Κυριακή 27 Νοεμβρίου!

Τι μέρα και αυτή!
Την Παρασκευή στο φροντιστήριο,μιας συμμαθήτριας μου της έφυγε μια βλεφαρίδα...και κάναμε το κλασσικό παιχνιδάκι με την ευχή!
Δεν το σκέφτηκα και πολύ...

'Εύχομαι να δω τον Αλέξη!'

Η ευχή μου έγινε πραγματικότητα...ΝΑΙ!
Την Κυριακή βγήκα με τα παιδιά...δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα μπορούσα να σε δω...όπως τότε στο χορό του σχολείου...που το σκεφτόμουν πόσες μέρες πριν...
Βγαίνοντας απο το μαγαζί και έχοντας πιεί λίγο παραπάνω...σε πήρα τηλέφωνο...δεν είχα σκόπο να σου μιλήσω...σε είχα πάρει απλώς για να σε ακούσω και να το κλείσω...αλλά είπες το όνομα μου...'Όλγα,ξέρω ότι είσαι εσύ!'

'Θέλω να σε δω!'

Και ήρθες...και μόλις βρέθηκες μπροστά μου έμεινα να σε κοιτάω...Αχ!Πόσο όμορφος ήσουν...και κάθησες δίπλα μου...και μετά με έπιασες απο το χέρι και φύγαμε....και περπατήσαμε...και μιλούσαμε...και σου είπα όλα όσα ήθελα να σου πω...και ήταν στιγμές που δεν περπατούσα δίπλα σου...αλλά περπατούσα ανάποδα μπροστά σου...για να μπορώ να σε βλέπω...να κοιτάζω τα μάτια σου,το χαμόγελο σου!Να χοροπηδάω απο την χαρά μου σαν ένα πεντάχρονο και να πέφτω στην αγκαλιά σου...και να σε αγκαλιάζω τόσο σφιχτά γιατί φοβόμουν ότι θα μου φύγεις!

'Μου έλειψες τόσο πολύ!!!'

'Θύμασαι;Τότε που είχες έρθει σπίτι μου!'
'Θυμάμαι!'
Κάτι σου είπα για τον κέντρινο λόφο...

'Αυτό ήταν την δεύτερη φορά που βγήκαμε.'

Θυμάσαι!Όντως θυμάσαι κάποια πράγματα!
Ξέρεις ένας ακόμα λόγος που σ'αγαπάω είναι ότι μαζί σου κάνω πράγματα που δεν έχω κάνει με κανέναν άλλο...περνάω τόσο τέλεια...ζω έντονες στιγμές!
Θυμάμαι ακόμα να ανεβαίνω μέσα στο σκοτάδι τα σκαλιά εκείνης της πολυκατοικίας...εσύ να με κρατάς απο το χέρι και με το άλλο να κρατάς το κινητό για βλέπεις τα σκαλιά!Και μετά να βγαίνουμε στην ταράτσα...ναι,στην ταράτσα...και τελικά εγώ, η πιο κρυουλιάρα να μην αισθάνομαι το κρύο...γιατί ήσουν εκεί και είχα ζεσταθεί αρκετά!
Όταν κατεβαίναμε τα σκαλιά και φώτιζες με το κινητό για να βλέπω...εγώ σου είπα ότι θέλω να κοιτάω εσένα και όχι τα σκαλιά...και μετά απο λίγο κόντεψα να πέσω!
Και μετά όταν είμασταν μπροστά στα ταξί και περίμενες να μπω σε ένα απο αυτά...εγώ δεν ήθελα να σε αφήσω...και σε αγκάλιαζα και κολλούσα επάνω σου...γιατί δεν ήθελα να φύγω...εκεί ήθελα να μείνω στην αγκαλιά σου...να ξημέρωνε η μέρα και να ήμουν ακόμα δίπλα σου...γιατί ΦΟΒΟΜΟΥΝ!
Τελικά όμως με πήρες χθες τηλέφωνο όπως μου είχες υποσχεθεί...αλλά τώρα τι;
Πάλι τα ίδια...μήπως σε έχω κουράσει;Γιατί εμένα με έχει κουράσει τόσο πολύ η συμπεριφορά μου...!Αφού έτσι και αλλιώς ποτέ δεν θα είμαστε μαζί...
Πότε θα σε ξανα δώ;Ποτέ θα ξαναμιλήσουμε;

Αχ αυτό το 'πότε'...που μπορεί πολύ απλά να γίνει και ποτέ!!!

Μην σβήσεις...

Καληνύχτα όνειρο μου...
Σε παρακαλώ μην σβήσεις το πρωί!

Γιατί περιμένω ακόμα;

'Απλά δεν θέλω να περιμένω για κάτι το οποίο τελικά μπορεί και να μην γίνει...!'

