόχο να περάσεις εκεί που θέλεις και θα τα καταφέρεις...!!!Μετά απο λίγα λεπτά όμως είναι που αρχίζουν να έρχονται οι αμφιβολίες...μα πως θα τα καταφέρεις;;;Αφού βαριέσαι να διαβάσεις...αφού δεν είσαι ικανή να κάνεις τίποτα...πως θα πας να πέσεις στα δύσκολα...όλα είναι μια αποτυχία!
Αν τύχει και αντικρύσω το πρόσωπο μου στον καθρέφτη τις στιγμές που κλαίω...ξέρεις προσπαθώ να χαμογελάσω...για να πω ότι κλαίω απο χαρά!Για να πείσω τον εαυτό μου πως είμαι καλά!
Πες με χαζή,πες με τρελή...ναι,είμαι...!!!Θες να σου πω τι έκανα;Σε νοιάζει να μάθεις τι έκανα;Δεν σε νοιάζει...και δεν χρειάζεται να μάθεις...μόνο αυτό θα σου πω...δεν πόνεσα...γιατί ο πόνος που έχω μέσα μου είναι τόσος πολύς,που τίποτα δεν μπορεί να με πονέσει περισσότερο...!!!Όταν τα κορμιά μιλάνε από μόνα τους,γιατί να μιλήσουμε εμείς...γιατί πάντα τα λόγια να χαλάνε τις πιο ωραίες στιγμές...γιατί;Αυτά τα καταραμένα λόγια που σε διώχνουν μακριά μου...γιατί έπρεπε να συζητήσουμε...δεν χρειαζόταν...ήσουν μαζί μου...ήμουν μέσα στην αγκαλιά σου...'Δες πόσο μκρή είσαι'είπες,ενώ είχες τυλίξει τα χέρια σου γύρω μου...'Είμαι έτσι για να χωράω στην αγκαλιά σου'είπα!Σου είπα ότι είμαι χαρούμενη...και πράγματι ήμουν χαρούμενη γιατί όποτε είμαι δίπλα σου λάμπουν τα μάτια μου και μπορώ να χαμογελάω συνέχεια...Μην μιλάς,σε παρακαλώ...μην μιλάς...φίλα με μόνο...σε παρακαλώ...Τα δάκρυα μου σχεδόν έσβησαν την μυρωδιά σου απο το μαξιλάρι...υπάρχει όμως ακόμα...μακάρι να μπορούσα να την κλείσω σε ένα κουτάκι...να είχα την μυρωδιά σου...στο μαξιλάρι μου...στα σεντόνια μου...στο σώμα μου...!!!Δεν ήθελα να κλάψω μπροστά σου...δεν μπόρεσα όμως να κρατηθώ...δεν μπορώ να τα μαζέψω αυτά τα δάκρυα...έχουν μάθει να φεύγουν από τα μάτια μου...ήσουν όμως εδώ και η αγκαλιά σου με ηρεμούσε...!!!Δεν θέλω να πω τίποτα άλλο...δεν μπορώ να πώ...δεν θυμάμαι τίποτα άλλο...ξέχασε και εσύ όσα είπαμε...δεν χρειάζεται να μιλάμε...για εμένα δεν υπάρχει το μετά...μόνο το τώρα...!!!
Κάποτε ήταν μια καρδιά που χτυπούσε για εσένα...Το χρώμα της,βαθύ κόκκινο,το αίμα μέσα της κυλούσε σε γρήγορους ρυθμούς...ο χτύπος της τόσο δυνατός,γεμάτος ένταση....Μόλις την είδες έμεινες έκλπηκτος...ήταν τόσο αγνή,τόσο γλυκιά...περπάτησες σιγά σιγά με απλωμένα τα χέρια και την έκλεισες στις παλάμες σου...μια ζεστασιά διαπέρασε όλο σου το κορμί...ήταν τόσο γλυκιά αυτή η αίσθηση...σε είχε μαγέψει όλο αυτό...τα χέρια σου έτρεμαν και το μυαλό σου βρισκόταν σε σύγχηση...την είχες ερωτευτεί...Ο καιρός περνούσε και εσύ κάθε μέρα άγγιζες την καρδιά...η αγάπη που έτρεφε η καρδιά για εσένα ήταν τόσο μεγάλη...ώσπου μια μέρα άνοιξε και σε άφησε να μπεις μέσα της...σου πρόσφερε ό,τι επιθυμούσες,ήθελε να είσαι χαρούμενος και να περνάς καλά...Σε μια από τις καθημερινές σου εξόδους...άκουσες τον χτύπο μιας άλλης καρδιάς...ήταν τόσο διαφορετικός...και η ίδια ήταν τόσο εκθαμβωτική,τόσο λαμπερή,τόσο όμορφη...Άρχισες να την επισκέπτεσαι όλο και πιο συχνά!Αυτή είχε καταλάβει το ενδιαφέρον σου και ήθελε να σε κάνει δικό της,να σε κρατήσει για πάντα δίπλα της...Κάποια μέρα σου είπε:-Τι θα έλεγες να σε αφήσω να μπεις μέσα;-Θα το ήθελα πάρα πολύ.