Σε ποιους ουρανούς πετάς;

Σε ποιους ουρανούς πετάς, μόνος σου ή ή με παρέα...κι εμένα γιατί δεν με άφησες να απογειωθώ μαζί σου;
Γιατί δεν ήθελες να μοιραστείς μαζί μου τους ουρανούς των ονείρων σου;
Εσύ που μια ζωή πετάς...που αγαπάς να πετάς....που το πέταγμα είναι η ελευθερία σου...που υπάρχεις για να πετάς...έχεις νιώσει ποτέ τον πόνο της αναγκαστικής προσγείωσης; Σου έχουν κόψει ποτέ τα  φτερά;
Θα ήθελες να σου πω πως είναι;
Μαζεύω από παντού πούπουλα από τα φτερά μου...όσα κι αν μαζέψω όμως ξέρω ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να τα συγκεντρώσω όλα...κάπως έτσι δεν θα νιώθω ποτέ ολοκληρωμένη αφού κάποια από τα κομμάτια μου έχουν διασκορπιστεί παντού! 
Νιώθω απογοήτευση κι ακόμα και με μισά φτερά δεν θέλω να πετάξω...φοβάμαι να πετάξω...Νομίζω ότι δεν μπορώ να πετάξω μόνη μου...
Γιατί ήθελα να πετάω δίπλα σου, είχα ονειρευτεί τον εαυτό μου να πετάει μαζί σου...να μου μαθαίνεις πως να πετάω, να διασκεδάζω πετώντας στους ουρανούς και να προσγειώνομαι ομαλά στο έδαφος όποτε ήταν ανάγκη!
Τώρα απλά χαζεύω από το έδαφος τα αεροπλάνα στον ουρανό...τα παρακολουθώ μέχρι να χαθούν από το οπτικό μου πεδίο, βλέπω από που έρχονται και προς τα που πηγαίνουν, κάνω μαντεψιές, φαντάζομαι τον εαυτό μου μέσα στο αεροπλάνο να ταξιδεύει σε μέρη μαγικά...μέρη μακρινά...
Κι εύχομαι να μπορούσα να πετάξω...να γιάτρευες τα φτερά μου με ένα άγγιγμα σου και την διαλυμένη μου καρδιά με μια γλυκιά σου κουβέντα! 
Και ίσως τότε να ανακαλύπταμε τον κόσμο μαζί!
Μια ευχή από μια ξεχασμένη στο έδαφος, για εσένα που έχεις πετάξει μακριά...
"Να πετάς, να πετάς για πάντα και να μην αφήσεις κανέναν να σε προσγειώσει! "

Σε περίμενα!

