Καλή Χρονιά!

Καλή Χρονιά σε όλους! Χρόνια Πολλά!

Ό,τι καλύτερο εύχομαι για το 2015...

Υγεία,ευτυχία...και τους ανθρώπους που αγαπάτε δίπλα σας! 

 

Σημάδι στο λαιμό...

Σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να γράψω για την σημερινή ημέρα...

Βασικά για εκείνη την ημέρα...τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων πριν 2 χρόνια!

Πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια!

Δεν έχω όμως δυστυχώς τίποτα άλλο να πω...δεν υπάρχουν λέξεις!

Θα ήθελα ένα τραγούδι μόνο να σου αφιερώσω...το τραγούδι που μου έβαλες να ακούσω εκείνο το βράδυ...αν θυμάμαι καλά η Ευρυδίκη είναι από τις αγαπημένες σου...

Θα ήθελα να μην μπορούσα να θυμάμαι...θα ήθελα να μπορούσα να προχωρήσω...θα ήθελα να μπορούσα να πετάξω για ακόμα μια φορά με τα φτερά που μου είχες χαρίσει...θα ήθελα να μην ήμουν απλά ένα σημάδι στο λαιμό που έχει χαθεί...

Καλά Χριστούγεννα Γίγαντα!

Όμορφη μέρα!

Στη Θεσσαλονίκη μας η ημέρα είναι απλά υπέροχη...δεν θυμίζει καθόλου χειμώνα παρά μια ανοιξιάτικη ημέρα με την ψυχρούλα της!
Ο ήλιος όμως λάμπει και σε ζεσταίνει!
Κι δεν μπορεί η ημέρα να είναι καλύτερη αφού σήμερα είναι το τελευταίο μάθημα και ξεκινάνε οι διακοπές των Χριστουγέννων!
Κι ενώ βλέπεις μέσα στο κτελ τους περισσότερους να τραβάνε τις κουρτίνες τους για να κρυφτούν από τον ήλιο, εγώ απλά κλείνω τα μάτια και το απολαμβάνω!

Να έχετε όλοι μια υπέροχη ημέρα!

Message of the day!

Κοιτάμε μόνο μπροστά...Καλημέρα! 

Πτήσεις χωρίς αναταράξεις!

Ξέρω πως δεν υπάρχει κάτι που θα σε έφερνε πίσω...έχεις πετάξει πια μακριά...και το μόνο που εύχομαι είναι οι πτήσεις σου να μην έχουν αναταράξεις...!

Να χαμογελάς πάντα!

Χθες στο μάθημα των γερμανικών κάποια από τις πολλές στιγμές που γελάσα ο κύριος είπε...

-Αυτό που μου αρέσει στην Όλγα είναι ότι και κουρασμένη να είναι και στεναχωρημένη να είναι και να πεινάει πάντα χαμογελάει! Έτσι να χαμογελάς πάντα!

Κάτι μου θύμισε αυτή η τελευταία φράση σαν κάποιος να μου το είχε ξανα πει...κι όταν χθες έκανα μπάνιο και έλεγα στην αδερφή μου αυτά που είπε ο κύριος θυμήθηκα!

7 Ιουνίου 2013...δεν θυμάμαι πως ήταν το μήνυμα ακριβώς...βλέπεις το έσβησα για να μην το διαβάζω και το ξανα διαβάζω! Έγραφες Χρόνια πολλά! Και να χαμογελάω όπως πάντα!

Και η αλήθεια είναι πως είμαι χαρούμενη...κι ακόμα κι αν κάτι πάει στραβά πάλι προσπαθώ να είμαι χαρούμενη...έμαθα ότι με το χαμόγελο μου μπορώ να νικήσω τα πάντα και τους πάντες! Μπορεί να ξυπνήσω με νεύρα και χωρίς όρεξη αλλά μόλις βγω έξω από το σπίτι το Καλημέρα μου θα είναι γεμάτο ζωντάνια και θα συνοδεύεται από ένα πλατύ χαμόγελο!

Και δεν θα σου πω ότι δεν υπάρχουν στιγμές που με παίρνει από κάτω...μου συμβαίνει κι εμένα...αλλά θα κάνω την βλακεία μου για να γελάσω!

Όσο είμαι ζωντανή, έχω την υγεία μου και την οικογένεια μου δίπλα μου όλα τα άλλα είναι περαστικά και δεν υπάρχει λόγος για να μην είμαι χαρούμενη!

Είμαι χαρούμενη που μπορώ ακόμα και ονειρεύομαι...άλλα είναι μεγάλα όνειρα κι άλλα πιο μικρά...δεν ξέρω ποια και πόσα από αυτά θα πραγματοποιήσω έχω όμως την όρεξη να προσπαθήσω για να τα πετύχω!

Νομίζω έμαθα -και θα μάθω και στο μέλλον-για πράγματα αξίζει να στεναχωρεθώ πραγματικά και για ποια όχι!

Δεν ξέρω πως το κάνω με ένα χαμόγελο μου όμως ή ένα δυνατό γέλιο εξουδετερώνω κάθε άσχημη σκέψη!!!

Αγαπημένε μου παππού...

Αγαπημένε μου παππού,δεν σε χόρτασα ποτέ!
Η απόσταση που μας χώριζε ήταν τόσο μεγάλη...Ελλάδα-Πολωνία!
Ενώ θα έπρεπε να ήσουν εδώ...γιατί αυτή ήταν η πατρίδα σου...η Ελλάδα μας!
Ήσουν τόσο νέος σε ηλικία όταν ξέσπασε ο πόλεμος κι ανέβηκες στα βουνά,κι άφησες πίσω μια μάνα και μια αδερφή να σε περιμένουν...μα εσύ δεν γύρισες τελικά ποτέ πίσω!
Πόσο δύσκολο ήταν άραγε να τα βγάλεις πέρα σε μια χώρα που δεν ήξερες τι γλώσσα...εσύ, ένα χωριατόπαιδο που ήξερες μόνο να βοσκάς πρόβατα;!
Τα κατάφερες όμως! Επιβίωσες και έφτιαξες μια μεγάλη οικογένεια!
Πάντα ήμουν τόσο υπερήφανη για εσένα...
Θυμάμαι όταν ήμασταν πιο μικρές και δεν είχαμε τότε την οικονομική άνεση να έρθουμε με αεροπλάνο,ερχόμασταν με το λεωφορείο για να σε δούμε,εσένα και την γιαγιά!Ταξιδεύαμε 2 μέρες με το λεωφορείο κι όμως η χαρά μας ήταν τόσο μεγάλη που θα σας βλέπαμε!
Κι όταν φτάναμε και η δικιά σου χαρά ήταν τόσο μεγάλη!Ήθελες να μας έχεις συνέχεια δίπλα σου,τόσο που καμιά φορά έκανες μούτρα όταν αργούσαμε να γυρίσουμε από κάποια επίσκεψη σε συγγενείς!Μας γέμιζες δώρα και μας αγόραζες σοκολάτες!Θυμάμαι έδινες στη μαμά λεφτά να πάει να αγοράσει έτοιμο ψημένο κοτόπουλο και καθόμασταν και τρώγαμε όλοι μαζί! Μας έλεγες ιστορίες και τραγουδούσες! Θυμάμαι ακόμα τότε που μου είχες κάνει παρατήρηση επειδή ακουμπούσα τους αγκώνες στο τραπέζι ενώ έτρωγα...που έτρωγες το πρωί τη σαλάτα από το προηγούμενο βράδυ...που ανεβαίναμε επάνω στο βουνό μαζί με το σκυλί! Που αν και είχες κι εσύ τα δικά σου προβλήματα υγείας φρόντιζες τόσο πολύ την γιαγιά! Σαν φωτογραφία στο μυαλό μου η εικόνα σας να κάθεστε οι δυο σας στο παγκάκι στον καταπράσινο κήπο! Τότε που μας πήρες εμένα, την αδερφή μου, την Θεία Φ. και τον Β. και μας πήγες  να βγούμε όλοι μαζί φωτογραφία! 
Μετά "έφυγε" όμως η γιαγιά κι έμεινες μόνος...κι εγώ εδώ με την αδερφή μου περιμέναμε κάθε χειμώνα πότε θα έλεγε η μαμά ότι το καλοκαίρι θα πάμε Πολωνία!Κι αν τελικά δεν ερχόμασταν εκείνο το καλοκαίρι μας έλεγε ότι θα έρθουμε το επόμενο...και μπορεί να ερχόταν το επόμενο καλοκαίρι και να μας έλεγε πάλι τα ίδια!Και δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να έρθουμε αλλά δεν μπορούσαμε! Και ρωτούσαμε συνεχώς τη μαμά γιατί δεν γινόταν να σε φέρουμε εδώ!Να ζήσεις μαζί μας...μα δεν μπορούσες να ταξιδέψεις γιατί είχες πρόβλημα με την καρδιά μας έλεγε!
Κι ενώ θα έπρεπε να ήμασταν δίπλα σου όταν έπαθες το έμφραγμα και πιο μετά τα δυο εγκεφαλικά,εμείς τρέμαμε από μακριά για τα χειρότερα!Δεν εγκατατέλειψες όμως ποτέ σου! Τα πολέμησες κι αυτά και βγήκες πάλι νικητής! 
Κι όταν πια καταφέραμε να έρθουμε, αυτή τη φορά με το αεροπλάνο ήσουν ακριβώς όπως σε θυμόμουν! Ο λεβέντης ο παππούς μου, που έπαιρνε το μπαστουνάκι του και πήγαινε βόλτες! Κι ο χρόνος δεν μας έφτανε ποτέ...γιατί οι μέρες ήταν λίγες και ο χρόνος κυλούσε γρήγορα...και όπως πάντα αποχαιρετιζόμασταν με κλάματα! Και η μαμά για να σου δώσει κουράγιο σου έλεγε κάθε φορά ότι θα ξανα έρθουμε του χρόνου και εσύ απαντούσες με εκείνη τη φράση 'Του χρόνου δεν θα ζω!'...Κι εκείνη ήταν πράγματι η τελευταία φορά που σε είδα!
Γιατί μετά από δυο χρόνια "έφυγες" κι εσύ και δεν προλάβαμε να ξανα έρθουμε!
Ξέρεις η μαμά λέει ότι δεν θέλει να πάει στη Πολωνία,όταν σκέφτεται ότι δεν θα είσαι εσύ εκεί! Σίγουρα δεν θα είναι τόσο δύσκολο όσο για εκείνη αλλά και για εμάς θα είναι περίεργο... γιατί πηγαίναμε στη Πολωνία για  να δούμε εσένα Παππού!!! 

