Αύριο είναι μια καινούρια μέρα

Ήταν αρχές Νοέμβρη και το κρύο είχε μπει για τα καλά. Ήταν απόγευμα και η Άννα μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά και χιλιάδες σκέψεις να τριγυρίζουν στο μυαλό της ετοιμαζόταν για να βγει. Τα πράγματα ήταν τόσο δύσκολα γι' αυτήν. Είχε να πληρωθεί δυο μήνες και ζητούσε συνέχεια δανεικά από τους γονείς της.

Και μέσα σε όλα αυτά ήρθε και ο τσακωμός με τον φίλο της. Ήταν μαζί σχεδόν ένα χρόνο αλλά τον τελευταίο μήνα η σχέση τους δεν πήγαινε και τόσο καλά. Είχε ραντεβού μαζί του σε ένα καφέ στο κέντρο. Ήθελε να λυθεί πλέον το όποιο πρόβλημα. Ήθελε να τα βρουν, τον αγαπούσε αλλά τον τελευταίο καιρό φαινόταν να μην την καταλαβαίνει .

Είχε απομακρυνθεί τελείως και φαινόταν σαν να μην νοιάζεται πλέον για αυτήν Έπρεπε να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.

Φόρεσε ένα μαύρο φόρεμα με μια άσπρη ζώνη στη μέση και τις μαύρες μπότες της μέχρι το γόνατο, πήρε το παλτό της και την τσάντα της στο χέρι και ξεκίνησε. Ο ουρανός είχε λίγα σύννεφα αλλά δεν σκέφτηκε να πάρει ομπρέλα. Έφτασε στο καφέ και κοίταξε ένα ένα τα τραπέζια ψάχνοντας τον. Δεν ήταν πουθενά, και η ίδια είχε αργήσει ήδη δέκα λεπτά. Μάλλον θα του έτυχε τίποτα και θα αργήσει για κανα 5λεπτο,σκέφτηκε. Τα πέντε λεπτά όμως πέρασαν, όπως πέρασε και η μια ώρα χωρίς να εμφανιστεί. Τι να έκανε; Να σηκωνόταν να φύγει ή να τον έπαιρνε πρώτα τηλέφωνο;Μπορεί να του έχει συμβεί τίποτα κακό,σκέφτηκε και πήρε αμέσως το κινητό στο χέρι, πληκτρολογώντας τον αριθμό του. Τίποτα όμως. Αποφασίζει λοιπόν να φύγει. Κάνει βόλτες στους δρόμους,περιπλανιέται από εδώ και από εκεί. Όταν φτάνει μπροστά σε ένα θέαμα που δεν περίμενε...

Αυτόν...αλλά δεν είναι μόνος...ποια είναι αυτή που του χαϊδεύει τα μαλλιά και τον κοιτά μέσα στα μάτια με τόση αγάπη;

Δεν γίνεται!Δεν είναι δυνατόν!Κι όμως είναι και το βλέπει ακριβώς μπροστά της.

Η βροχή πέφτει ασταμάτητα και η Άννα τρέχει στους δρόμους σαν χαμένη. Όλα της πήγαιναν στραβά. Αυτός που της υποσχόταν αιώνια αγάπη,αντί να είναι στο πλευρό της τώρα που όλα είναι τόσο δύσκολα,προτίμησε να βρει κάποια άλλη. Δεν ήθελε να τον ξαναδεί μπροστά της. Ήθελε να φύγει μακριά α ξεφύγει. Είχε γίνει μούσκεμα, αλλά δεν την ένοιαζε. Ένιωσε ελεύθερη εκείνη τη στιγμή, μακριά από όλα. Τα δάκρυα της δεν ξεχώριζαν από της σταγόνες της βροχής. Είχαν γίνει ένα με το βρεγμένο πρόσωπο της. Μετά από τόσες ώρες άσκοπης περιπλάνησης, λύγισε Δεν μπορούσε άλλο!Γονάτισε με το κεφάλι κάτω. Άρχισε να σκέφτεται όλα όσα έγιναν. Όλα όσα τη βασάνιζαν.

