My pencils!

I love my pencils...

Σαν σπάσει τα γυαλί...

Λένε πως αν σπάσει το γυαλί,δεν ξανακολλάει,όση κόλλα κι αν βάλεις!

Ακόμα κι αν καταφέρεις να κολλήσεις τα κομμάτια,τα σημάδια από το σπάσιμο πάλι θα φαίνονται!

Πως φτάνει στο σημείο όμως να σπάσει το γυαλί;

Μεταξύ δυο ανθρώπων το γυαλί βρίσκεται στα χέρια και των δυο...

Για να μην σπάσει το κρατάνε και οι δυο σφιχτά...το προσέχουν μέρα και νύχτα...καταβάλλουν πολύ προσπάθεια,δύναμη και ενέργεια,ενώ προσφέρουν όλη τους την αγάπη για να το διατηρήσουν όμορφο και γυαλιστερό!

Σαν λερωθεί,σκιές σκεπάζουν την σχέση τους,μαλώνουν και προσπαθούν να καταλογίσουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο...περιμένουν τότε ποιος από τους δυο θα ρίξει πρώτος τον εγωισμό του και θα το καθαρίσει...

Όταν είναι καθαρό χαίρονται μαζί τις στιγμές της λάμψης του!

Μπορεί ξαφνικά όμως ένας από τους δυο να κουραστεί ή ακόμα χειρότερα για κάποιους να προσπαθήσει να σηκώσει ένα καινούριο γυαλί,πιο λαμπερό...μαζί με κάποιον άλλο...

Απομακρύνει τα χέρια του χωρίς καμία προειδοποίηση...και τότε το γυαλί πέφτει και σπάει...και μένει ο άλλος μόνος του να προσπαθεί να ενώση τα κομμάτια...μα τα βουρκωμένα μάτια του δεν τον αφήνουν να δει καθαρά...ενώ τα κομμάτια από το γυαλί είναι αιχμυρά και τον γεμίζουν πληγές!

Μπορεί να προσπαθήσει για μέρες,εβδομάδες ακόμα και χρόνια αν η αγάπη του είναι τόσο δυνατή...ή  μπορεί και να εγκαταλείψει με την πρώτη στάλα αίματος...είναι αδυναμία ή έλλειψη αγάπης;

Τι γίνεται όμως όταν κανένας από τους δυο δεν θέλει να σπάσει το γυαλί...αλλά κάποια άλλη ανώτερη δύναμη έρχεται και το καταστρέφει;

Σίγουρα μπορούν να αντισταθούν...μα είναι τόσο δυνατή που τελικά δεν μπορούν να αποφύγουν το σπάσιμο!

Μπορούν να το παλέψουν οι δυο τους...μαζί!Προσπαθώντας να ενώσουν ξανά τα κομμάτια...ή μπορεί ο καθένας τους ξεχωριστά να πάρει από ένα κομμάτι γυαλί,έτσι για αναμνηστικό και να τραξήξει το δρόμο του...

Το πιο σκληρό θα είναι για εκείνον που στο κομμάτι του γυαλιού θα βλέπει ακόμα το είδωλο εκείνου που αγάπησε τόσο βαθιά...!!!

Η δικιά μου επιλογή;

Θα έπερνα τα κομμάτια από το σπασμένο γυαλί και θα τα κομμάτιαζα ακόμα περισσότερο...θα τα κονιορτοποιούσα...κι ύστερα θα άφηνα τον πιο δυνατό άνεμο να σκορπίσει τη σκόνη,να την οδηγήσει στα πιο μακρινά μέρη!

Έτσι για να μην έχω τίποτα να θυμίζει εσένα...

Έτσι για να μην προσπαθήσω να τα κολλήσω ξανά...

Έτσι για να  χαθούν και αυτά όπως χάθηκες και εσύ!

Για να νιώσω επιτέλους ελεύθερη μια για πάντα!

Υ.Γ.Το μπλόγκ μου θα παραμείνει όπως είναι...δεν πρόκειται να σβήσω τίποτα από όσα έχω γράψει και θα γράφω και ό,τι θέλω...!!!Κάνε μου μήνυση,κόψε μου τα δάχτυλα ή ράψε μου και το στόμα!

 Και μην με προκαλείς γιατί μπορεί να κάνω πράγματα τα όποια μετά θα μετανιώσω αλλά θα τα έχω ήδη κάνει...!

Τι άνθρωπος είσαι;

Κάποτε πίστευα ότι ήσουν τόσο ξεχωριστός...τόσο διαφορετικός!

Μα ξέρεις δεν διαφέρεις σε τίποτα από όλους τους άλλους τελικά...

Μια κοινότυπη αντίδραση όπως η απάντηση στην ερώτηση 'Τυχαίο;'

-Δεν νομίζω-Απάντηση που τόσο απέφευγες να χρησιμοποιείς!

Πληγώθηκα...παύω να νιώθω...και όποιον πάρει ο χάρος!