Μας λείπεις!

Είδα τα αεροπλάνα!

Ήταν 2 παρά κάτι το βράδυ, βρισκόμασταν με την αδερφή μου στο ΙΚΕΑ στα ανατολικά και περιμέναμε το 78Ν για να πάμε σπίτι, δυτικά στην άλλη μεριά της πόλης!
Ψιχάλιζε...λίγες ώρες πριν βλέπαμε ταινία...την Annabelle! Μετά φάγαμε πίτσα και συζητούσαμε μαζί με την φίλη της αδερφής μου, είχαμε πάει παρέα!
Η μέρα ίσως κύλησε πιο γρήγορα από όσο περίμενα! Έβρεχε κιόλας από το πρωί...κάποια στιγμή το μεσημέρι σκέφτηκα τι ημέρα είναι...και φαντάστηκα τα αεροπλάνα στην 113ΠΜ και τον κόσμο να τα βλέπει...προσπάθησα να σκεφτώ κάτι άλλο...και το προσπέρασα...κι έτσι η μέρα πέρασε με μια προσπάθεια να μην το σκέφτομαι...
Το λεωφορείο θα ερχόταν στις 2...αλλά είχε πάει 2 κάτι και ακόμα ήμασταν στη στάση να περιμένουμε...κάτω από μια ομπρέλα με τα φώτα των αυτοκινήτων να μας τυφλώνουν μέχρι να μας προσπεράσουν...μέχρι που κάποια στιγμή είδαμε το λεωφορείο να έρχεται από τον άλλο δρόμο με κατεύθυνση το αεροδρόμιο...ή θα περιμέναμε εκεί ακόμα μισή ώρα μέσα στο κρύο και το σκοτάδι μέχρι να φτάσει στο τέρμα το λεωφορείο και να ξανα έρθει ή θα ανεβαίναμε εκείνη τη στιγμή...δεν το σκεφτήκαμε και πολύ...περάσαμε τρέχοντας το δρόμο,πηδήξαμε πάνω από τα διαχωριστικά και τρέξαμε προς το λεωφορείο...
Βρεθηκάμε στο αερδρόμιο...από τα παράθυρα του λεωφορείου είδα στον εξωτερικό χώρο του αεροδρομίου τα αεροπλάνα...άσπρα κι ένα πράσινο!
Και τότε συνειδητοποίησα αυτό που συνέβαινε...ήμουν εκεί,τη συγκεκριμένη μέρα και έβλεπα τα αεροπλάνα...μπορεί να μην ήταν της πολεμικής αεροπορίας αλλά ήταν κι εκείνα λίγο πιο πέρα...!
Αυτό που ήθελα πραγματοποιήθηκε και με τον τρόπο που έπρεπε...
Είδα τα αεροπλάνα και το λεωφορείο συνέχισε τη διαδρομή του!
Και ξέρω ότι έτσι έπρεπε να γίνει...γιατί όλα γίνονται για κάποιο λόγο! 

Ατελείωτες ώρες!

Τον πρώτο καιρό ήταν δύσκολο, όταν ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει...
Και ξυπνούσα τα βράδια περίεργες ώρες...και κοιτούσα το κινητό και ήλπιζα ότι θα έχω κάποιο μήνυμα...κάποιο μήνυμα σου! 
Όπως εκείνα που μου έστελνες τέτοιες περίεργες ώρες κι ενώ ήθελα τόσο πολύ να βγω και να σε δω δεν μπορούσα!
Εκείνη την τελευταία φορά έστειλες μήνυμα,δεν πέρασαν 5 λεπτά και με πήρες τηλέφωνο! Δεν πρόλαβα όμως να το σηκώσω γιατί μόλις που με είχε πάρει ο ύπνος με τα ακουστικά και ξύπνησα!
-Γιατί μου το κάνεις αυτό,σου έστειλα!
Κι είχες πει ότι θα ερχόσουν...πόσο χαζή ήμουν!  
Γιατί σε περίμενα...γιατί ενώ ήταν μια το βράδυ και ήξερα ότι θα ερχόσουν πολύ πιο αργά καθόμουν στο κρεβάτι και σκεφτόμουν τι να πω στους γονείς μου για να βγω...πως θα το πω!
Έφτασα μέχρι την κρεβατοκάμαρα και φωναξα την μαμά μου όσο πιο σιγά γινόταν "Μαμά πρέπει να βγω!".
Έπρεπε να βγω! Έπρεπε! Γιατί σε ήθελα...γιατί αν δεν σε έβλεπα εκείνο το βράδυ δεν ήξερα πότε θα σε ξανα έβλεπα...γιατί ήθελα απεγνωσμένα να σε δω,να σε αγγίξω,να σε φιλήσω...
Τι κι αν η μαμά μου άλλαξε χίλια χρώματα και είπε με εκείνο το αυστηρό βλέμμα "Κάνε ό,τι θες, μόνη σου παίρνεις την ευθύνη!" -που καταβάθος σημαίνει μην κάνεις το λάθος να βγεις γιατί τις επόμενες μέρες θα περάσεις δύσκολα-εγώ ήρθα στο δωμάτιο κι άρχισα να ετοιμάζομαι...
Κι όταν πια ετοιμάστηκα,ξάπλωσα στο κρεβάτι και περίμενα πότε θα μου έστελνες μήνυμα να βγω...μέχρι που τελικά με πήρε ο ύπνος...και εσύ δεν ήρθες ποτέ; Γιατί δεν ήρθες;
Και σε περίμενα πολλά βράδια ακόμα...μπορεί να ξυπνούσα και 3 και 4 φορές στη μέση της νύχτας...και πάντα είχα το κινητό δίπλα μου...και οι ώρες περνούσαν αλλά ποτέ δεν  είχα μήνυμα!
Με τον καιρό όμως συνήθισα...γιατί ίσως τελικά όλα να είναι μια συνήθεια...
Χθες ήταν το δεύτερο βράδυ που πάλι ξύπνησα στη μέση της νύχτας...και είναι πάντα 4 και κάτι...και νομίζω ότι φταίει το άγχος μου για τις ώρες που έρχονται!Για αυτά τα δυο κρίσιμα 24ωρα...
Επειδή μέχρι να περάσει και η Κυριακή και να έρθει η Δευτέρα οι ώρες θα φαίνονται ατελείωτες!

Keep moving!

Ο Θεός λέει,"ο λόγος που κάποιοι άνθρωποι στράφηκαν εναντίον σου και έφυγαν μακριά σου χωρίς αιτία,δεν έχει να κάνει σε τίποτα με εσένα.Είναι επειδή Εγώ τους απομάκρυνα από τη ζωή σου διότι δεν μπορούν να πάνε εκεί που πηγαίνω εσένα έπειτα.Θα σε δυσκολέψουν μόνο στο επόμενο επίπεδο καθότι έχουν ήδη εξυπηρετήσει τον σκοπό τους στη ζωή σου.Άφησε τους να φύγουν και συνέχισε να προχωράς.Σπουδαιότερα έρχονται."Λέει ο Κύριος.

