Τα αρώματα της!

 Της άρεσε να ξεχωρίζει...ποτέ της δεν φορούσε κόκκινο κραγιόν στα χείλη...έτσι και αλλιώς δεν της πήγαινε!

Είχε αδυναμία στα αρώματα της!

Είχε τόσα,όσοι ήταν και οι εραστές της...ένα για τον καθένα!

Ένα όμως ήταν το αγαπημένο της...όπως και αυτός για τον οποίο το φορούσε...ο μελαγχρινός της άγγελος όπως τον ονόμαζε...

Την αγαπούσε για τα φυσικά της χείλη,το απαλό της δέρμα και τα μεταξωτά μαλλιά της...

Κυρίως όμως για το άρωμα της!

Τον αγαπούσε γιατί μπορούσε να αναγνωρίζει την μυρωδιά της από μακριά...γιατί του άρεσε να μυρίζει κάθε σημείο του κορμίου της...γιατί το άρωμα της τον μάγευε και τον έκανε δικό της για λίγα λεπτά,για μερικές ώρες!

Δεν ήθελε όμως κανένας άλλος να γνωρίσει αυτή τη ξεχωριστή μυρωδιά του αρώματος της...την κρατούσε για εκείνον!

Προτιμούσε όλοι οι άλλοι να την θυμούνται με μια διαφορετική μυρωδιά ο καθένας...έτσι ώστε όταν θα ήταν μαζί του να μην μπορούσε να την αναγνωρίσει κανένας άλλος...για να μην τον πονέσει,τις λίγες στιγμές που τον είχε κοντά της!

Η ανάγκη να τον έχει δίπλα της,την έκανε να χρησιμοποιεί το άρωμα όλο και πιο συχνά...ώσπου μια μέρα το άρωμα τελείωσε!

Και μαζί με το άρωμα χάθηκε και 'αυτός' !

Ένα δώρο για εσένα!

Το ξέρω ότι τα γενέθλια σου έχουν περάσει εδώ και αρκετό καιρό...
Σου ευχήθηκα...
Μα ξέρεις ήθελα τόσο πολύ να σου δώσω και αυτό που σου πήρα...
Ήθελα να είναι έκπληξη...αλλά και τώρα αν το δεις πάλι έκπληξη θα είναι πιστεύω...
Ίσως να μην περίμενες ότι θα σου έπαιρνα δώρο...εγώ όμως το ήθελα...και ήδη από το Φεβρουάριο σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να σου πάρω...χωρίς βέβαια να ξέρω αν θα μιλάμε τότε...και αν τελικά θα καταφέρω να στο δώσω...!
Είτε το πιστεύεις είτε όχι...δεν μου ήταν και τόσο δύσκολο να αποφασίσω τι θα σου πάρω...!
Ήταν βέβαια δύσκολο να το βρω...!
Τελικά όμως βρήκα τρόπο...και το παρήγγειλα από το ίντερνετ!

 

The Vampire Diaries ή όπως είναι στα ισπανικά Cronicas Vampiricas.

Ήταν πριν πάρα πολύ καιρό όταν μιλούσαμε μια φορά και μου έλεγες να δω αυτή τη σειρά και συζητούσαμε πόσο καλύτερα είναι τα βιβλία σε σχέση με τις ταινίες που βγαίνουν...

Και είπες ότι κάποια στιγμή θα πάρεις και τα βιβλία για να τα διαβάσεις...

Ποτέ μου δεν το ξέχασα!Και ήρθε η κατάλληλη στιγμή που το θυμήθηκα!

Ήθελα όμως να είναι κάτι πιο πρωτότυπο από ένα απλό βιβλίο...

και προσπάθησα να το συνδυάσω με κάτι άλλο που σου αρέσει επίσης...

Τα ισπανικά!

Το παρήγγειλα απο το ίντερνετ και περίμενα τη μέρα που θα έρθει...και όταν ήρθε ήμουν τόσο χαρούμενη...και φανταζόμουν την έκπληξη στο πρόσωπο σου τη στιγμή που θα στο έδινα!