-Δεν γίνεται να το βάλω στα πόδια. Θα σταθώ στα πόδια μου. Δεν θα αφήσω τίποτα να με λυγίσει. Μπορεί όλα στη ζωή να μου πάνε στραβά αλλά θα τα καταφέρω. Ναι θα τα καταφέρω!!!

Δεν αξίζει να κλαις και να στεναχωριέσαι για κανέναν και για τίποτα. Αφού δείλιασε σε μια τέτοια στιγμή δεν άξιζε. Και ίσως καλύτερα που αποκαλύφθηκε τώρα.

Η Άννα σήκωσε το κεφάλι ψηλά και φώναξε 'ΑΎΡΙΟ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΎΡΙΑ ΜΈΡΑ΄.

Τα παραμύθια έπαψαν να είναι τέλεια από τότε που χάθηκαν και οι 'τέλειες' ζωές μας...

Μου λειπεις

Θα' θελα να ήσουν εδώ.

Θα' θελα όλα να είναι όπως πρώτα,

εγώ και εσύ,μαζί!

Να με κοιτάς,να σε κοιτώ,

να μ' αγγαλιάζεις και να παραδίνομαι

στο άγγιγμα των χειλιών σου.

Το χαμόγελό μου- η χαρά σου.

Το χαμόγελο σου- η αδυναμία μου.

Μου λείπεις και σε θέλω...!!!

Παλιά ήταν αλλιώς

Πόσες φορές έχω πει ότι θέλω να μεγαλώσω γρήγορα. Να φτάσω τα 20,να έχω τελειώσει το σχολείο,να είμαι ενήλικη και να μπορώ να κάνω ότι θέλω. Να βγαίνω όποτε θέλω,ότι ώρα θέλω μέχρι ότι ώρα θέλω.

Αλλά και πάλι, τι θα καταλάβω. Και αυτά τα χρόνια θα περάσουν τόσο γρήγορα όσο πέρασαν και όλα τα άλλα,χωρίς καν να το καταλάβω.

Όσο θέλω να μεγαλώσω,άλλο τόσο θέλω να γυρίσω στα παλιά. Όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό. Όταν θυμάμαι εκείνα τα χρόνια με πιάνει μια νοσταλγία. Πώς πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια. Αναπολώ εκείνες τις στιγμές,όταν ήμασταν ακόμα μικρά-αθώα παιδιά,που το μόνο που είχαμε στο μυαλό μας ήταν το παιχνίδι. Να βγούμε έξω στη γειτονιά να παίζουμε με τους φίλους μας.

Διαβάζω εκθέσεις από το δημοτικό,βλέπω τα τεστ που έγραφα. Είχα τόση φαντασία κάποτε. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι εγώ ήμουν αυτή που είχε γράψει εκείνες τις εκθέσεις Νιώθω λες και ήμουν άλλο άτομο Πιο χαρούμενη,πιο ξέγνοιαστη,έτοιμη να αντιμετωπίσω τα πάντα Ναι έτσι ήμουν κάποτε..

Όχι όπως τώρα,που είμαι έτοιμη να το βάλω στα πόδια μπροστά στην πρώτη δυσκολία Απλά τα παρατάω και παραδίνω τα όπλα. Μου λείπει εκείνη η αποφασιστικότητα που είχα κάποτε. Τα έβλεπα όλα με άλλο μάτι!

Φέτος με περιμένει μια τόσο δύσκολη χρονιά και όταν σκέφτομαι όλα όσα έχω να κάνω,δειλιάζω,είμαι έτοιμη να τα παρατήσω,αλλά δεν το έχω κάνει ακόμα. Ίσως τελικά να μου έχει μείνει κάτι από παλιά.

Θα τα καταφέρω!Θα 'φορέσω' το πιο γλυκό μου χαμόγελο και θα υποδεχτώ τις δυσκολίες. Θα είμαι έτοιμη να τις αντιμετωπίσω μια μια και να βγω νικήτρια!!!

Κάτι καλύτερο

Φόρα τη μάσκα,

παίξε τη χαρούμενη,

μη στεναχωρείς τους άλλους.

Είναι κρίμα....!