Καρδιά VS Λογική

Πέρασε ένας χρόνος!Για την ακρίβεια στις 9 Νοεμβρίου θα έχει περάσει ένας χρόνος από την τελευταία φορά που σε είδα...κι αυτό από μακριά!
Δεν τόλμησα να σε πλησιάσω!Απλά στεκόμουν και σε κοιτούσα από απόσταση...
Όλο αυτό το χρόνο περίμενα για αυτή τη μέρα...για μια από αυτές τις τρεις μέρες,που ίσως θα είχα την ευκαιρία να σε δω!
Κι ενώ μέσα στο χρόνο το σκεφτόμουν που και που τις τελευταίες μέρες δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από αυτό και νομίζω ότι σε λίγο το μυαλό μου θα ανατιναχτεί...γιατί βρίσκομαι σε μια κατάσταση που δεν ξέρω τι να κάνω...που δεν ξέρω αν υπάρχει λάθος ή σωστό στην απόφαση που θα πάρω...που θέλω να αποφασίσω εκείνο που θα είναι το καλύτερο και το λιγότερο επώδυνο για εμένα γιατί όποια απόφαση κι αν πάρω το ξέρω ότι θα στεναχωρεθώ!
Η καρδιά μου μου λέει ότι πρέπει να παω...θέλω να σε δω ακόμα κι από μακριά...να θυμηθώ την μορφή σου...λέει ότι είναι η ευκαιρία μου να σε δω!
Η λογική μου όμως έχει περισσότερα επιχειρήματα...λέει πως δεν υπάρχει λόγος να παω...ότι για εκείνον δεν υπήρξα ποτέ κι έχω ξεχαστεί...πως αν ήθελε κι ο ίδιος να με δει θα επικοινωνούσε από μόνος του μαζί μου...πως τώρα πια είναι με κάποια άλλη...πως αν παω θα πληγωθώ που θα τον δω...μα ακόμα περισσότερο θα πληγωθώ αν δεν τον δω γιατί δεν ξέρω αν θα είναι εκεί...πως δεν χρειάζεται να πληγώνω μόνη μου τον εαυτό μου...πως και να τον δω δεν θα αλλάξει κάτι...ότι τόσο καιρό φέρθηκα πολύ ώριμα και έκανα αυτό που μου ζήτησε,τήρησα αυτό που είπα ότι δεν θα ξανα ενοχλήσω,ενώ τώρα αν πάω εκεί θα είμαι απλά ακόμα ένα ανόητο μικρό κοριτσάκι!Ότι τόσο καιρό είμαι καλά και δεν χρειάζεται να κάνω βήματα πίσω...
Μακάρι να μην χρειαζόταν να αποφασίσω...!

Θα ήθελα απλά να παω,να δω τα αεροπλάνα,να φανταστώ ότι πετάω και ύστερα να φύγω!

Θα ήθελα να τον δω,να του χαμογελάσω όπως έκανα πάντα και μετά να φύγω!

Γιατί κάποτε ήθελα να πετάξω και εμφανίστηκες εσύ! 

Γιατί ήθελα να ζήσω ένα παραμύθι...και το ονόμασα ο Γίγαντας και η Τοσοδούλα!

Το ξυπνητήρι χτύπησε.Εκείνη δεν το άκουσε.Είχαν κοιμηθεί αργά.Συζητούσαν.
Εκείνος έπρεπε να πάει στη δουλειά.Σηκώθηκε,πήγε στο μπάνιο και έριξε νερό στο πρόσωπο του...Έκλεινε το φερμουάρ της στολής του όταν το βλέμμα του έπεσε πάνω της...
Κοιμόταν τόσο βαθιά...είχε κολλήσει σχεδόν πάνω στον τοίχο...για μια στιγμή νόμιζε ότι την είδε να γυρνάει,να του χαμογελάει,να σηκώνει το χέρι της να τον χαιρετήσει και μετά να ξανα κοιμάται...
Αυτή η κοπέλα...τι ήταν για εκείνον;
Μια καλή παρέα;
Μια καλή ερωτική συντροφιά;
Ή θα μπορούσε αλήθεια να ήταν και κάτι παραπάνω;
Κάθησε στην άκρη του κρεβατιού...προσπάθησε να μην κάνει θόρυβο και την ξυπνήσει...
Το χέρι του έφτασε τα μαλλιά της που απλώνονταν στο μαξιλάρι...τα χάιδεψε...είχε τόσο μακριά μαλλιά...
Τον ονειρευόταν άραγε;
Πόσο θα ήθελε να μείνει κοντά της...να μην χρειαζόταν να φύγει!

Έτσι το ονειρεύομαι...ότι κάποτε μου χάιδεψες τα μαλλιά!

Η δικιά μου επιτυχία...η δικιά μου ιστορία!

Τελικά όλα συμβαίνουν εκεί που δεν το περιμένεις...και συνέβει κάτι που ήθελα να συμβεί αλλά δεν το περίμενα...το ονειρευόμουν,το ήθελα αλλά μάλλον δεν πίστευα τόσο στον εαυτό μου!
Ίσως γιατί έχω μάθει δυστυχώς να μην κάνω μεγάλα όνειρα...γιατί είμαι νομίζω από εκείνους τους ανθρώπους που ισχύει το ότι 'όταν κάνουμε σχέδια τα βλέπει ο Θεός και γελά', ενώ είναι κάποιοι άλλοι που ότι κι αν ονειρευτούν γίνεται πραγματικότητα!
Ξέφυγα λοιπόν και άλλο ήθελα να πω!
Το καλοκαίρι που μας πέρασε πήρα μέρος σε ένα διαγωνισμό διηγημάτων με θέμα 'Θεσσαλονική: Απίθανες ιστορίες της πόλης μας'...έστειλα το κείμενο μου σχεδόν την τελευταία στιγμή αφού δεν μπορούσα να αποφασίσω αν ήταν αρκετά καλό για να το στείλω κι αν ήθελα κιόλας να το κάνω!
Και από ότι φαίνεται η απόφαση μου να το στείλω εν τέλει ήταν πολύ σωστή αφού το κείμενο μου επιλέχθηκε να είναι μέσα στα 40 κείμενα- αναμέσα από περισσότερες από 150 συμμετοχές- που θα εκδοθούν σε ένα συλλογικό βιβλίο!
Ο τίτλος του κειμένου μου...'Στο δρόμο για το απρόβλεπτο...'
Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη...και δεν μπορώ να το πιστέψω...

Θέλω να ευχαριστήσω εκείνον...γιατί εκείνος ήταν η έμπνευση μου...γιατί μέσα από εκείνον έμαθα...έλεγα ότι αν καταφέρνε να επιλεχθεί το κείμενο μου θα ήταν σαν να κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου και πράγματι το νιώθω...
Η δικιά μου ιστορία σε λίγες σελίδες ενός βιβλίου...απλά ανυπομονώ να το κρατήσω στα χέρια μου!!!

Μαγειρέματα...

Αυτό το Σ/Κ η μαμά και ο μπαμπάς έλειπαν και έτσι είχαμε μαγειρέματα!!!

Το Σάββατο φάγαμε club sandwich που όχι να το παινευτώ αλλά ήταν πολύ νόστιμο...η αδερφή μου τηγάνισε τις πατατούλες και εγώ έκανα τα σαντουιτσάκια!

 Σήμερα πάλι ενώ είχαμε πει να παραγγείλουμε από έξω αποφασίσαμε να την βγάλουμε πιο οικονομικά κι έτσι θα φτιάχναμε μακαρόνια με άσπρη σάλτσα και μανιτάρια...

Μόνο που τελικά έκανα πατσίτσιο με τυριά!!!

 Και για επιδόρπιο νωρίς το απόγευμα έφτιαξα βάφλες...στο τηγάνι μιας και δεν έχουμε βαφλιέρα...ακόμα κι έτσι όμως ήταν αρκετά νόστιμες!

Την διακόσμηση ανέλαβε η αδερφή μου!

Ελπίζω  να μην σας άνοιξα την όρεξη! :P

Προς αναζήτηση μαλλιού...

Το πρωί του Σαββάτου κατέβηκαμε με τις φίλες μου στο κέντρο προς αναζήτηση μαλλιού...

Η φίλη μου η Ε.-η οποία πλέκει πάρα πολύ καλά και όποιος θέλει μπορεί να την βρει εδώ- θα φτιάξει ένα κασκόλ για τη φίλη μου την Κ. και μια τσάντα πλάτης για εμένα!