Το έβαλα στο συρτάρι και περίμενα τη μέρα που θα σου το δώσω...μα ξέρεις πόσες φορές έχω ανοίξει το συρτάρι απο εκείνη την ημέρα!

Δεν ξέρω ισπανικά αλλά καμιά φορά κάθομαι και διαβάζω την πρώτη σελίδα...με τον δικό μου τρόπο...χωρίς να ξέρω τι λέει...!

Ενώ τις προάλλες φανταζόμουν να μου διαβάζεις εσύ το βιβλίο μέχρι να με πάρει ο ύπνος!

Το ξέρω ότι μπορεί και να μην σε ξανα δω ποτέ...και να μην σου δώσω ποτέ το βιβλίο...αλλά αυτό το βιβλίο σου ανήκει...είναι και θα παραμείνει δικό σου...ακόμα και αν δεν το πάρεις ποτέ στα χέρια σου!

4 de septiembre

Querido diario:

Algo horrible va a suceder hoy.

No sé por qué escribí eso.Es cosa de locos.No hay motivo alguno para que me sienta inquieta y todos para que sea feliz,pero...

Pero aquí estoy a las 5:30 de la mañana,despierta y asustada.

No hago más que decirme que simplemente sucede que estoy confundida debido a la diferencia horaria entre Francia y aquí.Pero eso no explica por qué me siento tan asustada.Tan perdida.

A rose!

Μην φοβάσαι τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα...

                                         να φοβάσαι τα αγκάθια των ανθρώπων που σου τα προσφέρουν...

Η πιο όμορφη νερόφουσκα...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό κοριτσάκι...της άρεσε τόσο πολύ να παίζει με τις νερόφουσκες...ήταν το αγαπημένο της παιχνίδι!

Τα καλοκαίρια όταν ο ήλιος έφτανε στο πιο ψηλό σημείο του ουρανού και έμοιαζε σχεδόν σαν να τον αγγίζει,έβγαινε έξω και έπαιζε με τις νερόφουσκες της!

Φυσούσε και πολλές στρόγγυλες μπαλίτσες εμφανίζονταν...της φαινόταν τόσο μαγικό!Το πιο μαγικό όμως ήταν τα χρώματα τους όταν το φως του ήλιου έπεφτε πάνω τους...τόσα χρώματα μαζί...μπλέκοταν το ένα ανάμεσα στο άλλο!

Αν δεν υπάρχει μαγεία,έλεγε,τότε αυτό τι είναι;!

Της άρεσε να τις κυνηγάει και να τις σκάει με τα δαχτυλάκια της...τις πλησιάζε τόσο κοντά ώστε να μπορεί να δει τη μορφή της επάνω τους...!

Μια μέρα όμως συνέβει κάτι πολύ περίεργο...καθώς έπαιζε με τις φούσκες της...μια από αυτές της τράβηξε το ενδιαφέρον...ήταν εξίσου όμορφη με τις άλλες...ωστόσο είχε κάτι που την έκανε να ξεχωρίζει!Το φως που έπεφτε πάνω της σχημάτιζε μια καρδιά...μια πολύχρωμη καρδιά ακριβώς στο κέντρο...την πλησίασε όσο πιο προσεκτικά μπορούσε...δεν ήθελε να την σκάσει!

Δεν μπορούσε όμως να την φτάσει...η νερόφουσκα απομακρυνόταν συνεχώς...και ανέβαινε όλο και πιο ψηλά...

Μακάρι να μπορούσα να την ακολουθήσω,ευχήθηκε από μέσα της...

Και σαν να την άκουσε η  νερόφουσκα και σταμάτησε!

-Θες πράγματι να έρθεις μαζί μου;

Το κοριτσάκι χωρίς να το σκεφτεί της απάντησε...

-Ναι!Το θέλω πολύ...είσαι η πιο όμορφη νερόφουσκα που έχω δει ποτέ μου!

Άρχισαν να πετάνε μαζί στον ουρανό...πέρασαν πάνω από πολλά όμορφα μέρη...το κοριτσάκι ήταν τόσο χαρούμενο...αυτό που ζούσε ήταν βγαλμένο από παραμύθι!