Γιατί περίμενα αρκετά...περίμενα όλο το χειμώνα...και μετά όλη την άνοιξη...και ονειρευόμουν...και περίμενα...περίμενα να έρθει το καλοκαίρι...και πίστευα...πίστευα ότι θα έκανες αυτό που μου είχες υποσχεθεί...
Και ήρθε και το καλοκαίρι και περίμενα...μέχρι και την τελευταία στιγμή περίμενα...
Πες μου όμως γιατί ακόμα περιμένω...
Γιατί περιμένω;
Τι περιμένω εεε;
Το επόμενο καλοκαίρι...όπως περίμενα και αυτό που πέρασε...και ονειρεύομαι...εσένα και εμένα...σε μια παραλία...αγκαλιά...να μου κρατάς το χέρι και να με κοιτάς στα μάτια...να μου χαιδεύεις τα μαλλιά και να με φιλάς...

Στο διάολο...γιατί περιμένω ακόμα;

Ευτυχώς που υπάρχεις!

Θα λέω όσο έχω φωνή
Ευτυχώς που υπάρχεις
Κι ας φεύγεις μακριά μου κι εσύ
Κι αν είσαι λάθος φριχτό
Ευτυχώς που υπάρχεις
Τα λάθη μας παν' στο Θεό
Θα λέω όσο έχω φωνή
Ευτυχώς που υπάρχεις
Σε κάποια γωνιά μες στη γη!
Κι αν είσαι ιδέα μου εσύ
Ευτυχώς που υπάρχεις
Μια ιδέα είναι κι η ζωή!

http://www.youtube.com/watch?v=s_leSt32dqs&feature=related

Μην μου υπόσχεσαι...

Όλα κυλάνε κανονικά...σχολείο,φροντιστήριο...και νιώθω κούραση αν και δεν έχω προσπαθήσει ούτε στο ελάχιστο...συνεχίζω να κοροιδεύω τον εαυτό μου!
Σε σκέφτομαι...ποτέ δεν παύω να σε σκέφτομαι...
Νομίζω ότι θέλω να σε δω...όσο δύσκολο όμως ήταν να σε πάρω τηλέφωνο άλλο τόσο δύσκολο είναι να σου πω ότι θέλω να σε δώ...περισσότερο φοβάμαι ότι δεν θα θέλεις να με δεις...και τελικά θα απογοητευτώ...!
Κάνω συνεχώς σχέδια...πότε μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο...ίσως λίγο πριν τα Χριστούγεννα για να σου ευχηθώ για τις γιορτές...ίσως στη γιορτή σου ή στα γενέθλια σου... Ξέρω όμως ότι τα καλύτερα είναι τα αυθόρμητα...τα 'ξαφνικά'...ξέρω ότι όταν νιώσω την ανάγκη να σου μιλήσω θα σε πάρω...μπορεί να διστάσω στην αρχή...αλλά θα το τολμήσω...!
Πέρασε μια εβδομάδα και μια μέρα απο τοτε που μιλήσαμε...δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι μέσα μου μετά απο την συζήτηση μας...αλλά νιώθω μια ηρεμία...ξέρω ότι είσαι καλά και αυτό μου αρκεί!

Σε χρειάζομαι!

Όταν πέφτει ένα αστέρι...
http://www.youtube.com/watch?v=qsQvwg3rYUA&feature=related

Βρήκα το θάρρος!

-Ναι...Ναι...Ναι!
-Γειά!
-Ποιός είναι;
-Ποιά!Ήθελα απλά να μάθω αν είσαι καλά!
-Όλγααα...;
-Αυτή!
-Πόσο καιρό έχουμε να μιλήσουμε...
Μιλήσαμε για σχεδόν 40 λεπτά...πόσο μου είχε λείψει η φωνή σου...πόσο μου είχε λείψει το να μιλάω μαζί σου...

'Μήπως έχεις πιει πάλι;'

Δεν το περίμενες...είπες ότι ήταν πολύ ξαφνικό...
Απο πότε έχουμε να βρεθούμε εεε;Από τον Ιούλιο,απο την τελευταία φορά που ήρθες σπίτι μου...!

'Μεγάλωσες;'

Xixi...ίσως να έβαλα λίγο μυαλό απλώς...δεν στο είπα αλλά το έβγαλα το σκουλαρίκι...απο ότι θυμάμαι μου έλεγες να το βγάλω...όπως ξεκόλλησα και τις φωτογραφίες του Tom πάνω απο το κρεβάτι μου...

'Αχ ρε Όλγα ούτε ένα καλός πολίτης δεν μου είπες!'