Στην αρχή ήθελα πουγκάκι αλλά ψάξαμε και βρήκαμε μια τέλεια τσάντα πλάτης...το αποτέλεσμα βέβαια θα το δούμε όταν την φτιάξει!

 Αφού περάσαμε από όλα τα γνωστά μαγαζιά της φίλης μου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης καταλήξαμε στην Έκθεση και στο Περίπτερο 8 όπου διοργανώνονταν για εκείνο το Σ/Κ η μεγαλύτερη γιορτή χειροτεχνίας και DIY, Χειροτέχνικα.

 

 Η είσοδος κόστιζε 1 ευρώ και μας φόρεσαν αυτά τα χάρτινα βραχιολάκια...

και DIY

και DIYκ

και DIY

και DIY

 Είχε γενικά πάρα πολλά ωραία πράγματα...και τελικά αγοράσαμε το μαλλί της παρακάτω εικόνας για το κασκόλ της φίλης μου.

'Οπως διάβασα και στο site θα πραγματοποιηθούν αντίστοιχες εκθέσεις και στην Αθήνα και στην Κρήτη.

Για την δικιά μου τσάντα αγοράσαμε μαλλί από αλλού...καφέ και λευκό!

Η διαφορά μας

-Λοιπόν...πως σου φαίνεται; την ρώτησα δίχνοντας της την φωτογραφία στο κινητό και περιμένοντας την απάντηση της.
-Είναι πολύ διαφορετική από εμάς...είναι γυναίκα!

Ναι,είναι γυναίκα. Ενώ εμείς...εγώ, είμαι ακόμα κοριτσάκι ή κοπέλα καλύτερα. Μόνο μια γυναίκα θα ταίριαζε δίπλα του. Μπορώ να φανταστώ ότι έχει όλα όσα δεν έχω εγώ.
Είναι γύρω στα 24 με 26. Έχει τελειώσει τη σχολή της,έχει μια ικανοποιητική δουλειά και σίγουρα ένα αμάξι. Μπορεί να βγάζει ένα σπυράκι στο πρόσωπο λίγο πριν αδιαθετήσει...έχει στυλ και ίσως φοράει και κάθε μέρα γόβα. Βγαίνει από το σπίτι της ακόμα και στις 3 το βράδυ χωρίς να δίνει αναφορά ή μπορεί και να μένει μόνη της. Ξέρει να μαγειρεύει. Και φυσικά έχει περισσότερες γνώσεις από μια 20χρονη!
Είναι ανεξάρτητη,πατάει στα πόδια της,είναι ικανή να στηρίξη κι εσένα...
Εγώ είμαι ακόμα φοιτήτρια που κυκλοφορεί όλη μέρα με σταράκια ή αθλητικά...σχεδόν πάντα άβαφη με αποτέλεσμα να την περνάνε για 16 χρονών...θα ντυθώ καλά και θα φορέσω ψηλό παπούτσι μια φορά την εβδομάδα που θα βγω για να διασκεδάσω με την παρέα μου...μένω με τους γονείς μου, αυτοί με στηρίζουν, με δικά τους λεφτά ζω και φυσικά δεν είμαι τελείως ανεξάρτητη...είμαι σοβαρή όταν πρέπει μα όλες τις υπόλοιπες ώρες είμαι τρελή και ψάχνω αφορμές για να κάνω βλακείες για να γελάσω εγώ και οι άλλοι γύρω μου...
Ναι,διαφέρουμε τόσο πολύ!
Δεν βιάζομαι όμως...δεν θέλω για ακόμα μια φορά να βιαστώ στη ζωή μου...θα έρθει και η σειρά μου...και θα φτάσω σε αυτή την ηλικία...ανυπομονώ να τα ζήσω όλα...μα γιατί να θέλω τρέχω τη ζωή μου πάντα πιο μπροστά,λες και δεν θα προλάβω να τα ζήσω όλα...και ζηλεύω είναι η αλήθεια ενώ ξέρω ότι δεν υπάρχει λόγος για να το κάνω!
Όπως ξέρω ότι ωριμάζω όταν αναγνωρίζω τα λάθη του παρελθόντος και προσπαθώ να μην τα επαναλάβω...όταν σκέφτομαι λογικά!

Και ενώ τα σκεφτόμουν όλα αυτά ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια-κάτι σαν αποχαιρετιστήρια συμβουλή- εκείνου του γλυκού ανθρώπου...'Να είσαι πάντα όπως είσαι!'...

Φοβόμουν να μιλήσω για να μην πληγωθώ και τελικά πληγώνομαι επειδή δεν μίλησα!
Γιατί άλλοι καλλιέργησαν μέσα στην καρδιά μου τον φόβο να εκφράζω τα συναισθήματα μου...
Ίσως αν είχα διαφορετικές εμπειρίες, γεμάτες γλυκές στιγμές και όμορφα λόγια αγάπης να είχα μάθει κι εγώ να εκφράζομαι πιο ελεύθερα...
-Σ'αγαπώ!
-Σε θέλω!
-Μου λείπεις!
Μπορεί να τα νιώθω...μα είναι προτάσεις που δύσκολα βγαίνουν από το στόμα μου...
Τον κοιτούσα χωρίς να μιλάω...όλο μου το είναι φώναζε 'Σε θέλω' και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά...η γλώσσα μου όμως είχε δεθεί κόμπος και δεν έβγαζε λέξη!
Ίσως να είναι από τις ελάχιστες φορές που μετανιώνω για κάτι!
Μπορεί να μιλούσα και να μην άλλαζε κάτι σε αυτό που είχαμε...θα άλλαζε όμως το πως νιώθω εγώ τώρα...γιατί θα είχα μιλήσει και θα τα είχα βγάλει από μέσα μου...
Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω στην στιγμή που αρνιόμουν τα συναισθήματα μου για εκείνον...θα το ξανα σκεφτόμουν και θα του φώναζα δυνατά ότι τον θέλω...ότι με κάνει χαρούμενη όποτε είμαι δίπλα του, ότι μπορώ να κάθομαι και να χαζεύω τα μάτια του, ότι θα ήθελα να μείνω για πάντα στην αγκαλιά του και άλλα τόσα που θα ένιωθα εκείνη τη στιγμή!

 Όλα γίνονται όμως για κάποιο λόγο...

Και εκείνος είχε πει ότι υπάρχει λύση για όλα...

Ίσως κάποτε μου δοθεί η ευκαιρία!

Όλα περνάνε!

Τα μάτια της είχαν βουρκώσει...έτρεξε στο μπάνιο,έβγαλε τα ρούχα της όσο πιο γρήγορα μπορούσε και μπήκε κάτω από το ντουζ...ένιωσε το πρώτο δάκρυ να ξεφεύγει από τα μάτια της..δεν πρόλαβε να νιώσει όμως τα υπόλοιπα αφού τώρα γίνονταν ένα με το νερό που έτρεχε πάνω της...δεν ήθελε να δει αυτά τα δάκρυα,δεν ήθελε να πει πως ξανα έκλαιγε...είχε πολύ καιρό να αισθανθεί έτσι,να κλάψει πάλι από απογοήτευση...τόσο καιρό ζούσε στον "κόσμο" της...το ζεστό νερό την έλουζε...έκατσε κάτω,μάζεψε τα πόδια της,τα έσφιξε πάνω στο σώμα της και έκλεισε τα μάτια της...είδε τις πληγές της να ανοίγουν και το αίμα να κυλάει...φοβήθηκε,ανοιγόκλεισε τα μάτια της...η ιστορία επαναλαμβανόταν; 
Ήταν τόσο γνώριμος αυτός ο πόνος,τον είχε νιώσει στο μέγιστο του παλαιότερα και μάλλον είχε έρθει ο καιρός να τον ξανά νιώσει εκεί που δεν το περίμενε!
Εκείνη η εικόνα δεν έφευγε από το μυαλό της...η πραγματικότητα που τόσο καιρό αρνιόταν ακριβώς μπροστά στα μάτια της!
- Γιατί καρδιά μου; Γιατί συνεχώς με γεμίζεις με ψεύτικες ελπίδες; Γιατί χτυπάς τόσο δυνατά στα τρελά όνειρα μου και δεν αφήνεις την λογική μου να με προσγειώσει; Γιατί συνεχώς κάνω το λάθος να ακούω εσένα και όχι εκείνη; Γιατί καρδιά μου όταν τα μάτια μου ψάχνουν και δεν βρίσκουν αυτό που δεν θέλουν να δουν εσύ πάλι αναθαρρεύεις και εγώ βάζω ωτοασπόδες στη λογική για να μην την ακούω που μου φωνάζει να κουβαλάω μαζί μου κι ένα αλεξίπτωτο για όταν θα πέσω από τα σύννεφα! Γιατί πίστευα σε εσένα τόσο έντονα! Μέχρι που τα μάτια μου έπεσαν πάνω στην αλήθεια...την αλήθεια που δεν με άφηνες να παραδεχτώ...και πόνεσα...πάλι πόνεσα! Και πως να σε εμπιστευτώ πάλι καρδιά μου;

Πόνος είναι...έρχεται και φεύγει...και ξανα έρχεται για να ξανα φύγει!

Και θα περάσει κι αυτό όπως πέρασαν και τα υπόλοιπα!

Όλα περνάνε!

 

Τα χέρια του...

Τα χέρια του...φοβόμουν να τα εμπιστευτώ στην αρχή...Μόνο στην αρχή γιατί μετά τα άφηνα να με σηκώνουν με κλειστά μάτια...!
Οι παλάμες του έκλειναν μέσα τους τις δικές μου...αγκάλιαζε τον καρπό μου με δυο του δάχτυλα!
Με αυτά τα χέρια στην πραγματικότητα έσβηνε φωτιές...για να τις ανάψει μετά πάνω στο σώμα μου με κάθε άγγιγμα του...τα χέρια του έκαιγαν καθώς τα περνούσε από κάθε σημείο του κορμιού μου...είχαν το πάθος να χαιδεύουν ένα γυμνό κορμί, την τρυφερότητα να το φροντίσουν παράλληλα όμως και την αγριότητα να το κάνουν ό,τι αυτά ήθελαν!
Τα χέρια του είχαν τη δύναμη να σηκώσουν το βάρος πολλών κιλών αλλά και τα βάρη της ζωής που ποτέ δεν έχουν συγκεκριμένο αριθμό κιλών...μπορεί να είναι κάποιες φορές ελαφριά και άλλες πάλι ασήκωτα!
Και ήταν τότε η πρώτη φορά που τον είδα να ξεφυσά για το βάρος που είχε σηκώσει στα χέρια του...
Ήταν το δικό μου βάρος που τον έκανε τόσο να κουραστεί,γιατί εγώ ποτέ δεν του ζήτησα να με σηκώσει...ή ήταν το βάρος της απόφασης να κάνει αυτό που ένιωθε(;) και να με αφήσει κάτω!
Αυτά τα χέρια...ακόμα και τώρα,και μόνο στη θύμιση τους κάνουν το σώμα μου να φλέγεται!

Στοιχειωμένα βράδια!

Δεν προλάβαμε να γνωριστούμε καλύτερα. Ο χρόνος μας ήταν λίγος!
Εγώ όμως πρόλαβα να σε ερωτευτώ...
Δεν ξέρω αν εξασθενεί αυτό που νιώθω για εσένα με τον καιρό ή αν φουντώνει...
Είναι φορές που νιώθω μπερδεμένη...
Δεν σε ξέρω...δεν σε έμαθα ποτέ...ήθελα όμως!
Ούτε εσύ με έμαθες...αλλά εσύ δεν ήθελες!
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχεις ακόμα στις σκέψεις μου...έτσι απλά εμφανίζεσαι!
Κι αναρωτιέμαι αν άραγε οι σκέψεις των ανθρώπων με κάποιον τρόπο συνδέονται....και σκεφτόμαστε κάποιον επειδή μας σκέφτεται κι εκείνος!
Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το γεγονός ότι μετά από τόσο καιρό, χωρίς καμία επαφή, έχοντας γίνει αυτό που ήμασταν στην αρχή, δύο ξένοι, υπάρχουν στιγμές που σε σκέφτομαι τόσο έντονα! 
Θα ήθελα να είχα κάτι για να σου πω...μα το μόνο που βγαίνει από τα χείλη μου εκείνες τις στιγμές που η εικόνα σου έρχεται στη μνήμη μου είναι το "Που είσαι;"!
Κι εύχομαι να βρίσκεσαι κάπου που σε κάνουν ευτυχισμένο...κι αν εγώ δεν θα μπορέσω να σε κάνω ευτυχισμένο τότε εύχομαι να μην ξανά έρθεις ποτέ, κάποια στιγμή θα βρω κι εγώ την ευτυχία αλλού...αν όμως υπάρχει η πιθανότητα να βρούμε κρυμμένη κάπου την ευτυχία μαζί τότε θα σε περιμένω!
Απόψε θα φανταστώ ότι φοράω κάτι δικό σου,θα ξαπλώσω να κοιμηθώ, θα βάλω να ακούσω μουσική και θα σκέφτομαι ότι είσαι δίπλα μου...Όταν όμως κρυώσουν τα πόδια μου θα καταλάβω ότι κι απόψε θα κοιμηθώ μόνη μου αφού δεν θα είσαι εσύ εδώ για να τα ζεστάνεις!

Ημέρα χαράς!

Η ημέρα μας για όλη την οικογένεια ξεκίνησε με κραυγές,χαμόγελα και δάκρυα χαράς!
Και ειδικότερα για την αδερφή μου που επιτέλους ήρθε το γεγονός που περίμενε για να την ανακουφίσει τόσο καιρό...πέρασε στην σχολή που τόσο επιθυμούσε...Γερμανική Φιλολογία Θεσσαλονίκης!Μεγάλωσε το μικρό μου το σκατούλι και είναι πλέον και επίσημα φοιτήτρια!
Το καλοκαίρι πέρασε γρήγορα...και νιώθω ότι έχω ανάγκη για λίγες διακοπές ακόμα!
Προσπάθησα να κάνω όσα περισσότερα μπάνια γίνεται,να μαυρίσω όσο περισσότερο γίνεται-πράγμα σχεδόν αδύνατο για εμένα- και κυρίως να χαλαρώσω!
Έκανα πολλούς καινούριους φίλους,οι οποίοι ήδη μου λείπουν αφού για 22 ημέρες τους είχα στην καθημερινότητα μου...και απέκτησα λίγες παραπάνω γνώσεις και εμπειρίες!

Ποτέ ξανά!

Όλα είναι δικιά σου επιλογή...εσύ αποφασίζεις αν θα μείνεις στο παρελθόν ή αν θα προχωρήσεις μπροστά...αν θα αφήσεις όλα τα άσχημα να σε επηρεάζουν ή θα τα αφήσεις πίσω και θα προσπαθήσεις να χαμογελάς...
Εγώ έκανα τις επιλογές μου και ένιωθα χαρούμενη...νιώθω χαρούμενη το ξέρω...
Είναι όμως κάποιες μέρες σαν αυτές τις τελευταίες που είχα καιρό να βιώσω...που χωρίς να το θέλω σκέφτομαι τα παλιά και τα σκαλίζω πάλι!
Και ενώ υποσχέθηκα στον εαυτό μου τόσες φορές ότι δεν θα ξανά περάσω έξω από εκείνο το σπίτι...εκείνο το καταραμένο σπίτι... πάλι βρέθηκα να περνάω από έξω...και πάλι δεν είδα τίποτα παραπάνω από τα συνεχώς κλειστά παντζούρια...που περιμένω μια φορά να τα δω ανοιχτά και να φέγγει το φως από μέσα! Αυτά όμως είναι πάντα κλειστά! Κλειστά για να μου υπενθυμίζουν κάθε φορά...πως όλα έχουν τελειώσει... πως δεν θα δω ποτέ την θέα από τα ανοιχτά παντζούρια... πως δεν θα ξανά μπω σε αυτό το σπίτι! Μα κυρίως σαν να αντιπροσωπεύουν την κλειστή για εμένα καρδιά του!
Στο διάολο το σπίτι,τα παντζούρια και η θέα και το αμάξι σου που δεν είναι ποτέ απέξω!
Αυτά δεν θα μου πουν όσα θέλω να μάθω...ούτε θα ξεδιαλύνουν τις σκέψεις μου!
"Είσαι καλά; Είσαι ευτυχισμένος; Περνάς καλά; Πάνε όλα όπως τα θες στη ζωή σου; Πως θα περάσεις το καλοκαίρι σου;"
Δεν θα ξανά περάσω έξω από αυτό το σπίτι...το υπόσχομαι...το υπόσχομαι!
Υπόσχομαι να μην ξανα φανταστώ να στεκόμαστε μπροστά στο παράθυρο, να με κρατάς από τη μέση και να βλέπουμε τη θέα από τα ανοιχτά πατζούρια...
Αλλά θα σκέφτομαι την πραγματικότητα ...εσένα και εκείνη μέσα στο σπίτι να κοιμάστε αγκαλιά!

Μαζί σου!

Θα ήθλεα να είμαι συνέχεια μαζί σου!