Στροβιλίζονταν μαζί με την νερόφουσκα της...γελούσαν...είχαν ένα κοινό όνειρο...ήθελαν και οι δυο να εξερευνήσουν τον κόσμο!

Μαζί της είχε ξεχάσει μέχρι και τους φόβους της...!

Καθώς πετούσαν όμως ανέβαιναν όλο και πιο ψηλά...τι κι αν κάποτε φοβόταν τα ύψη,τώρα δεν έμοιαζε να την ανησυχεί τίποτα...βρίσκονταν χιλιάδες μέτρα πάνω από το έδαφος...

Όταν πια ο αέρας άρχισε να λιγοστεύει η νερόφουσκα της είπε...

-Σ'ευχαριστώ για την παρέα σου...πέρασα πολύ όμορφα!

Το κοριτσάκι απλά της χαμογέλασε!

Ξαφνικά η νερόφουσκα έσκασε...κάτι σαν αντίλαλος ακούστηκε παντού...

'Αντίοοοοοοοοοοοοοοοοοοο!'

Το κοριτσάκι προσγειώθηκε απότομα στο έδαφος...γεμάτο πληγές και δάκρυα στα μάτια...

Η νερόφουσκα της την είχε εγκαταλείψει...έτσι όπως την ανέβασε στον ουρανό...τόσο ξαφνικά τώρα την προσγείωσε...όσο χαρούμενη την είχε κάνει...τόσο τώρα ήταν δυστυχισμένη...

Και πονούσε...κανείς δεν την είχε προηδοποιήσει ότι θα πονούσε τόσο!

Για μέρες ήταν τόσο στεναχωρημένη...έπαψε να παίζει με τις φούσκες της...

Κοιτούσε στον ουρανό και έψαχνε να βρεί την δικιά της νερόφουσκα!

Όταν μια μέρα αντίκρυσε τον ήλιο αυτός της είπε...

-Μικρή μου..τίποτα δεν κρατάει για πάντα...οι νερόφουσκες από την φύση τους σκάνε κάποια στιγμή...να χαίρεσαι για αυτά που έζησες...και να μην τα ξεχνάς...έτσι θα κρατάς την νερόφουσκα σου για πάντα δίπλα σου...σαν την πιο γλυκιά ανάμνηση...Μου έλειψες!'

Το κοριτσάκι έτρεξε έξω...φύσηξε όσο πιο δυνατά μπορούσε και ο ουρανός γέμισε νερόφουσκες!

-

Θέλω να σου μιλήσω...έχω τόσα πολλά να σου πω! 

Μπορείς να με ακούσεις;

Δεν φτάνει ο ήχος της φωνής μου ως εκεί;Δεν μπορώ να φωνάξω πιο δυνατά!!!

Φοβάμαι μήπως τελικά σε ενοχλήσω!

Για εσάς τι είναι η μουσική;

          Χορεύουμε;

Μου αρέσει πολύ να χορεύω στο έχω πει;Μέσα στο δωμάτιο χοροπηδάω σαν το κατσίκι!Χαχα!

Θέλω να μάθω να χορεύω τανγκό!

Η μουσική με τρελαίνει...

Θυμάμαι...με είχες ρωτήσει τις πρώτες μέρες που μιλούσαμε τι είναι η μουσική για εμένα!

Μπορεί να υπάρξει ο κόσμος χωρίς τη μουσική;

Η μουσική είναι τα πάντα...

Είναι έκφραση συναισθημάτων...χαράς,λύπης,στεναχώριας,θυμού...

Είναι διασκέδαση...

Στιγματίζει στιγμές...

Σε ελευθερώνει...

Κάθε τραγούδι έχει τη δικιά του ιστορία...

Οι στίχοι μιλούν στη καρδιά σου...ανάλογα με τα βιόματα σου!

Τόσα είδη μουσικής...και όλα τόσο ξεχωριστά!

                           Οι πιο ωραίες στιγμές είναι εκείνες που έχουν να μου θυμίζουν ένα τραγούδι!

Η στιγμή της γνωριμίας μας...

