Μια μελωδία μόνο για εμένα..

Έχεις δει ποτέ την ευτυχία να σου φωνάζει από μακριά κι εσύ να φοβάσαι να την πλησιάσεις;
Σε έχει τρομάξει ποτέ κάτι που λάμπει;
Προσπάθησες να κλείσεις τα αυτιά σου στην πιο ωραία μελωδία που έχεις ακούσει ποτέ;
Γιατί αυτό είναι εκείνος για εμένα...η πιο γλυκιά μελωδία που έχω ακούσει στη ζωή μου και ακούγεται αποκλειστικά για εμένα!
Την ακούω...πιάνω κάποιες νότες της...μα είναι και κάποιες άλλες που η καρδιά μου δεν τις αφήνει να την διαπεράσουν...γιατί έχει χτύσει ένα καλά ηχομονωμένο τοίχος γύρω της!

...with brave wings she flies!

 

Τι κι αν σου λείπουν τα φτερά...μπορείς και πάλι να πετάξεις!Αρκεί να το πιστέψεις!  

Καληνύχτα! :)

Φωτογραφίες σου...

Φωτογραφίες σου...που τράβηξαν άλλοι,που ανέβασαν άλλοι για εσένα!
Αν ψάξω όλο και κάποια βρίσκω...και κάθομαι και σε χαζεύω αφού δεν μπορώ να σε έχω!
Φωτογραφίες σου...που δεν επιτρέπετε να έχω...μα για μια φορά έκανα την παρανομία μου και αποθήκευσα μια απο αυτές...την πιο ωραία...!
Εκείνη που μπορώ να βλέπω καθαρά τα μάτια σου...τα χείλη σου...όλη την ομορφιά σου! Γιατί είσαι τόσο όμορφος...πάντα ήσουν!
Κάθομαι και σε κοιτάω μέσα στα μάτια και σκέφτομαι πόσο μου έχεις λείψει...πόσο θέλω να σε δω...κι αναρωτιέμαι...άραγε θα σε ξανα δω!Απάντηση όμως δεν παίρνω...συνεχίζεις να με κοιτάς απλά με αυτό το υπέροχο βλέμμα...ώσπου κάποια στιγμή το ξίφος που κρατάς με καρφώνει κατευθείαν στην καρδιά!!!
Είναι και το άλλο...όσες φωτογραφίες σου κι αν ζητήσεις(αν το ζήτησες εσύ) να διαγράψουν, δεν θα καταφέρεις ποτέ να διαγράψεις εκείνες που τράβηξα εγώ με το φακό των ματιών μου και το φιλμ του μυαλού μου!
Γιατί εκείνες είναι τόσο μοναδικές όσο αυτό που νιώθω για εσένα!
Και δεν τις έχει κανένας άλλος παρά μόνο εγώ!
Πονάει τόσο πολύ που δεν μπορώ να τις σχίσω σε μικρά κομματάκια...
Απλά τις εμφανίζω συνεχώς στο μυαλό μου...
Η τελευταία φορά που σε είδα να οδηγάς...ήταν πρωί ξημερώματα...φορούσες τα γυαλιά ηλίου και εγώ καθόμουν και σε κοίταζα από τη θέση του συνοδηγού!
Εκείνο το πρωινό στην Αθήνα...που ετοιμαζόσουν να πας στη δουλειά και φορούσες τη φόρμα...και τότε άνοιξα τα μάτια μου,γύρισες και με κοίταξες την ώρα που ντυνόσουν,σου χαμογέλασα,σε χαιρέτησα και έκλεισα τα μάτια μου για να ξανα κοιμηθώ!
Στην Αθήνα πάλι όταν σε αποχαιρετούσα...εκείνη ήταν και είναι η πιο πολύτιμη φωτογραφία μου...γιατί δεν ήξερα αν θα σε ξανα έβλεπα...το γαλάζιο πουκάμισο σου,πήγαινε τόσο πολύ με το σκούρο χρώμα του δέρματος σου...και τα μάτια σου που με κοιτούσαν...το φως της μέρας τα έκανε να λάμπουν!!!Ή μήπως εγώ τα έβλεπα έτσι;
Όταν πάλι μου έδειχνες εκείνο το δορυφόρο που περνούσε εγώ δεν φωτογράφιζα τίποτα άλλο πέρααπό το στήθος σου που ακουμπούσα επάνω και το χέρι σου που είχες περασμένο γύρω μου! 
Πόσες φωτογραφίες σου θα μπορούσα να σου εμφανίσω...δεν θα το πίστευες ούτε ο ίδιος...
Μα τι σημασία έχει πια...αφού έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο, μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο...