Πέρασαν και τα γενέθλια μου...έκλεισα τα 23!
Υποτίθεται αυτά θα πρέπει να είναι τα πιο ωραία χρόνια της ζωής μου!
Έχω παραιτηθεί από όλα...
Σήμερα έδινα το τελευταίο μάθημα που χρωστάω...δεν πήγα!
Πέρασα όλο το σαββατοκύριακο στο κρεβάτι και δεν διάβασα.
Η μαμά μου όλο το πρωί δεν ήθελε να με αφήσει σε ησυχία μέχρι να της πω τι έχω.
Δεν έχω όμως όρεξη ούτε να μιλήσω.
Θα πω τα ίδια, θα μου πει τα ίδια και τίποτα δεν θα αλλάξει.
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει...
Όλο το απόγευμα απλά σκεφτόμουν ότι θέλω να φύγω...να εξαφανιστώ!
Θα μου περάσει λέω...προσπαθώ να σκεφτώ θετικά μα καμία θετική σκέψη δεν με βοηθάει....
Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά έτσι όπως είμαι, ότι δεν μου λείπει κάτι...αλλά δεν ξέρω κατά πόσο τα καταφέρνω!
18/6/2017
Χθες συνηδειτοποίησα ότι μένουν μόλις λίγες μέρες για να μάθω αν τελικά κατάφερα να πάρω το πτυχίο των Γερμανικών και κάπως τρομοκρατήθηκα.
Μετά απο δυο βδομάδες που ήμουν χάλια σήμερα κάπως σαν να συνήλθα.
Επικοινώνησα με κάποιους φίλους μου, πήρα γλυκά και επισκέφτηκα μια φίλη μου, καθήσαμε, μιλήσαμε και κάπως σαν να ξεχάστηκα.
Την Παρασκευή στο λεωφορείο έκλαιγα και θυμήθηκα πόσες φορές ακόμα είχα κλάψει σε αυτό το λεωφορείο περνώντας από αυτό το σημείο...
Μετά σκεφτόμουν το προηγούμενο κομμάτι της συγκεκριμένης ανάρτησης που δεν δημοσίευσα την ημέρα που το έγραψα κι αυτό γιατί δεν ήθελα να φανώ αδύναμη...
Αλλά είμαι άνθρωπος και υπάρχουν στιγμές που είμαι αδύναμη, ναι...
Κι αυτό το μπλογκ υπάρχει από την αρχή του για να μπορώ να λέω ελεύθερα όσα νιώθω...
Ξέρω ότι όσο αφήνεσαι τόσο πιο βαθιά βυθίζεσαι μα κάποιες φορές μοιάζει πιο εύκολο να μείνεις εκεί κάτω παρά να προσπαθήσεις να βγεις ξανα στην επιφάνεια...ειδικά όταν έχεις κουραστεί να το κάνεις ξανα και ξανα...