 

Η πρώτη μας συνάντηση από κοντά...όταν με πήγαινες σπίτι...ενώ ήταν το χιτ της εποχής και όλοι το είχαν ποστάρι στο facebook...εγώ αρνιόμουν να το ακούσω...μέχρι που το άκουσα!

 

 Μου το είχες στείλει και αυτό κάποτε...

 

Το τραγούδι που έψαχνες τότε...

Όταν ξαναβρεθήκαμε μετά από πολύ καιρό...έπαιζε απο το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου...

Ένα βράδυ μαζί....

Και μετά την επόμενη μέρα...άκου από το 3:00...για να μην υποφέρεις φύγε μακριά κρύψου από εμένα...

Ένα βράδυ στο τηλέφωνο...

-Σου αρέσει;

-Εεεε...

-Κρίμα και ήθελα να στο αφιερώσω!

 

Καλοκαίρι...σπίτι μου...βασικά δεν θυμάμαι αν το ακούσαμε...θυμάμαι μονο να το αναφέρεις επειδή το είχα βάλει στο facebook...σίγουρα όμως είανι ένα τραγούδι που αρέσει και στους δυο μας...

Όταν με είχες ρωτήσει αν ακούω λαικά και εγώ άρχισα να στο τραγουδάω...

Υπάρχουν 2-3 ακόμα αλλά δεν θα τα αναφέρω...

Προσπαθώ να θυμηθώ ποιο ήταν το τραγούδι που άκουγες την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο...εκείνο το τραγούδι που είπες ότι το άκουγες από το πρωί και σου έφτιαχνε τη διάθεση αλλά δεν μπορώ να το θυμηθώ!!!

Για εσάς τι είναι η μουσική;

Η πιο ντροπιαστική στιγμή αυτής της χρονιάς ήταν γεμάτη μουσική και χορό...!

Πρωτοχρονιά στα μπουζούκια...λιώμα από το ποτό...και σκατά ψυχολογικά στην προσπάθεια μου να επικοινωνήσω μαζί σου...αφού νευρίασα...σηκώθηκα μέσα στην τρελή χαρά  να χορέψω επάνω στο τραπέζι...από τα γύρω τραπέζια μου πετούσαν λουλούδια...και ξαφνικά απο εκεί που ήμουν πάνω βρέθηκα κάτω χωμένη ανάμεσα στις καρέκλες!ΈΛΕΟΣ!

Δεν χρειάζεται να πω ότι σακατεύτηκα...το πιο αστείο ήταν όταν γύρισα σπίτι και εξηγούσα στους άλλους μέσα στα γέλια πως έπεσα...

Τελικά το αλκοολ έχει και την καλή του πλευρά αφού δεν μπορούσα να καταλάβω πόσο ρεζίλι έγινα!

Σου θυμίζει τίποτα;

Η μαγεία έσβησε...το μυστήριο χάθηκε...

Ο καιρός πέρασε...

Έφυγες...

Δεν θα τα αρνηθώ...

Υπάρχουν στιγμές που σε θυμάμαι...

Ακόμα!

Η αλήθεια;

Όχι...δεν μου λείπεις!

Πραγματικά!

Ξεπέρασα το φόβο μου...

και είμαι τόσο ήρεμη!

Δεν αναπολώ τις στιγμές πια...

Δεν περνάω ώρες φέρνοντας στο μυαλό μου αναμνήσεις...

Αρνούμαι να το κάνω...δεν θέλω να το κάνω...

Σαν να έχω βρεί τον εαυτό μου...

Μα γιατί έπρεπε να αργήσει τόσο πολύ αυτό;

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν όντως υπήρξες ποτέ!

Γιατί παλιά δεν υπήρχε ούτε μια μέρα που να μην σε σκεφτώ...

Γιατί δεν υπήρχε ούτε μια μέρα που να μην θυμηθώ κάτι που είπε ο Αλέξης...

Γιατί δεν υπήρχε ούτε μια μέρα που να μην στεναχωρηθώ για το πως έχει η κατάσταση με τον Αλέξη...

Είναι πολύ καλύτερα όμως έτσι...