-Δεν θα είναι όμως τόσο απλό,γιατί εγώ δεν είμαι σαν τις άλλες καρδιές...βλέπεις είμαι η πιο όμορφη από όλες!-Φυσικά και το βλέπω!Σε παρακαλώ,πες μου τι πρέπει να κάνω...-Θέλω να μου δώσεις κάτι δικό σου...χμμμ,κάτι ξεχωριστό,την καρδιά σου!Χωρίς να το σκεφτείς της πρόσφερες την καρδιά σου..τόσο είχες θαμπωθεί...Τότε η καρδιά άνοιξε διάπλατα και σε άφησε να περάσεις μέσα...Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως τα είχες φανταστεί!Το εσωτερικό της καρδιάς δεν θύμιζε σε τίποτα το εξωτερικό της μεγαλείο...Όταν νύχτωσε λοιπόν αποφάσισες να επιστρέψεις στην καρδιά που τόσο είχες ερωτευτεί και είχες δυστυχώς προδώσει....Ντρεπόσουν να την αντικρίσεις αλλά ήθελες τόσο πολύ να βρεθείς κοντά της...Η καρδιά ήταν πάντα εκεί και σε περίμενε...μόλις σε είδε από μακριά να πλησιάζεις,άρχισε να λάμπει από την χαρά της!Άπλωσες τα χέρια σου να την κλείσεις στις παλάμες σου όπως τότε...τα χέρια σου όμως έγιναν αγκάθια...τα αγκάθια τρύπησαν την καρδιά,την πλήγωσαν και την πόνεσαν...!!!Είχες χαρίσει την καρδιά σου σε κάποια άλλη...!Καημένη μου καρδιά...θα έρθει εκείνος που θα βγάλει τα αγκάθια και θα σε βοηθήσει να επουλώσεις τις πληγές...Καημένη μου καρδιά...κάποτε κάποιος θα σου χαρίσει και εσένα την καρδιά του,χωρίς καν να χρειαστεί να του το ζητήσεις...
Βαριέμαι...βαριέμαι τόσο πολύ...σάββατο και εγώ μέσα...πραγματικά δεν αντέχω άλλο... Απο τη μια θέλω να φύγω και μπορώ...αλλά απο την άλλη δεν θέλω...περιμένω εσένα...περιμένω με το κινητό στο χέρι...να λάβω ένα μήνυμα σου ότι ήρθες και θέλεις να με δεις...
Πόσο χαζή φαίνομαι εε;;
Δεν μπορώ να χάσω όμως την ευκαιρία να σε δω...
Αυτή την εβδομάδα ερχόσουν σε κάθε μου όνειρο...εκεί ζω όλα όσα ονειρεύομαι... Σε ένα όνειρο μου είπες ότι με αγαπάς...'Το μυστικό του Φαντάρου'...σε ένα άλλο πάλι μου έκανες έκπληξη και ήρθες να με δεις...μου είπες να διαλέξω ένα μέρος και θα φύγουμε για εκεί...οι δυο μας,μακριά απο όλα...!!!Το πιο τέλειο ήταν αυτό στο οποίο ήρθες ξανά σπίτι μου...μακάρι κάποτε να ξανα έρθεις...
Πες μου,τι να γράψω...τι να πω...όταν μέσα στο κεφάλι μου επικρατεί ένα χάος...Όχι,δεν έγινε κάτι...όλα πάνε καλά...εγώ όμως γιατί είμαι τόσο χάλια;;;Τι με έχει πιάσει...ξανά νεύρα,ξανά κλάμα...με τον εαυτό μου νευριάζω πιο πολύ...γιατί να μην ξέρω συνεχώς τι θέλω...γιατί να αλλάζω διάθεση κάθε λίγο και λιγάκι...!!!Δεν μπορώ να καταλάβω τον ίδιο μου τον εαυτό!
Ένα χαμόγελο αξίζει πολλά, δεν μπορείς να το δανειστείς, ούτε να το ζητήσεις, ούτε να το κλέψεις. Μόνο αν στο χαρίσουνε έχει αξία. Χαμογέλα, λοιπόν!
Καλό Μήνα...Πέρασα πολύ ωραία το σαββατοκύριακο αφού κατάφερα να ξεφύγω για λίγο και να φύγω από την πόλη...!!!Μπορεί να ήσουν εδώ και να μην κατάφερα να σε δω...αλλά ελπίζω ότι θα καταφέρω σύντομα να βρεθώ κοντά σου...Αυτές τις μέρες μπόρεσα να σκεφτώ κάποια πράγματα...όπως ότι ο εγωισμός μου δεν θα με βγάλει πουθενά...Κάποια που αγαπώ πολύ μου είπε να διεκδικήσω αυτό που θέλω...και ξέρεις κάτι...αυτό θα κάνω... όχι όμως με βλακείες,ζήλιες και υστερίες...με παράπονα και κλάματα...αλλά με το πιο γλυκό μου χαμόγελο...με μια πονηριά στο μάτι...με ανεβασμένη διάθεση,με πολύ τρέλα...και με πολύ αγάπη για εσένα,κομάντο μου...!!!:P