♥♥♥

Πάντα αυτή ήταν!

Αυτό το χαμόγελο που είχε κάποτε ζωγραφισμένο στα χείλη εξαιτίας σου...τότε που κάθε φορά την ρωτούσες γιατί χαμογελάει...και ο λόγος ήταν ότι βρισκόταν δίπλα σου...κι ο λόγος ήσουν απλά εσύ!

Ίσως κάποια μέρα να είναι αργά...

Καληνύχτα!

Έκρηξη χαράς!

Απόψε θέλω να σου πω ότι είμαι χαρούμενη...
Είμαι τόσο χαρούμενη...νιώθω την χαρά να ξεχυλίζει από μέσα μου...όχι δεν έγινε κάτι συγκεκριμένο...
Είμαι χαρούμενη γιατί είμαι ακόμα εδώ...πιο δυνατή από όσο περίμενα...ήρεμη όσο πρέπει...στέκομαι όρθια και πολεμάω! 

Η πικρή αλήθεια!

-Τι έκανες όλον αυτόν τον καιρό,τον ρώτησα.
Άρχισε να μου λέει τα δικά του...για να καταλήξει στη γνωστή ερώτηση...
-Εσύ;
-Έκανα μια σχέση αλλά χώρισα...
-Μόνο αυτό;
-Πιο πριν είχα γνωρίσει κάποιον αλλά περνούσαμε απλά καλά!
-Και;
-Με παράτησε επειδή ένιωσα πράγματα!

Αυτή η τελευταία πρόταση βγήκε τόσο σοβαρή από το στόμα μου...πρώτη φορά μιλούσα σε κάποιον άλλο για αυτή την ιστορία χωρίς πολλά λόγια, με 4-5 λέξεις που μπορούσαν να περιγράψουν τα πάντα...χωρίς να περιγράφω σκηνικά,μόνο λέγοντας αυτή την απλή πρόταση...μιλούσα με τόση ειλικρίνεια και ωμότητα σε κάποιον άλλο και όχι στον εαυτό μου...εκείνη τη στιγμή όμως ήταν σαν να έμπιγαν ένα αγκάθι στην καρδιά μου...ίσως πάλι και να ήταν πόνος επειδή έβγαινε από την καρδιά μου...γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ από τον εαυτό μου αυτή τη φράση για το πως έχουν πραγματικά τα πράγματα...προσπαθούσα να εξηγήσω τα ανεξήγητα,ανέλυα τα γεγονότα ξανά και ξανά και έδινα διάφορες δικές μου εξηγήσεις για να μην με πληγώνω...έκρυβα όμως από τον εαυτό μου την μόνη πραγματική αλήθεια...
"Με παράτησε επειδή ένιωσα πράγματα!"
 Εδώ και μια εβδομάδα αυτή η πρόταση ηχεί συνεχώς στα αυτιά μου...ήταν σαν ξύπνημα από ένα όνειρο...σαν ένα τοπίο γεμάτο ομίχλη που μόλις έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται...και το οποίο θέλει πολύ δουλειά για να ξεδιαλύνει τελείως...είναι όμως να κάνεις την αρχή!
Δεν ζήτησα τίποτα,δεν πρόδωσα,δεν είπα ψέματα,δεν υποσχέθηκα τίποτα απλά ένιωσα!
Από πότε το να έχεις συναισθήματα είναι σφάλμα;
 Θα'θελα να πιστεύω ότι αυτή η ειλικρίνεια -απέναντι και στον εαυτό μου αυτή τη φορά-για το πως έχει η κατάσταση είναι αποτέλεσμα της εξασθένισης των συναισθημάτων μου...ό,τι κι αν πω όμως μάλλον θα είναι μόνο ψέμα αυτή τη φορά...
Γιατί θα ήθελα να ήταν εδώ...γιατί θα ήθελα ένα του φιλί και μια αγκαλιά...γιατί θα ήθελα να χτυπούσε το κινητό μου και να ήταν για μια φορά αυτός...

Και φυσικά η επόμενη ερώτηση ήταν...
-Και τώρα δεν νιώθεις;
-Δεν έχει σημασία,απάντησα!

Παγωτό με γεύση έρωτα!

Γρανίτα φράουλα και παγωτό...δύο από τις αγαπημένες συνήθειες του καλοκαιριού που τόσο μα τόσο περιμένω μόλις αρχίζουν οι ζέστες...
Θα είναι ένα αφόρητα ζεστό βράδυ του καλοκαιριού...θα είμαστε χώρια και όμως στις σκέψεις μας θα είμαστε μαζί...θα περιμένουμε την στιγμή που θα βρεθούμε χωρίς να ξέρουμε αν τελικά θα βρεθούμε εκείνο το βράδυ...
Θα είμαι έξω με φίλους και θα περιμένω να σε δω...κάτι θα λείπει από τη βραδιά μου...σαν να με πιάνει η γνωστή μου λιγούρα και θα θέλω να φάω παγωτό!
Και θα είναι σαν να το ήξερες...Γιατί θα με έχεις μάθει!
Και ενώ θα είναι αργά το βράδυ, θα μου στέλνεις μήνυμα στο κινητό και θα μου λες "Πάμε για παγωτό;"...και δεν θα περιμένεις να σου απαντήσω με ένα ναι ή όχι ...Γιατί δεν υπάρχει αρνητική απάντηση σε αυτή την ερώτηση...η απάντηση μου θα είναι το μέρος συνάντησης και η ώρα! 
Θα βρισκόμαστε και θα ψάχνουμε για περίπτερο ανοιχτό...θα παίρνω και παγωτό χωνάκι για το δρόμο...και θα μου φωνάζεις να προσέχω για να μην λερώσω το αμάξι...αλλά έτσι κι αλλιώς θα στάζει όλο πάνω μου...Ίσως και λίγο πάνω σου τις στιγμές που θα προσπαθώ να σε ταισω γιατί τελικά δεν θα μπορώ να το φάω όλο μόνη μου...
Θα πηγαίνουμε επάνω στα κάστρα...θα βλέπουμε όλη την πόλη από πάνω και θα τρώμε παγωτό!!! 
Και εκεί που η ζέστη ήταν αφόρητη εγώ ξαφνικά θα κρυώνω...και θα με παίρνεις αγκαλιά για να με ζεστάνεις...
Και πίστεψε με...δεν θα υπάρχει πιο χαρούμενος άνθρωπος από εμένα εκείνη τη στιγμή! 
Χορτασμένη από παγωτό και στην αγκαλιά σου!

Όποιος βρει καμιά νεράιδα...ας της πει να περάσει κι από εδώ!

Νόμιζα ότι με τόσο διάβασμα δεν θα έδινα σημασία στις ημέρες αυτές!
Δεν τα κατάφερα όμως και την κυριακή θυμήθηκα,όπως και σήμερα!
Η ημέρα του ταξιδιού και το βράδυ πριν την ημέρα της επιστροφής μου!
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...για ακόμα μια φορά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα!
Μια ιστορία που τελείωσε...
Μια ιστορία που παλεύω να τελειώσω μέσα μου!
Ξέρω ότι εκείνος έχει ξεχάσει και την ύπαρξη μου...και κάποιες φορές θεωρώ τον εαυτό μου χαζό που εγώ ακόμα θυμάμαι...
Αλλά γιατί να είναι χαζό το ότι είμαι άνθρωπος με συναισθήματα και κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι κάνει, αν είναι καλά, αν άλλαξε καθόλου!

 Εγώ δημιούργησα στο μυαλό μου αυτό το παραμύθι της τοσοδούλας και του γίγαντα...μπορεί ο γίγαντας να χάθηκε και αφού είναι και τόσο σπάνιοι να μην ξανα εμφανιστεί ποτέ...στο δικό μου παραμύθι λοιπόν θα εμφανιζόταν τώρα εδώ μπροστά μου μια μικρή νεράιδα...και θα μου έλεγε ότι μπορεί αν θέλω να με πάει ένα χρόνο πίσω...στην ημέρα που κατέβηκα Αθήνα και να το ζήσω ξανά!
Και εγώ δεν θα χρειαζόταν να το σκεφτώ πολύ...θα της έλεγα απλά πήγαινε με αμέσως!
Και θα μου έφτανε αυτό...δεν θα ζητούσα τίποτα παραπάνω...ούτε θα άλλαζα κάτι,ώστε να μπορούσα να τον είχα ακόμα δίπλα μου...δεν γίνεται να αναγκάσεις κάποιον να σε θέλει με το ζόρι!
Θα πήγαινα στη στιγμή που με ήθελε κοντά του...γιατί για εμένα αυτή αξίζει!