Εκείνες τις στιγμές που σε θυμάμαι...;

'Να τον προσέχεις!'

Έκλεισα τον διακόπτη...και προς το παρόν θα τον κρατήσω κλειστό...θα περιμένω την κατάλληλη στιγμή να τον ανοίξω...σε εκείνον που όπως λες θα αξίζει να δει και να νιώσει όσα κρύβω βαθιά μέσα μου...

Θέλω πολύ να σου πω τι σκέφτηκα μόλις τώρα!Ίσως να έχω επηρεαστεί από αυτά που βλέπω τις τελευταίες μέρες...

Είσαι ένα βαμπίρ-σου έχω πει πόσο μου αρέσουν;-και με τον έλεγχο του μυαλού  με έπεισες πως είμαι καλά...ότι πρέπει να αφήσω πίσω ότι με πόνεσε και να προχωρήσω...να ξεχάσω ότι σε γνώρισα και να μείνεις στο μυαλό μου μόνο σαν μια θολή ανάμνηση!Σου θυμίζει τίποτα;

Μήπως σε ξέρω;

Ποιος είσαι;Σε ξέρω;Κάτι μου θυμίζει η μορφή σου...το χαμόγελο σου...

Είσαι εσύ...ναι...είσαι αυτός που έρχεται στα όνειρά μου!

Που αναστατώνει τον ύπνο μου...μα που όταν ξυπνάω η θύμιση του και μόνο μου χαρίζει ένα χαμόγελο για το υπόλοιπο της ημέρας!

Είσαι όντως αυτός!

Μπορώ να σε αγγίξω ή θα χαθείς;

Στα όνειρά μου ποτέ δεν σε αγγίζω αν και νιώθω συνέχεια την ανάγκη να το κάνω!

Πες μου,σε ξέρω;

Εσύ;Εσύ μήπως με αναγνωρίζεις;

Σκέψου λίγο...δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι έχω αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου και ίσως δεν μπορέσεις να καταλάβεις ποια είμαι!

Μα ποιος είσαι;

Κάτι  μέσα μου μου λέει ότι δεν πρέπει να θυμηθώ,είμαι όμως τόσο περίεργη να μάθω!

Μάλλον με έχεις ξεχάσει και εσύ ε;

Φοβάμαι...γιατί δεν θυμάμαι;

Σε παρακαλώ,βοήθησε με,θυμήσου εσύ για εμένα!

Ίσως με ξέρεις από το κοντινό παρελθόν...

Τα μάτια μου δεν σου λένε κάτι;Η φωνή μου;

Τίποτα;

Να γελάσω;

Μπορεί να θυμάσαι το γέλιο μου...γιατί στα όνειρά μου γελάμε πολύ!

Θυμήσου...μήπως μου μίλησες ποτέ τυχαία;

Μου έχεις πιάσει το χέρι;

Με φίλησες ποτέ στο μέτωπο,στα μάγουλα ή στα χείλη;

Περπατήσαμε μαζί πιασμένοι από το χέρι;

Όταν νύχτωσε με συνόδεψες σπίτι μου;

Ενώθηκαν τα σώματα μας;

Ξαπλώσαμε αγκαλιά στο ίδιο κρεβάτι;

Με χάιδεψες απαλά στο μάγουλο;

Μήπως πήγα να πέσω και με κράτησες...και μετά με κράτησες πάλι για να μην ξανα πέσω;

Μα γιατί δακρύζουν τα μάτια μου;

Με πονάνε αυτές οι σκέψεις!

Γιατί νομίζω...

Όχι,δεν ήσουν εσύ!

Εγώ δεν έχω ζήσει τίποτα από όλα αυτά!

Μάλλον μπερδεύτηκα με αυτά που βλέπω στα όνειρα μου...

Όλα αυτά στα όνειρά μου με κάνουν χαρούμενη...όμως τώρα...τώρα γιατί με κάνουν τόσο δυστυχισμένη...

Εγώ όταν θα τα ζήσω όλα αυτά θα είμαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο!

Γι'αυτό σου λέω...δεν τα έχω ζήσει εγώ αυτά!

