Εγώ έκανα τις επιλογές μου και ένιωθα χαρούμενη...νιώθω χαρούμενη το ξέρω...
Είναι όμως κάποιες μέρες σαν αυτές τις τελευταίες που είχα καιρό να βιώσω...που χωρίς να το θέλω σκέφτομαι τα παλιά και τα σκαλίζω πάλι!
Και ενώ υποσχέθηκα στον εαυτό μου τόσες φορές ότι δεν θα ξανά περάσω έξω από εκείνο το σπίτι...εκείνο το καταραμένο σπίτι... πάλι βρέθηκα να περνάω από έξω...και πάλι δεν είδα τίποτα παραπάνω από τα συνεχώς κλειστά παντζούρια...που περιμένω μια φορά να τα δω ανοιχτά και να φέγγει το φως από μέσα! Αυτά όμως είναι πάντα κλειστά! Κλειστά για να μου υπενθυμίζουν κάθε φορά...πως όλα έχουν τελειώσει... πως δεν θα δω ποτέ την θέα από τα ανοιχτά παντζούρια... πως δεν θα ξανά μπω σε αυτό το σπίτι! Μα κυρίως σαν να αντιπροσωπεύουν την κλειστή για εμένα καρδιά του!
Στο διάολο το σπίτι,τα παντζούρια και η θέα και το αμάξι σου που δεν είναι ποτέ απέξω!
Αυτά δεν θα μου πουν όσα θέλω να μάθω...ούτε θα ξεδιαλύνουν τις σκέψεις μου!
"Είσαι καλά; Είσαι ευτυχισμένος; Περνάς καλά; Πάνε όλα όπως τα θες στη ζωή σου; Πως θα περάσεις το καλοκαίρι σου;"
Δεν θα ξανά περάσω έξω από αυτό το σπίτι...το υπόσχομαι...το υπόσχομαι!
Υπόσχομαι να μην ξανα φανταστώ να στεκόμαστε μπροστά στο παράθυρο, να με κρατάς από τη μέση και να βλέπουμε τη θέα από τα ανοιχτά πατζούρια...
Αλλά θα σκέφτομαι την πραγματικότητα ...εσένα και εκείνη μέσα στο σπίτι να κοιμάστε αγκαλιά!
