Ναι, κρίνομαι ένοχη επειδή αποζητούσα την αγάπη και την τρυφερότητα! Επειδή από όταν με θυμάμαι, μικρή στο δημοτικό, μέχρι και πριν λίγο καιρό στα 21 μου έψαχνα απεγνωσμένα κάποιον να με αγαπήσει!
Στα 16 μου ένιωσα για πρώτη φορά "πεταλούδες στο στομάχι", θαύμασα πραγματικά κάποιον που ποτέ δεν μπόρεσε να νιώσει κάτι για εμένα! Ίσως μόνο λύπηση...ύστερα από όλα όσα έκανα!
Έψαχνα την αγάπη!
Την αμοιβαία αγάπη...
Σαν δώρο τα Χριστούγεννα του 2012 μου πρόσφεραν ένα παραμύθι...δεν κράτησε πολύ,δεν ήταν καν σχέση, μα έκανε την καρδιά μου για δεύτερη φορά να χτυπήσει δυνατά και μου χάρισε λίγες αλλά μοναδικές στιγμές!
Πονάει η απόρριψη!
Την ξεπερνάς όμως...σιγά σιγά την ξεπερνάς!
Αυτό που μένει και πονάει είναι τα συναισθήματα, αυτά που είχες μέσα σου και ήθελες να δώσεις αλλά ποτέ δεν σε άφησαν να τα βγάλεις από μέσα σου, λες και ήταν δηλητήριο που θα τους σκότωνε!
Πονάνε τα καταρραμένα τόσο πολύ!
Είχα μαζέψει μέσα μου τόσα πολλά...
Και ήρθες τότε εσύ... ξεκίνησε με περισσότερο ενθουσιασμό από την μεριά σου! Ήσουν όμως τόσο καλός και τρυφερός μαζί μου και δεν άργησα να νιώσω πράγματα...πριν καλά καλά κλείσουμε ένα μήνα έγινε κάτι που όπως λες "σε ξενέρωσε", μου έδωσες όμως άλλη μια ευκαιρία και την δυνατότητα να το προσπαθήσουμε!
Και κάπως έτσι πέρασαν σχεδόν 5 μήνες...με εμένα να σου δίνω κάθε μέρα όσα είχα μέσα μου και δεν μπόρεσα ποτέ να τα δώσω, να κάνω ότι δεν έχω κάνει για κανέναν και όχι για να αποδείξω κάτι ούτε για να σε κερδίσω αλλά γιατί τα ήθελα...να καταφέρνω να πω για πρώτη φορά και να το νιώθω το "Σ'αγαπώ!".
Τώρα; Τώρα έχουμε να μιλήσουμε 3 μέρες και περιμένω τελικά να με πάρεις τηλέφωνο για να μου πεις αν σου πέρασε ή αν τελικά θα χωρίσουμε!
Και όλα αυτά γιατί; Επειδή έχω παρελθόν...επειδή υπήρξα πριν από εσένα!
Να απορείς ακόμα αν είμαι τελικά ρομαντική ή όχι!
Αγάπη μου, μαζί περνούσαμε τα βράδια, μαζί ξυπνούσαμε τα πρωινά, μαζί κάναμε βόλτες, σε εσένα έβγαζα το "μέσα" μου είναι δυνατόν ακόμα να μην έχεις καταλάβει τι πραγματικά είμαι;