Εντάξει,φτάνει!Ήταν ένα κακό όνειρο που πρέπει να ξεχάσω...

Εγώ δεν σε γνωρίζω...μου είσαι άγνωστος όπως άγνωστο είναι και το παρελθόν μου!

Ντρέπομαι!

Όταν ήμουν μικρή και μάλωνα με την μαμά μου της φώναζα ότι θα φύγω από το σπίτι...έμπαινα στο δωμάτιο έβαζα μέσα σε μια τσάντα δυο-τρια πράγματα και έφευγα...όχι πολύ μακριά...

Καθόμουν κάτω από τα σκαλιά της οικοδομής και έκλαιγα...

Κάποια στιγμή έβγαινε ο μπαμπάς μου και με έβαζε μέσα στο σπίτι...

Ξέρω είμαι έφηβη...είναι λογικό να μαλώνω με τους γονείς μου...μα εγώ σου λέω πνίγομαι!

Τι κάνω λάθος να πάρει...κάπου φταίω το ξέρω...γιατί νομίζω ότι ξαφνικά μεγάλωσα...!

Από μωρό ήμουν κολλημένη στη μαμά μου...την υπεραγαπούσα...και ακόμα την αγαπώ!

Δεν ξεκολλούσα από πάνω της..όταν με άφηνε στο νηπιαγωγείο καθόμουν σε μια άκρη και έκλαιγα...στο δημοτικό δεν έφευγα από το σπίτι χωρίς να της πω καλημέρα και να την φιλήσω...

Απο την πρώτη λυκείου άρχισε να δημιουργείται νομίζω ένα ρήγμα μεταξύ μας...

Ήταν τότε που για πρώτη φορά δεν γύρισα σπίτι μετά το σχολείο...έκλεισα το κινητό και πήγα στη βιβλιοθήκη...καθόμουν και διάβαζα και μέσα μου ένιωθα ικανοποιήσει που εκείνη τη στιγμή η μαμά μου ανησυχούσε...

Ντρέπομαι...γιατί έκανα τη μαμά μου να κλαίει!

Απομακρύνθηκα...έπαψα να τις λέω το οτιδήποτε...όμως οι μαμάδες πάντα ξέρουν...

Προσπαθώ για εκείνη...γιατί εκείνη κάνει τα πάντα για εμένα...είναι πάντα εδώ...

Προσπαθώ να της ανοίγομαι...να της μιλάω...να συζητάω μαζί της...μα καμιά φορά όταν της λέω κάτι το παίρνει τόσο στα σοβαρά που μετά είναι σαν να θέλει να μου το επιβάλλει...

Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση..φέτος μίλησα στη μαμά μου για εσένα για πρώτη φορά...τελείως ανώνυμα σαν ένα αγόρι που γνώρισα κάποτε...μα έμεινα έκπληκτη όταν την άκουσα να λέει,'Για τον Αλέξη κάνεις έτσι;'!

Τώρα εκνευρίζομαι που το πρωί με ρωτάει αν έφαγα πρωινό...ή αν πήρα τις βιταμίνες μου...που μου λέει να σηκώνομαι απο νωρίς για να μην αργώ στο σχολείο...

Και δεν αντέχω να ακούω 'Τι έχω κάνει εγώ για εσένα...τι έχεις κάνει εσύ για εμένα...'

Γιατί αυτή κάνει τα πάντα για εμένα...ενώ εγώ;

Εγώ της είπα ότι φέτος θα βάλω τα δυνατά  μου μα τα έχω κάνει σκατά για ακόμα μια φορά...και φοβάμαι τόσο θα ότι θα την απογοητεύσω!!!

 

Ντρέπομαι γιατί έκανα πάλι την μαμά μου να κλαίει...και ακόμα χειρότερα σαν αναίσθητη σηκώθηκα και έφυγα από το σπίτι!

Ένα πρωί θα μαζέψω τα πράγματα μου και θα φύγω...δεν θα πω τίποτα και σε κανέναν...ένα ταξίδι χωρίς εισητήριο επιστροφής!