~Χαίρομαι απλά που έμαθα να δέχομαι τις επιλογές των άλλων...ακόμα κι αν αυτές με πονάνε καμιά φορά!~

Σε ποιους ουρανούς πετάς;

Σε ποιους ουρανούς πετάς, μόνος σου ή ή με παρέα...κι εμένα γιατί δεν με άφησες να απογειωθώ μαζί σου;
Γιατί δεν ήθελες να μοιραστείς μαζί μου τους ουρανούς των ονείρων σου;
Εσύ που μια ζωή πετάς...που αγαπάς να πετάς....που το πέταγμα είναι η ελευθερία σου...που υπάρχεις για να πετάς...έχεις νιώσει ποτέ τον πόνο της αναγκαστικής προσγείωσης; Σου έχουν κόψει ποτέ τα  φτερά;
Θα ήθελες να σου πω πως είναι;
Μαζεύω από παντού πούπουλα από τα φτερά μου...όσα κι αν μαζέψω όμως ξέρω ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να τα συγκεντρώσω όλα...κάπως έτσι δεν θα νιώθω ποτέ ολοκληρωμένη αφού κάποια από τα κομμάτια μου έχουν διασκορπιστεί παντού! 
Νιώθω απογοήτευση κι ακόμα και με μισά φτερά δεν θέλω να πετάξω...φοβάμαι να πετάξω...Νομίζω ότι δεν μπορώ να πετάξω μόνη μου...
Γιατί ήθελα να πετάω δίπλα σου, είχα ονειρευτεί τον εαυτό μου να πετάει μαζί σου...να μου μαθαίνεις πως να πετάω, να διασκεδάζω πετώντας στους ουρανούς και να προσγειώνομαι ομαλά στο έδαφος όποτε ήταν ανάγκη!
Τώρα απλά χαζεύω από το έδαφος τα αεροπλάνα στον ουρανό...τα παρακολουθώ μέχρι να χαθούν από το οπτικό μου πεδίο, βλέπω από που έρχονται και προς τα που πηγαίνουν, κάνω μαντεψιές, φαντάζομαι τον εαυτό μου μέσα στο αεροπλάνο να ταξιδεύει σε μέρη μαγικά...μέρη μακρινά...
Κι εύχομαι να μπορούσα να πετάξω...να γιάτρευες τα φτερά μου με ένα άγγιγμα σου και την διαλυμένη μου καρδιά με μια γλυκιά σου κουβέντα! 
Και ίσως τότε να ανακαλύπταμε τον κόσμο μαζί!
Μια ευχή από μια ξεχασμένη στο έδαφος, για εσένα που έχεις πετάξει μακριά...
"Να πετάς, να πετάς για πάντα και να μην αφήσεις κανέναν να σε προσγειώσει! "

Σε περίμενα!

Πόσο καιρό περίμενε...και πόσο ακόμα καιρό θα περίμενε αν χρειαζόταν...είχε την υπομονή  να περιμένει...μόνο για εκείνον...είχε έρθει όμως η στιγμή που τόσο περίμενε!
Όλα όσα σκεφτόταν τόσο καιρό ότι ήθελε να πει τώρα απλά χάνονταν...δεν υπήρχαν τα είχε ξεχάσει...σκεφτόταν μόνο ότι επιτέλους θα τον έβλεπε και θα τον άγγιζε!
Ήταν κιόλας έτοιμη...είχε ντυθεί στα μαύρα...μαύρα εσώρουχα,μαύρο φόρεμα με δαντέλα στην πλάτη...το είχε κρατήσει για αυτή τη μέρα!
Σίγουρα δεν αντιπροσώπευε την ψυχολογία της εκείνη τη στιγμή,αφού ένιωθε χαρούμενη...ήταν όμως αυτό που της ταίριαζε για όλο τον υπόλοιπο καιρό που είχε περάσει μακριά του...τα βράδια στο σκοτάδι να τον σκέφτεται και να κλαίει μέχρι να την πάρει ο ύπνος...η αναμονή στο απέραντο σκοτάδι για την επικείμενη εμφάνιση του!
Χάζευε την φωτογραφία του σαν να ήθελε να θυμηθεί το πρόσωπο του...μετά από τόσο καιρό η εικόνα του είχε αρχίσει να χάνετε από το μυαλό της!Φοβόταν ότι δεν θα τον αναγνωρίσει...ότι θα έβλεπε μπροστά της έναν άγνωστο...είχαν γίνει άραγε ποτέ γνωστοί...είχαν καταφέρει να περάσουν τόσο χρόνο και τόσες στιγμές μαζί ώστε να έλεγε κανείς ότι είχαν γνωριστεί;Σίγουρα υπήρχαν πολλά άγνωστα κομμάτια για να εξερευνήσει ο ένας στον άλλο...δεν τους δόθηκε όμως η ευκαιρία να το κάνουν!
Ίσως πάλι να ήταν καλύτερα να ξανα γνωρίζονταν...από την αρχή σαν δυο τελείως άγνωστοι μεταξύ τους...χωρίς παρελθόν...με άγνωστο μέλλον...μόνο το παρόν!
Το κινητό της χτύπησε,διάβασε το μήνυμα 'Κατέβα'...κοίταξε καλά για τελευταία φορά την φωτογραφία του προτού την κλείσει και με την καρδιά της να χτυπά δυνατά βγήκε από το σπίτι!
Περπατούσε αργά,το στομάχι της είχε σφιχτεί,τα χέρια της έτρεμαν...η καρδιά της σε λίγο θα σταματούσε...ήταν εκεί στο γνωστό σημείο!
Άνοιξε την πόρτα του αμαξιού και μπήκε μέσα...γύρισε και τον κοίταξε!
Της χαμογελούσε...του ανταπέδωσε το χαμόγελο...
Τόση αμηχανία...
-Τι κάνεις,την ρώτησε!
Σε περίμενα...!Τώρα μπορούσε να κάνει αυτό που φανταζόταν συνέχεια...εκείνη την κίνηση που έβλεπε στο μυαλό της να κάνει το χέρι της...
Τον κοιτούσε στα μάτια...έφτασε το χέρι της δίπλα στο πρόσωπο του και με τα δάχτυλα της χάιδεψε το μάγουλο του!
-Σε περίμενα,του απάντησε!

Η αγάπη μας για την μουσική!

Και οι δυο θα αγαπάμε τη μουσική...θα ζούμε με μουσική!Όλες μας οι στιγμές θα είναι ντυμένες με γλυκές μελωδίες...αγαπημένες!
Όταν οι άλλοι θα έχουν σε κάθε δωμάτιο από μια τηλέοραση,εμείς θα έχουμε παντού από ένα ραδιόφωνο,ακόμα και στο μπάνιο...και στο σαλόνι ένα παλιό πικ-απ για να ακούμε τους δίσκους βινυλίου της συλλογής σου!
Θα σηκώνομαι το πρωί πολύ πριν ξυπνήσεις,θα φτιάχνω πρωινό ακούγοντας μουσική από το mp3 για να μην σε ξυπνήσω...και όταν πια θα το έχω ετοιμάσει θα βάζω δυνατά το αγαπημένο σου τραγούδι για να ξυπνάς με αυτό τα πρωινά!
Θα τρώμε πρωινό μαζί ακούγοντας μουσική...
Όταν θα είμαστε χώρια θα έχουμε συντονισμένα τα ραδιόφωνα μας στον ίδιο σταθμό...και θα στέλνουμε μηνύματα αφιερώνοντας τραγούδια ο ένας στον άλλο!
Όταν θα γυρνάς στο σπίτι θα με βλέπεις στο σαλόνι να διαβάζω κάποιο καινούριο βιβλίο ακούγοντας μουσική από το πικ-απ...και ανάλογα με το δίσκο θα καταλαβαίνεις τη διάθεση μου...
Θα ακούς μουσική ενώ κάνεις μπάνιο...θα κάθομαι σε ένα σκαμπό και θα σου κάνω παρέα μέχρι να με βρέξεις...και τελικά να με τραβήξεις κάτω από τη ντουζιέρα μαζί σου!
Θα έχουμε συνθηματικά τραγούδια...θα μιλάμε μεταξύ μας με αυτά!
Θα κάνουμε έρωτα με τη συνοδεία μουσικής...
Και φυσικά θα κοιμόμαστε με μουσική...
Θα φτιάξουμε ένα cd με τα τραγούδια μας...και θα το ακούμε το βράδυ μέχρι να κοιμηθούμε...κάποια στιγμή το βράδυ θα ξυπνάς,θα κλείνεις το ράδιο,θα ξανα ξαπλώνεις στο κρεβάτι αλλά πριν κοιμηθείς θα μου ψιθυρίζεις πάντα στο αυτί ότι μ'αγαπάς...κι ας μην το ακούω...δεν θα χρειάζεται να το ακούω!
Γιατί στα όνειρα μου θα μου τραγουδάς για την αγάπη μας!

