Νιώθω τόσο μπερδεμένη!
Το μυαλό μου και η καρδιά μου βρίσκονται σε σύγχυση!
Είμαι ακόμα νευριασμένη μαζί σου! Πολύ νευριασμένη...
Γιατί όλα ήταν καλά και εσύ απλά έπρεπε να ...
Και με άφησες μόνη...
Γιατί με άφησες μόνη γαμώτο;
Νιώθω φόβο...δεν θέλω να σε προδόσω και νιώθω ότι αν ενδώσω θα είναι σαν να το κάνω!
Ξέρω ότι θέλω να σε περιμένω, ότι όταν βγεις θέλω να είμαι μαζί σου, να φύγουμε μαζί!
Αυτό ονειρεύομαι...
Μου λείπεις πολύ και δεν μου φτάνουν τα λίγα λεπτά που μιλάμε στο τηλέφωνο.
Πονάω να σε ακούω απλά και να μην μπορώ να σε φιλήσω, να σε αγκαλιάσω και να σε δω να μου χαμογελάς!
Μακάρι να ήσουν εδώ και να μην χρειαζόταν να σκέφτομαι όλα αυτά που σκέφτομαι!
Δεν θέλω να βάλω κανέναν άλλον στη ζωή μου, δεν μπορώ να το κάνω!
Θέλω να βγεις από εκεί μέσα όσο πιο σύντομα γίνεται...

Very soon!

Ήταν Οκτώβριος όταν τον γνώρισα.
Στάθηκε μπροστά μου με γυρισμένη την πλάτυ του. Τα μπράτσα του ήταν τόσο τεράστια. 
Έκανα νόημα στη φίλη μου, σήκωσα τα χέρια μου και έκανα και καλά ότι τον αγγίζω.
Και τότε γύρισε και χαμογέλασα από ντροπή.
Εκείνος με έπιασε από το χέρι και με πήρε να χορέψουμε.

Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο. Και βρεθήκαμε.

Περίεργα τηλέφωνα, περίεργες ώρες, περίεργες συμπεριφορές!

Κι εγώ; Εγώ να του λέω να μου πει την αλήθεια!
Μέσα μου το ήξερα αλλά δεν ξέρω αν με ένοιαζε κιόλας...
Εγώ έβλεπα τη συμπεριφορά που είχε απέναντι μου.

Έφυγε για περίπου ένα μήνα. Κι όμως μπορεί να μην ήταν εδώ αλλά η επικοινωνία μας ήταν καθημερινή.

Και όταν γύρισε από τη Νιγηρία και μου έδωσε το φόρεμα που είχε αγοράσει για εμένα, η χαρά μου ήταν τόσο αληθινή επειδή με σκέφτηκε. Ακόμα κι αν αναρωτιόμουν που θα μπορούσα να το φορέσω.

Γιορτάσαμε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου μια μέρα μετά, πίνοντας κρασί και δίνοντας του κάτι μικροπράγματα που είχα αγοράσει για το σπίτι του.
Βγάλαμε φωτογραφίες και εκείνος τράβηξε βίντεο.
Εκείνη την ημέρα μου έμαθε και την λέξη "αγκαλιά" στη γλώσσα του.

Ήθελα να κοιμάμαι μαζί του.Μου άρεσε να κοιμόμαστε αγκαλιά ακόμα κι αν ροχάλιζε απίστευτα.

Ένα βράδυ μαγείρεψα και φάγαμε μαζί. Χάρηκα που του άρεσαν και η απάντηση στον αν πέρασα το τεστ ήταν "Ναι". Κι ο φόβος μου για το αν θα μπορούσαμε να ταιριάξουμε κάπως στο φαγητό, ξεπεράστηκε.

Καθόμασταν αγκαλιά στο κρεβάτι και εκείνος με χάιδευε στο κεφάλι.
Με ρώτησε αν θα πάω μαζί του την επόμενη φορά στη Νιγηρία. Και απάντησα "Ναι!"
Και τότε έπαψα να αναρωτιέμαι που θα φορέσω το φόρεμα που μου πήρε.

Εκείνο το πρωινό της Δευτέρας ξύπνησα με ένα καμπανάκι να χτυπάει μέσα μου.

Και μετά εκείνος εξαφανίστηκε.

Το βράδυ εκείνης της Παρασκευής τα πράγματα έγιναν περίεργα.

Κι άρχισα να ανησυχώ.

Έψαξα παντού και τελικά βρήκα απαντήσεις.

Τώρα; Τώρα δεν τον βλέπω. Με παίρνει εκείνος τηλέφωνο.

Τον βλέπω στο βίντεο που τράβηξε. Και μου λείπει.

8 χρόνια μου είπαν. Εκείνος λέει "Very soon".

Και εγώ τον πιστεύω. Θέλω να τον πιστέψω.

Very soon we will be again together baby μου.