Πρόσεχε...Μην πέσεις πάνω τους!

Όλα τα μονοπάτια ήταν κι αυτά κάποτε πράσινα κομμάτια γης...
Κομμάτια γης πλούσια σε βλάστηση...με το απέραντο πράσινο του χόρτου και άλλων διαφορετικών χρωμάτων από τα τόσα λουλούδια που άνθιζαν στην έκταση τους!
Ήρθε μια μέρα που κάποιος έφτασε μπροστά σε αυτό το καταπληκτικό σκηνικό και μαγεύτηκε από την ομορφιά του...κάθισε στο χορτάρι ανάμεσα στα λουλούδια...θαύμαζε αυτή την απέραντη γαλήνη...παρατηρούσε τον κόσμο που μόλις είχε γνωρίσει...λάτρεψε την μυρωδιά των λουλουδιών... τα χρώματα τους...την υπόλοιπη 'ζωή' που συνυπήρχε μαζί του...θα νόμιζε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος είχε βρει αυτό που πραγματικά έψαχνε...Αυτό που κάθε άνθρωπος ψάχνει να βρει...την ευτυχία!
Δεν άργησε όμως η ώρα που όλα γύρω του άρχισαν να χάνουν την αξία τους στα μάτια του...το τοπίο μπορεί κάποτε να ήταν μαγικό αλλά τώρα του φαινόταν τόσο μονότονο...τόσο αδιάφορο...ήθελε να εξερευνήσει νέα τοπία...να γνωρίσει νέους κόσμους...
Φεύγοντας και στο διάβα του πάτησε το χορτάρι και τα λουλούδια που βρέθηκαν στην πορεία του...χαράζοντας ένα μικρό αλλά όχι τόσο ορατό δρομάκι...
Το έδαφος δεν το έβαλε κάτω...προσπάθησε να δώσει δύναμη στο χορτάρι να ξανά φυτρώσει και όσο νερό μπορούσε για να βοηθήσει τα λουλούδια να ξανά ανθίσουν...
Θα μπορούσε ίσως να τα είχε καταφέρει αν δεν εμφανίζονταν μπροστά του κι άλλοι άνθρωποι που ήρθαν και έφυγαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως ο πρώτος που έκανε την αρχή! Κάνοντας πια τόσο ορατό το δρομάκι!
Αλλά αν το πλησίαζαν άνθρωποι που αντί να πατήσουν επάνω του θα έμεναν να το φροντίσουν...να το ποτήσουν...να ρίξουν λίπασμα...να περιποίηθουν τα λουλούδια του...
Και το έδαφος κάποτε κουράστηκε να το παλεύει...το χόρτο πονούσε κάθε φορά που το ποδοπατούσαν...τα λουλούδια μαζί με το χρώμα έχασαν και την ελπίδα τους...
Τα πράσινα κομμάτια γης έγιναν τραχιά χωματώδη δρομάκια γεμάτα πέτρες...
Για να σταματήσουν να πληγώνονται και να πληγώνουν όποιον πέφτει πάνω τους...!
Έτσι είναι και κάποιοι άνθρωποι...Έτσι έγιναν και κάποιοι άνθρωποι... Οι πιο εύφορες καρδιές συναισθημάτων ξεράθηκαν και άφησαν στην θέση τους
τραχιές επιφάνειες κενών καρδιών...
Για αυτό πρόσεχε... Μην πέσεις πάνω τους!

Κενές θέσεις!

Κάθομαι στο δίπλα τραπέζι...'το τραπέζι μας' άδειο...έχει μόνο μία καρέκλα. ..μια και μοναδική...άδεια κι αυτή...άδεια κι εγώ μέσα μου...είμαι ακόμα νηφάλια...
Είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται σε εκείνη την καρέκλα...μόνη μου...να πίνω μόνη μου, να γελάω μόνη μου, να πονάω μόνη μου...να περιμένω μόνη μου...σε ένα τραπέζι που κάποτε είχα παρέα!
Νόμιζα ότι θυμόμουν τα πάντα....Μετά από λίγα ποτήρια κρασί και στο άκουσμα της φράσης 'άσπρο πατο', καινούριες εικόνες έρχονται στο μυαλό μου...κάτι σαν ντεζαβού....αυτές τις εικόνες όμως τις είχα ζήσει πράγματι...στο ίδιο μέρος...πίνοντας κρασί...με άλλη παρέα και σε άλλο χρόνο...σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση....γεμάτη ελπίδα και συναισθήματα!
Θέλω να σηκωθώ να περπατήσω σε εκείνη την ευθεία που δημιουργούν τα πλακάκια στο πάτωμα...μα ξέρω ότι δεν έχω πιει αρκετά για να χάσω την ισορροπία μου λίγο πριν το τέλος της ευθειας γραμμής που πρέπει να διασχισω...
Όπως επίσης ξέρω ότι αν παραπατήσω. ..
Δεν θα είναι "κανείς" εκεί για να με κρατήσει!!!