Κι εγώ πληγώθηκα...μα η διαφορά μας ξέρεις ποια είναι;

Τώρα που ξέρω πόσο πονάει δεν θα προκαλούσα ποτέ σε κανέναν αυτόν τον πόνο!

Τι άνθρωπος είσαι;

Όταν βλέπεις ότι πληγώνεις κάποιον...μέχρι ποσο το συνεχίζεις; 

Και πες οτι αυτός επιμένει,ΕΣΥ;

ΕΣΥ πες μου τι άνθρωπος είσαι;

Όταν δεν το σταματας...να το κόψεις μια και καλή...αντίθετα το συνεχίζεις και κάθε φορά που έρχεται σε εσένα εσύ τον αφήνεις να σε πλησιάσει...για να ξανά θυμηθείς το κακό που του κάνεις και να τον ξαναδιώξεις?Πληγώνοντας τον κάθε φορά και λίγο παραπάνω με αυτή σου την συμπεριφορά!

 Τι σκατά άνθρωπος είσαι?

Και οι δυο είναι εξίσου υπεύθυνοι...

Ότι και αν προσπαθείς να διορθώσεις είναι αργά!

Έχει διαφορά;

Ξάπλωσα να κοιμηθώ...μα απ'ότι φαίνεται θα είναι ένα ανήσυχο βράδι για εμένα...γιατί πάλι τόσες σκέψεις και ερωτήσεις άρχισαν να κατακλύζουν το μυαλό μου...

Στο βιβλίο του Paulo Coelho το Ζαχίρ λέει...

Πρέπει πάντα να καταλαβαίνουμε πότε μια περίοδος φτάνει στο τέλος της.Να κλείνουμε τον κύκλο,να γυρίζουμε σελίδα,να αλλάζουμε πορεία-δεν έχει σημασία πώς το λέμε,αυτό που μετράει είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.

Αυτό θέλω να κάνω...αυτό προσπαθώ να κάνω!

Πως κλείνεις όμως έναν κύκλο όταν έχεις ακόμα τόσα άλυτα ερωτήματα;

Είναι παρελθόν θα μου πεις τι σε νοιάζει;

Κι όμως δεν υπάρχουν κάποια πράγματα που θα ήθελες να μάθεις ή να εκφράσεις;

Νομίζω ότι για πολύ καιρό ακόμα θα έχω τόσα πράγματα να πω και να ρωτήσω...ερωτήσεις που δεν είχα την ευκαιρία να κάνω ή που τώρα ξαφνικά έρχονται στο μυαλό μου!

Για ποιο λόγο βγήκες μαζί μου;

Τι σου προκάλεσε το ενδιαφέρον να με γνωρίσεις από κοντά;

Δεν έτυχε ποτέ  να συζητήσουμε για την πρώτη  εβδομάδα της γνωριμίας μας...για εμένα όμως ήταν η καλύτερη εβδομάδα των τελευταίων 23 μηνών...τι σκέφτηκες όταν το ξεκίνησες;

Έπρεπε να περάσουν αρκετοί μήνες για να καταλάβω πως σκέφτονταν πραγματικά οι 'άντρες'!!!

Αυτό το μικρό κοριτσάκι δεν θα σου καθόταν έτσι απλά...της πετάς ένα 'Θέλεις να είμαστε μαζί;' και με την ταμπέλα της σχέσης φτάνεις πιο εύκολα στο στόχο σου!

Θα χρειαστεί όμως τελικά λίγο καιρό ακόμα...δεν έχεις σκοπό να δεθείς παραπάνω μαζί της απομακρύνεσαι,αφού η απάντηση της στην ερώτηση σου τι νιώθει για εσένα δείχνει ότι η μικρή έχει τσιμπηθεί μαζί σου...εξαφανίζεσαι...για να εμφανιστείς όταν πια θα έχει καταλάβει το χαζό ότι δεν είσαστε πια μαζί...'Χαίρομαι που κατάλαβες ότι δεν γίνεται να είμαστε μαζί!'.

Βλέπεις ότι έχω μεγαλώσει αρκετά ώστε να καταλαβαίνω ότι εγώ ήμουν το κορόιδο από την αρχή...κορόιδο ή θύμα;Έχει διαφορά;

-Και θέλετε να αποκαλείστε άντρες;-

...μα κάπως έτσι δεν τα φέρνει πάντα η ζωή?

Και θα έρθει η μέρα που θα περπατήσουμε σαν άγνωστοι στον ίδιο δρόμο...και δεν θα χαιρετίσουμε ο ένας τον άλλο...σαν να μην γνωριζόμαστε...σαν να μην βρεθήκαμε ποτέ μόνοι στον ίδιο χώρο...σαν να μην ένιωσε ποτέ ο ένας το χάδι του άλλου...σαν να μην έχουμε ιστορία...και ίσως τότε το χέρι σου κρατάει κάποια άλλη ...με περισσότερη δύναμη...και ίσως το μάγουλο μου χαιδεύει κάποιος άλλος...με περισσότερη τρυφερότητα...μα κάπως έτσι δεν τα φέρνει πάντα η ζωή?