Ωδή στη ζωή(Pablo Neruda)

"...Αργά πεθαίνει εκείνος που γίνεται σκλάβος της συνήθειας

Εκείνος που επαναλαμβάνει το ίδιο ταξίδι κάθε μέρα

Εκείνος που δεν αλλάζει το βήμα του, που δεν ρισκάρει

και δεν αλλάζει τα χρώματα των ρούχων του, εκείνος που δεν μιλάει σε όσους δεν ξέρει

  

Αργά πεθαίνει εκείνος που την τηλεόραση κάνει γκουρού του

Αργά εκείνος που αποφεύγει το πάθος,

πεθαίνει αυτός που προτιμά το μάυρο από το λευκό, που δεν αντέχει τα συναισθήματα

τα ίδια που κάνουν τα μάτια να λάμπουν

Εκείνα που κάνουν την καρδιά να χτυπούν

Αργά πεθαίνει αυτός που δεν ρισκάρει τη βεβαιότητα

για την αβεβαιότητα, που κρύβει το κυνήγι των ονείρων του

Εκείνος που δεν επιτρέπει στον εαυτό του, μια φορά έστω στη ζωή του

να πετάξει από πάνω του "φιλικές συμβουλές"

Αργά πεθαίνει εκείνος που καταστρέφει την ίδια του την αγάπη,

πεθαίνει εκείνος που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να βοηθηθεί....

Αργά πεθαίνει όποιος εγκαταλείπει κάτι, πριν καν το αρχίσει

Εκείνος που δεν κάνει ερωτήσεις για όσα δεν ξέρει

Εκείνος που δεν απαντάει για όσα ξέρει

Ας αποφύγουμε αυτές τις μικρές δόσεις θανάτου

με το να θυμόμαστε πως το να ζεις απαιτεί πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια απο την απλή διαδικασία της αναπνοής......

 Es lo que es!

Οργή!

Δεν χρειάζεται να με λυπάσαι!Ακούς;

Κι αν μπορούσα να επιλέξω θα επέλεγα την απόλυτη αδιαφορία...παρά την λύπηση σου...!

Είμαι καλά ρε!

Ζω...ονειρεύομαι...ζωγραφίζω...πίνω για τον εαυτό μου!

Αναρωτιέμαι....Η Α. σου έλεγε ότι λες εσύ σε εμένα...;!

Δούλεψε για εσένα σαν παρηγοριά και τα επαναλαμβάνεις τώρα και εσύ;

Γιατί εμένα μου βγάζει οργή...θυμό!

'Θέλω να είσαι καλά Όλγα!'

'Έχεις πολλά μέσα σου και εύχομαι να βρεις σύντομα κάποιον που τα αξίζει!'

Πίστεψε με...τον τελευταίο χρόνο έχω βρει πιο πολλούς από όσους μπορείς να φανταστείς...δεν ξέρω αν άξιζαν όλοι τους γιατί κάποιοι υπήρξαν χειρότεροι και από εσένα...ενώ άλλοι που αντικειμενικά ήταν πολύ καλύτεροι σου δεν μου κέντρισαν ποτέ το ενδιαφέρον...

Και πάλι όμως σε κανέναν δεν θα άξιζε αυτή τη στιμγή να είναι μαζί μου...γιατί θα ήταν σαν να τον κοροιδεύω!Ξέρεις πως είναι...το ίδιο δεν έκανες και εσύ μαζί μου ε;

Είμαι σίγουρη ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος για εμένα...

Και όταν τον βρω θα φροντίσω να το μάθεις πρώτος από όλους...αφού σε κόφτει τόσο πολύ...και οι 2 στις 3 ευχές σου είναι αυτή!

Την επόμενη φορά που θα θέλεις να πεις κάτι...βούτα την γλώσσα σου στο μυαλό σου πρώτα...είσαι λογικός άνθρωπος και μπορείς να πεις πιο σωστά πράγματα...και να κάνεις καλύτερες ευχές!!!

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει αυτές τις μέρες...τόση οργή ξεχειλίζει απο μέσα μου...

Όχι και η καλύτερη ανάρτηση για 1η του μήνα...

Τέλος πάντων!

Καλό Μήνα!