Πόσο καιρό περίμενε...και πόσο ακόμα καιρό θα περίμενε αν χρειαζόταν...είχε την υπομονή  να περιμένει...μόνο για εκείνον...είχε έρθει όμως η στιγμή που τόσο περίμενε!
Όλα όσα σκεφτόταν τόσο καιρό ότι ήθελε να πει τώρα απλά χάνονταν...δεν υπήρχαν τα είχε ξεχάσει...σκεφτόταν μόνο ότι επιτέλους θα τον έβλεπε και θα τον άγγιζε!
Ήταν κιόλας έτοιμη...είχε ντυθεί στα μαύρα...μαύρα εσώρουχα,μαύρο φόρεμα με δαντέλα στην πλάτη...το είχε κρατήσει για αυτή τη μέρα!
Σίγουρα δεν αντιπροσώπευε την ψυχολογία της εκείνη τη στιγμή,αφού ένιωθε χαρούμενη...ήταν όμως αυτό που της ταίριαζε για όλο τον υπόλοιπο καιρό που είχε περάσει μακριά του...τα βράδια στο σκοτάδι να τον σκέφτεται και να κλαίει μέχρι να την πάρει ο ύπνος...η αναμονή στο απέραντο σκοτάδι για την επικείμενη εμφάνιση του!
Χάζευε την φωτογραφία του σαν να ήθελε να θυμηθεί το πρόσωπο του...μετά από τόσο καιρό η εικόνα του είχε αρχίσει να χάνετε από το μυαλό της!Φοβόταν ότι δεν θα τον αναγνωρίσει...ότι θα έβλεπε μπροστά της έναν άγνωστο...είχαν γίνει άραγε ποτέ γνωστοί...είχαν καταφέρει να περάσουν τόσο χρόνο και τόσες στιγμές μαζί ώστε να έλεγε κανείς ότι είχαν γνωριστεί;Σίγουρα υπήρχαν πολλά άγνωστα κομμάτια για να εξερευνήσει ο ένας στον άλλο...δεν τους δόθηκε όμως η ευκαιρία να το κάνουν!
Ίσως πάλι να ήταν καλύτερα να ξανα γνωρίζονταν...από την αρχή σαν δυο τελείως άγνωστοι μεταξύ τους...χωρίς παρελθόν...με άγνωστο μέλλον...μόνο το παρόν!
Το κινητό της χτύπησε,διάβασε το μήνυμα 'Κατέβα'...κοίταξε καλά για τελευταία φορά την φωτογραφία του προτού την κλείσει και με την καρδιά της να χτυπά δυνατά βγήκε από το σπίτι!
Περπατούσε αργά,το στομάχι της είχε σφιχτεί,τα χέρια της έτρεμαν...η καρδιά της σε λίγο θα σταματούσε...ήταν εκεί στο γνωστό σημείο!
Άνοιξε την πόρτα του αμαξιού και μπήκε μέσα...γύρισε και τον κοίταξε!
Της χαμογελούσε...του ανταπέδωσε το χαμόγελο...
Τόση αμηχανία...
-Τι κάνεις,την ρώτησε!
Σε περίμενα...!Τώρα μπορούσε να κάνει αυτό που φανταζόταν συνέχεια...εκείνη την κίνηση που έβλεπε στο μυαλό της να κάνει το χέρι της...
Τον κοιτούσε στα μάτια...έφτασε το χέρι της δίπλα στο πρόσωπο του και με τα δάχτυλα της χάιδεψε το μάγουλο του!
-Σε περίμενα,του απάντησε!

Η αγάπη μας για την μουσική!

Και οι δυο θα αγαπάμε τη μουσική...θα ζούμε με μουσική!Όλες μας οι στιγμές θα είναι ντυμένες με γλυκές μελωδίες...αγαπημένες!
Όταν οι άλλοι θα έχουν σε κάθε δωμάτιο από μια τηλέοραση,εμείς θα έχουμε παντού από ένα ραδιόφωνο,ακόμα και στο μπάνιο...και στο σαλόνι ένα παλιό πικ-απ για να ακούμε τους δίσκους βινυλίου της συλλογής σου!
Θα σηκώνομαι το πρωί πολύ πριν ξυπνήσεις,θα φτιάχνω πρωινό ακούγοντας μουσική από το mp3 για να μην σε ξυπνήσω...και όταν πια θα το έχω ετοιμάσει θα βάζω δυνατά το αγαπημένο σου τραγούδι για να ξυπνάς με αυτό τα πρωινά!
Θα τρώμε πρωινό μαζί ακούγοντας μουσική...
Όταν θα είμαστε χώρια θα έχουμε συντονισμένα τα ραδιόφωνα μας στον ίδιο σταθμό...και θα στέλνουμε μηνύματα αφιερώνοντας τραγούδια ο ένας στον άλλο!
Όταν θα γυρνάς στο σπίτι θα με βλέπεις στο σαλόνι να διαβάζω κάποιο καινούριο βιβλίο ακούγοντας μουσική από το πικ-απ...και ανάλογα με το δίσκο θα καταλαβαίνεις τη διάθεση μου...
Θα ακούς μουσική ενώ κάνεις μπάνιο...θα κάθομαι σε ένα σκαμπό και θα σου κάνω παρέα μέχρι να με βρέξεις...και τελικά να με τραβήξεις κάτω από τη ντουζιέρα μαζί σου!
Θα έχουμε συνθηματικά τραγούδια...θα μιλάμε μεταξύ μας με αυτά!
Θα κάνουμε έρωτα με τη συνοδεία μουσικής...
Και φυσικά θα κοιμόμαστε με μουσική...
Θα φτιάξουμε ένα cd με τα τραγούδια μας...και θα το ακούμε το βράδυ μέχρι να κοιμηθούμε...κάποια στιγμή το βράδυ θα ξυπνάς,θα κλείνεις το ράδιο,θα ξανα ξαπλώνεις στο κρεβάτι αλλά πριν κοιμηθείς θα μου ψιθυρίζεις πάντα στο αυτί ότι μ'αγαπάς...κι ας μην το ακούω...δεν θα χρειάζεται να το ακούω!
Γιατί στα όνειρα μου θα μου τραγουδάς για την αγάπη μας!