Εγώ το είπα Αλέξη...εσύ δεν ήσουν εδώ για να το ακούσεις!
Θυμηθήκαμε και τα παλιά...
Χαίρομαι τόσο πολύ που είσαι καλά...πραγματικά εύχομαι ότι καλύτερο για εσένα...εύχομαι ακόμα να βρείς σύντομα δουλειά...!!!
Χάρηκες που σε πήρα και μου είπες να σε ξαναπάρω όποτε θέλω...προς τον παρόν πήρα αρκετή δόση...κατάφερα να φτάσω στον ουρανό...όπως και να ΔΙΑΒΑΣΩ!
Όπως λέει και η μουσούδα μου 'Ααα ρε πουτάνα ψυχολογία!'
-Να με πάρεις με τον αριθμό σου γιατί δεν πρέπει να τον έχω...
-Θα σε πάρω με απόκρυψη!
-Γιατί;
-Για να μην έχεις τον αριθμό μου...
-Θα έχεις τους λόγους σου για να μην θέλεις να μου τον δώσεις.
Είπες ότι τελικά όταν θέλουμε πολύ να ξεχάσουμε τότε είναι που δεν τα καταφέρνουμε...ενώ όταν δεν θέλουμε να ξεχάσουμε κάτι τελικά το ξεχνάμε...
Μπορεί κακώς κάποτε να σου είπα οτι μετανιώνω για ότι ένιωσα για εσένα...αλλά δεν μετανιώνω για τίποτα...ούτε για ότι νιώθω για εσένα,ούτε που σε γνώρισα,ούτε για όλα όσα έγιναν...
Ξέρεις τι σκέφτομαι; Αν όντως ήθελα και θέλω να ξεχάσω...
Νομίζω προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι θέλει να ξεχάσει...πέταξα ότι σε θύμιζε...ποτέ όμως δεν θέλησα να ξεχάσω τις στιγμές μας...για αυτό και τις θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια...πάντα τις θυμώμουν...και τις θυμάμαι!
Ποτέ δεν θέλησα να φύγω τελείως μακριά σου...πάντα έβρισκα τρόπους να παρακολουθώ απο μακριά...!
Είμαι πολύ χαρούμενη...ας μην μιλήσω για τις σκέψεις μου μετά το τηλεφώνημα!Η επιθυμία να σε δω είναι τόσο μεγάλη!

Εύχομαι μέχρι την επόμενη χρονιά να καταφέρω αυτό που θέλω να κάνω!

Θέλω απλά να είσαι καλά!

Ξέρεις δεν κρατήθηκα και ρώτησα για εσένα...δεν ήθελα να φτιάξω ξανά ένα ψεύτικο χαρακτήρα για να σου μιλήσω...το έκανα μια φορά και είδαμε που κατέληξε...ήταν μια απερισκεψία,κάτι πολύ ανώριμο...για το οποίο ακόμα μετανιώνω...!
Μίλησα με κάποιον που σε γνωρίζει...
Ξέρεις τι με ρώτησε,'Εσύ δεν είσαι που παιζόταν κάτι με τον Αλέξη;'...'Θύμισε μου αν είσαι η κοπέλα που έλεγε ο Αλέξης;'
Δεν γνωρίζω τι του έχεις πει για όσα συνέβησαν μεταξύ μας...φαινόταν πάντως να μην ξέρει και πολλά!Ρώτησα τι κάνεις...άμα είσαι καλά! Με ρώτησε από πότε έχω να σου μιλήσω...γιατί δεν ρωτάω εσένα τον ίδιο...λέει ότι έχετε χαθεί και μεταξύ σας...

Που είσαι ρε Αλέξη;

Είπαμε αρκετά πράγματα...μου είπε να σε πάρω τηλέφωνο...!Να σου μιλήσω...και ότι ίσως βγει κάτι καλό από αυτό!
΄Κοίτα δεν σε ξέρω αλλά εγώ θα σου έλεγα να τον πάρεις άμα τον σκέφτεσαι ακόμα!'
Με ρώτησε κιόλας άμα σε θέλω ακόμα... 'Αν δεν τον ήθελα θα σε ρωτούσα αν είναι καλά;'
Όταν του είπα ότι δεν μπορώ να ξεχάσω τον αριθμό σου μου είπε ότι ίσως είναι της μοίρας μου να μην τον ξεχάσω! Δεν ξέρω αν είναι της μοίρας μου να μην ξεχάσω τον αριθμό σου...αλλά σίγουρα είναι της μοίρας μου να είμαι μακριά σου...!!!
Από χθες το βράδυ σκέφτομαι να σε πάρω τηλέφωνο...αλλά δεν ξέρω τι να σου πω... Βασικά δεν ξέρω πραγματικά...να πάρει...εγώ θέλω μόνο να είσαι καλά...και ίσως τώρα που είμαστε μακριά είσαι πολύ καλύτερα... Αφού δεν υπάρχει τίποτα πια μεταξύ μας...πόσες φορές θα παιχτεί το ίδιο έργο σε επανάληψη; Στην τηλεόραση πολλές...στην ζωή όμως; Τέτοια εποχή πέρσι είχαμε χαθεί...όπως τώρα...ήταν τότε τα Χριστούγεννα που βγήκα το θάρρος και σου μίλησα μετά από πολύ καιρό...και ξανά άρχισε η ιστορία...!
Διάβασα κάτι που μου είχες πει...τότε δεν του έδωσα σημασία...αλλά τώρα αρχίζω και ενώνω τα κομμάτια του παζλ..