Κοίτα πόσες χιλιάδες καλοκαίρια
κοιμώνται μες τα δυο σου χέρια
και ξύπνα τα όλα με ενα χαδι με ενα άγγιγμα.
Κοίτα πόσες χιλιάδες καλοκαίρια
ανοιγω με τα δυο σου χερια
ποσες χιλιαδες σ αγαπω ερωτευμενα
θα σου πω ποσες χιλιαδες σ αγαπω
ερωτευμενα θα σου πω

Τη μοναξιά δικάζω...

...θα ζωγραφίσω τη ζωή μου με μπογιές...

Πόσο λάθος...

Τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως παλιά...σήμερα το καταλάβα καλύτερα από κάθε άλλη φορά!

Το ένιωσα...ο πόνος δεν θα ελαφρύνει ποτέ!

Γιατί ορισμένες πληγές πονάνε ακριβώς όπως την στιγμή που έγιναν...

Έχει περάσει τόσος καιρός...όμως αυτός ο πόνος ήταν ο ίδιος...

Ο ίδιος πόνος όπως την πρώτη φορά που χάθηκες...όπως κάθε φορά που φοβόμουν ότι θα σε έβλεπα για τελευταία φορά...όπως κάθε φορά που με έδιωχνες από δίπλα σου...όπως,όπως,όπως όταν το τραύμα ήταν ακόμα νωπό...!

Κι αν θα έπρεπε πλέον αυτός ο πόνος να μοιάζει μακρινός...δεν είναι!

Το σώμα μου διπλώθηκε στα δύο,το στομάχι μου σφίχτηκε και το μυαλό μου έπαιζε σε επανάληψη τις στιγμές μου μαζί σου...τα μάτια μου;Δεν μπορούσα να τα ελένξω...

Και παρακαλούσα να τρελαθώ!

Είτε για να ξεχάσω μια για πάντα είτε για να ζήσω μέσα στο δικό μου τρελό κόσμο...όπου όλα θα είναι παραμυθένια...και θα ζούμε εμείς καλά και οι άλλοι ακόμα καλύτερα!

Γιατί η πραγματικότητα με σκοτώνει...

Κι όταν της είπα ότι δεν πρόκειται να σε ξαναδεί...άρχισε να φωνάζει ότι δεν μπορεί να γίνει αυτό..δεν γίνεται να μην σε ξαναδεί...Όχι,δεν γίνεται!!!

Και η αλήθεια είναι ότι είχε βρει το παυσίπονο της για αυτόν τον πόνο μα έχει πει ότι τώρα πια θα το παλεύει μόνη της...το έχει υποσχεθεί στον εαυτό της..!!!

Πόσο λάθος έκανα που πίστεψα ότι ο πόνος θα περάσει με τον καιρό!!!Πόσο λάθος....

Έβαλα το τραγούδι του Σαμπάνη και θυμήθηκα πριν λίγο κάτι από το περσινό καλοκαίρι...που σου άρεσε το μυστήριο τρένο αλλά δεν σου άρεσε ο Σαμπάνης και είχες πει θα προτιμούσες να το τραγουδούσε κάποιος άλλος!

Μεταξύ μας...

Μεταξύ μας δεν σε ξέχασα ποτέ
Μεταξύ μας ούτε εσύ μ' έχεις ξεχάσει
Περιμένω να φανείς σαν το τρένο τnς γραμμής
Σ' αγαπάω και πως να πάω σ' άλλη στάση

Μεταξύ μας
Δίνω μια ζωή να σε ξαναφιλήσω
Κάθε βήμα με τραβάει προς τα πίσω
Μεταξύ μας
Στο λαβύρινθο η κλωστή δεν περιμένει
θέλω happy end μα ο ήρωας πεθαίνει
Αχ μάτια μου
Πόσο γκρίζα η ζωή χωρίς τα μάτια μου
Αστέρι μου
Μόνο εσύ ακρογιαλιά στο καλοκαίρι μου
Μεταξύ μας
Είσαι μόνη σου κι εσύ
Μεταξύ μας ο καιρός σε προσπερνάει
-Μα δεν θα 'ρθεις να με βρεις
Κι ας μη σε κρατάει κανείς-
Η αγάπη μου απ' τις ράγες σε πετάει

-

 Σ'αγαπώ!

Ακόμα...

Ακόμα κλαίω καμιά φορά γιατί δεν έχω πάψει στιγμή να θυμάμαι και πονάω...

Ακόμα σε σκέφτομαι γιατί νοιάζομαι για εσένα παρόλο που δεν το έχω δείξει ποτέ μου...

Ακόμα κάθομαι και χαζεύω φωτογραφίες σου για να κρατάω σφραγισμένη στο μυαλό μου την εικόνα σου...

Ακόμα ελπίζω γιατί δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην σ'αγαπώ!