Θάψτα όλα μέσα σου,

άλλαξε περιβάλλον,

φύγε απο όλα όσα σε στεναχωρούν...!

Ίσως νιώσεις καλύτερα,

ίσως πάλι όχι.

Δεν πειράζει όμως

γιατί τουλάχιστον προσπάθησες.

Αλλα δυστυχώς δεν πέτυχες...!

Κρυφές επιθυμίες

Χάιδεψε μου τα μαλλιά

με πιάνει ένα ρίγος

αγκάλιασε με σφιχτά

σε νιώθω,σε αισθάνομαι,

είσαι εδώ.

Φίλησε με στο λαιμό

και κανε με να ξεχαστώ!

Για εσένα

Οι άνθρωποι πληγώνουν και πληγώνονται...

Έτσι και εσύ με πλήγωσες!

Ναι,με πλήγωσες όσο και αν δεν μπορείς να το καταλάβεις. Όπως ποτέ δεν θα καταλάβεις όσα ένιωθα!Γιατί εγώ ένιωθα...

Από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε μου έκανες εντύπωση,ειδικά όταν με βοήθησες...τότε στην αρχή αρχή!Κάτι ήξερα όμως τότε και το έπαιζα αδιάφορη!Όταν μου ζήτησες να βγούμε ούτε που το σκέφτηκα δεύτερη φορά...Είχα την περιέργεια να σε γνωρίσω καλύτερα. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά όπως έλεγες. Στο είχα ξανά πει ότι το χαμόγελο που είχα όταν ήμασταν μαζί δεν το είχα ποτέ με κανέναν!Δεν θέλω να ξαναδώ αυτό το χαμόγελο ποτέ...

Μπορεί εγώ να έχω τα γαλάζια μάτια αλλά εγώ ερωτεύτηκα τα δικά σου...Που μες στο σκοτάδι φάνταζαν σαν δυο μαύρα διαμάντια. Αυτή την εικόνα έφερνα πάντα στο μυαλό μου όταν σε σκεφτόμουν.

Μετά ήταν λες και όλα άρχισαν να γκρεμίζονται σιγά σιγά. Σκεφτόμουν ότι όλα θα φτιάξουν ότι όλα θα πάνε καλά. Έδινα ελπίδες στον εαυτό μου αλλά το μόνο που πετύχαινα ήταν να τον κοροϊδεύω!Όποτε ένιωθα χάλια καθόμουν και διάβαζα τα μηνύματα που μου είχες στείλει με την ελπίδα ότι κάποτε θα ξαναλάβω ένα τέτοιο μήνυμα από εσένα...Καθόμουν και θυμόμουν εκείνη την πρώτη εβδομάδα...Τα θυμάμαι όλα τόσο καλά. Τα έχω κάνει επανάληψη τόσες φορές...Αυτά μόνο θέλω να θυμάμαι...αλλά δυστυχώς όσο και αν θέλω δε μπορώ να ξεχάσω και όλα τα άλλα...

Γιατί όμως τόση υποκρισία...;Θα ήθελα τόσο πολύ να έχω μια εξήγηση...μια ειλικρινή εξήγηση για όλα!Τελικά ότι γίνεται τόσο ξαφνικά δεν είναι και ότι καλύτερο...

Και αν με το να λες ότι με είχες προειδοποιήσει νιώθεις καλύτερα τότε οκ...το δέχομαι...!

Πλέον δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Το μόνο που νιώθω είναι οργή και θλίψη...Ίσως επειδή είναι πρόσφατο ακόμα...Εύχομαι όλο αυτό να σβήσει με τον καιρό...

Τα βάζω όλα στην άκρη και προχωράω με στόχο να πετύχω όλα όσα θέλω να κάνω...

Εύχομαι όμως κάποτε μετά από χρόνια να θυμηθείς εκείνη τη μικρή...το ισπανάκι...ή καλύτερα...το Γατάκι...και να δεις τι κάνει...Αν ζει ή πέθανε...!!

Καλή τύχη!!!

Αντίο...!!!

Imagine

Απλά άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο,και....ΦΑΝΤΑΣΟΥ...!!!