Happy 20!

Σήμερα έχω τα γενέθλια μου!!! 
Κλείνω τα 20!
Μεγαλώνω...
Αυτά τα γενέθλια έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να είναι από τα καλύτερα...η μέρα μέχρι στιγμής έχει κυλίσει πολύ ωραία...έφτιαξα την κοτόπιτα...σε λίγη ώρα θα πάω να πάρω την τούρτα...μετά στο φούρνο θα μπουν τα τυροπιτάκια και τα λουκανοπιτάκια και θα αρχίσω να ετοιμάζομαι!
Θα έρθουν οι φίλοι μου σπίτι να κόψουμε την τούρτα και μετά θα βγούμε έξω για κοκτέιλ! 
Θέλω να περάσω τέλεια...έχω ανάγκη να περάσω καλά! 
Θα σκεφτώ την πιο τέλεια ευχή για όταν θα σβήσω τα κεράκια...και δεν θα στεναχωρηθώ ούτε λεπτό για όσους με ξέχασαν!  
Είμαι πολύ χαρούμενη! 

Ο θησαυρός της ζωής μου!

Δώρο της αδερφής μου!

Πέρσι σε ένα μάθημα της νομικής- όχι δεν έχω περάσει εκεί απλά συνόδεψα ένα φίλο μου, φοιτητή της νομικής- έμαθα ότι με τα αδέρφια μας έχουμε δευτέρου βαθμού συγγένεια!
Νιώθω σαν να πρόκειται να γράψω έκθεση όπως τότε στο δημοτικό με θέμα ' να γράψουμε για τον καλύτερο μας φίλο'... τα χρόνια μπορεί να πέρασαν αλλά αν μου έβαζαν να γράψω έκθεση με το ίδιο θέμα πάλι για το ίδιο πρόσωπο θα έγραφα μόνο που έχω πλέον να πω πιο πολλά!
Αυτό το πρόσωπο δεν είναι άλλο από την αδερφή μου! Ότι και να πω για αυτήν θα είναι λίγο...ότι νιώθω για αυτήν δεν μπορεί να μετρηθεί...δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις...
Η αδερφή μου, η φίλη μου , το μικρό μου, ο  υπομονετικός ακροατής μου...το στήριγμα μου...
Το στήριγμα μου, ΝΑΙ! Γιατί μπορεί να είναι 2 χρόνια μικρότερη αλλά είναι πιο δυνατή από πολλούς μεγάλους και κυρίως πιο δυνατή από εμένα!
Η μικρή μου αδερφή γεννήθηκε τον Ιούλιο του '96...μιση ώρα πριν την αλλαγή της ημέρας που είναι και ημέρα της γιορτής μου! Φοβηθήκαμε για αυτήν αφού είχε καταπιεί λίγο αίμα...αλλά όλα πήγαν μια χαρά!
Λόγο της μικρής διαφοράς στην ηλικία μας παίζαμε από μικρές μαζί...έξω στην γειτονιά μαζί,παιχνίδι στο σπίτι μαζί... ύπηρχαν όμως και στιγμές που σαν μικρά κοριτσάκια μαλώναμε...και από μικρή είχε ένα χέρι...τούφες τα μαλλιά μου στα χέρια της...όπως και κάτι δόντια...αξέχαστο το γεγονός όταν κάποτε με δάγκωσε με δύναμη στο στήθος!
Μπορεί μεταξύ μας να μαλώναμε άλλα όταν η μαμά ετοίμαζε την μπαντόφλα για να μαλώσει μια από τις δυο μας η μια έμπαινε μπροστά από την άλλη...τι κι αν πριν μπορεί να κυνηγούσαμε η μια την άλλη για να την χτυπήσει...εκεί ήμασταν μαζί!
 Μια χρονιά στην κατασκήνωση κάποια μεγαλύτερα κορίτσια στο σπιτάκι της την πείραζαν...πήγα στο σπιτάκι να την δω και έκλαιγε...ξαφνικά έχει πέσει σιωπή στο σπιτάκι και το μόνο που ακούγεται είναι η φωνή μου δυνατή δυνατή...'έτσι και ξανα πειράξετε την αδερφή μου θα γίνει χαμός!'...και μετά ένα δυνατός ήχος από το κλείσιμο της πόρτας...αρνάκια γίνανε όλες μετά!
Στην πέμπτη δημοτικού σε ένα διάλειμμα ήμουν μέσα στη τάξη με την δασκάλα μου όταν ήρθε η μαμά μου μπροστά στην πόρτα...την πλησιάζω και βλέπω την μαμά μου με βουρκωμένα μάτια να μου λέει 'Η Ειρήνη...',δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει καν και εγώ είχα βρεθεί κάτω στο πάτωμα να κλαίω και την δασκάλα μου να προσπαθεί να με σηκώσει!Σκόνταψε μέσα στη τάξη και έπεσε πάνω σε μια συμμαθήτρια της...δεν έπαθε κάτι σοβαρό απλά κουνιόταν το μπροστά της δόντι αλλά το σώσαμε...
Πάντα από μικρή τα χριστούγεννα παίρνει δώρα σε όλους στην οικογένεια...
Σπάταλη...αλλά τόσο καλόκαρδη...πάντα να νοιάζεται για όλους μας...
Να μην θέλει να στεναχωρεί την μαμά και να γυρίζει πάντα στην ώρα της...ενώ εγώ από πίσω να ανάβω φυτίλια και να της λέω σιγά κι άμα αργήσεις λίγο τι θα γίνει...καλοκαίρι είναι...τόσο χρονών είσαι...10 η ώρα είναι νωρίς ακόμα!
Αν θα λείψει για ένα βράδυ χαίρομαι που θα έχω για μια μέρα το δωμάτιο όλο δικό μου...μα αν λείπει περισσότερο από ένα βράδυ την δεύτερη κιόλας μέρα δεν νιώθω καλά...μου λείπει η παρούσια της στο δωμάτιο...να την ακούω να στριφογυρνάει στο κρεβάτι...να μου κάνει παρατήρηση να κλείσω τον υπολογιστή!
Μυστικά;Δεν μπορώ να της κρατήσω... Βασικά νομίζω το καταλαβαίνει πάντα όταν της λέω ψέματα...
Ενώ το αστείο είναι όταν τις περισσότερες φορές κάνουμε τις ίδιες σκέψεις...κάποια την λέει πρώτη φωναχτά και η άλλη λέει και εγώ το ίδιο σκεφτόμουν!
Πάντα δίπλα μου...εγώ να κλαίω και εκείνη να με κρατάει αγκαλιά για να ηρεμήσω...
Τόσο ωμά ειλικρινής πολλές φορές αλλά για αυτό ζητάω την γνώμη της...γιατί ξέρω ότι θα μου πει την αλήθεια...δεν θα μου χαιδέψει τα αυτιά και δεν θα με αφήσει να τρέφω ψεύτικες ελπίδες...
Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι δεν της έχω δώσει και το καλύτερο παράδειγμα μεγάλης αδερφής...μα ποτέ δεν με κατέκρινε...με κατσάδιαζε όμως!
Εγώ έκανα τα λάθη μου...στα όποια λάθη της όμως θα είμαι κι εγώ εκεί!
Χαίρομαι που ζω την εμπειρία να είμαι η μεγάλη αδερφή...χαίρομαι όμως ακόμα περισσότερο για την σχέση που έχω με την μικρή μου αδερφή!
Όταν χαμογελάει υπάρχει λόγος για να χαμογελάω κι εγώ...όταν κλαίει είναι λόγος για να πονέσει η καρδιά μου...και να γίνω θηρίο όταν για το κλάμα της ευθύνεται κάποιος άλλος!
Μεγάλωσε κι αυτή όμως και φέτος δίνει πανελλήνιες...
Μπορεί να μην ήταν ποτέ η τέλεια μαθήτρια...αλλά με αργά και σταθερά βήματα έφτασε να είναι μια καλή μαθήτρια...θέλει να περάσει γερμανική φιλολογία στην πόλη μας...
Εύχομαι το όνειρο της να πραγματοποιηθεί γιατί της αξίζει!
Την αγαπάω άπειρα...πιστεύω σε αυτήν και ξέρω ότι μπορεί να καταφέρει ότι βάλει στο μυαλό της αρκεί να το πιστέψει και εκείνη!
Αδερφούλα μου!

Θα μπορούσαμε να είμαστε και δίδυμες!

Και κάπου εδώ θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου για το πιο πολύτιμο δώρο που μου χάρισαν σε αυτήν την ζωή!