'Βγάλτα από μέσα σου...Είμαι ακόμα εδώ!'

...Τώρα που είσαι;Μου λες;Σε χρειάζομαι...!
Γιατί μπορεί όταν είμαι κοντά σου να υπάρχουν στιγμές που πονάω...αλλά όταν είσαι μακριά μου ο πόνος είναι συνεχής και αφόρητος!

Θα βάλω την καρδιά μου σε ένα πακέτο και θα στην στείλω...δεν την θέλω...δεν την θέλω σου λέω...τι να την κάνω αφού δεν ανήκει σε εμένα...την έχεις πάρει εσύ...το όνομα σου έχει γραμμένο επάνω...δεν θέλει να βρίσκεται σε αυτό το σώμα και με πονάει...
Με πονάει τόσο πολύ...
Νιώθω ότι θα σπάσει...θα εκραγεί!
Αυριο θα μετανιώνω που σε πήρα τηλέφωνο...αλλά δεν μπορούσα ήθελα να ακούσω τη φωνή σου...να δω ότι είσαι καλά!!!
Μου λείπεις πολύ λεεε...!!!

Με εμπιστεύεσαι;

Όσο περνάει ο καιρός εμφανίζονται νέα πρόσωπα...έρχονται για να μείνουν ή να φύγουν μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα;
Αυτό δεν το ξέρεις...εγώ όμως δεν ψάχνω για κάτι περιστασιακό,δεν ψάχνω για κάτι που τελικά θα χαθεί!
Ψάχνω για κάποιον που θα μείνει,που θα είναι δίπλα μου,που θα περάσω μαζί του όλες αυτές τις στιγμές που ονειρεύομαι...
Δεν μπορώ όμως...συνέχεια σκέφτομαι πως θα εκδικηθώ!
Πως θα κάνω τον άλλο να πονέσει όπως πόνεσα και εγώ...να νιώσει όπως ένιωσα και εγώ...να βιώσει την αδιαφορία,την απογοήτευση,να κλάψει με μαύρο δάκρυ!
Γιατί εγώ δεν έχω τίποτα να δώσω...δεν θέλω να δώσω...γιατί κανένας δεν αξίζει!
Θέλω μόνο να πάρω απο τους άλλους...διάφορα συναισθήματα,αγάπη,φροντίδα...και μετά να πληγώσω...να πληγώσω όσο πιο πολύ γίνεται!!!
Ένα βράδυ ήταν...πρέπει να έφευγες για την Καλαμάτα ή μήπως είχες άδεια και ερχόσουν ...δεν θυμάμαι...!!!
Θυμάμαι πολύ καλά όμως εκείνη την ερώτηση...
-Όλγα,με εμπιστεύεσαι;
-Αν σε εμπιστεύομαι πάνω σε τι;
-Γενικά...
-Αν δεν σε εμπιστευόμουν,δεν θα είχα βγεί μαζί σου τότε...!
Έδειξα εμπιστοσύνη στο λάθος άτομο και ξέρεις τώρα πια δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν...Θέλω τόσο πολύ να το κάνω,να πιστέψω ότι υπάρχει κάποιος που διαφέρει,πως δεν θα μου φερθεί όπως ΕΣΥ ...αλλά δεν μπορώ...κάτι μέσα μου δεν με αφήνει!
Δεν θέλω να δένομαι με κανέναν...δεν θέλω να ακούω μόνο λόγια...θέλω να βλέπω πράξεις...γιατί το κατάφερες και αυτό...ούτε στις υποσχέσεις των άλλων πιστεύω πια...!!!

http://www.youtube.com/watch?v=nkXqCAag8FI&feature=related

Αντίθετα πια!

Αλέ...
http://www.youtube.com/watch?v=2Yl0o5LSd34

-

Δυστυχώς υπάρχει και αυτός ο καταραμένος...
...και σκέφτεσαι ότι ίσως ο ερχομός του να είναι σκόπιμος...
για να μας θυμίσει...ότι οι γκρίνιες για την καθημερινή μας ζωή...αλλά και διάφορα προβλήματα αρκετά σημαντικά...μπροστά του μοιάζουν ασήμαντα!