Happy 20!

Σήμερα έχω τα γενέθλια μου!!! 
Κλείνω τα 20!
Μεγαλώνω...
Αυτά τα γενέθλια έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να είναι από τα καλύτερα...η μέρα μέχρι στιγμής έχει κυλίσει πολύ ωραία...έφτιαξα την κοτόπιτα...σε λίγη ώρα θα πάω να πάρω την τούρτα...μετά στο φούρνο θα μπουν τα τυροπιτάκια και τα λουκανοπιτάκια και θα αρχίσω να ετοιμάζομαι!
Θα έρθουν οι φίλοι μου σπίτι να κόψουμε την τούρτα και μετά θα βγούμε έξω για κοκτέιλ! 
Θέλω να περάσω τέλεια...έχω ανάγκη να περάσω καλά! 
Θα σκεφτώ την πιο τέλεια ευχή για όταν θα σβήσω τα κεράκια...και δεν θα στεναχωρηθώ ούτε λεπτό για όσους με ξέχασαν!  
Είμαι πολύ χαρούμενη! 

Ο θησαυρός της ζωής μου!

Δώρο της αδερφής μου!

Πέρσι σε ένα μάθημα της νομικής- όχι δεν έχω περάσει εκεί απλά συνόδεψα ένα φίλο μου, φοιτητή της νομικής- έμαθα ότι με τα αδέρφια μας έχουμε δευτέρου βαθμού συγγένεια!
Νιώθω σαν να πρόκειται να γράψω έκθεση όπως τότε στο δημοτικό με θέμα ' να γράψουμε για τον καλύτερο μας φίλο'... τα χρόνια μπορεί να πέρασαν αλλά αν μου έβαζαν να γράψω έκθεση με το ίδιο θέμα πάλι για το ίδιο πρόσωπο θα έγραφα μόνο που έχω πλέον να πω πιο πολλά!
Αυτό το πρόσωπο δεν είναι άλλο από την αδερφή μου! Ότι και να πω για αυτήν θα είναι λίγο...ότι νιώθω για αυτήν δεν μπορεί να μετρηθεί...δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις...
Η αδερφή μου, η φίλη μου , το μικρό μου, ο  υπομονετικός ακροατής μου...το στήριγμα μου...
Το στήριγμα μου, ΝΑΙ! Γιατί μπορεί να είναι 2 χρόνια μικρότερη αλλά είναι πιο δυνατή από πολλούς μεγάλους και κυρίως πιο δυνατή από εμένα!
Η μικρή μου αδερφή γεννήθηκε τον Ιούλιο του '96...μιση ώρα πριν την αλλαγή της ημέρας που είναι και ημέρα της γιορτής μου! Φοβηθήκαμε για αυτήν αφού είχε καταπιεί λίγο αίμα...αλλά όλα πήγαν μια χαρά!
Λόγο της μικρής διαφοράς στην ηλικία μας παίζαμε από μικρές μαζί...έξω στην γειτονιά μαζί,παιχνίδι στο σπίτι μαζί... ύπηρχαν όμως και στιγμές που σαν μικρά κοριτσάκια μαλώναμε...και από μικρή είχε ένα χέρι...τούφες τα μαλλιά μου στα χέρια της...όπως και κάτι δόντια...αξέχαστο το γεγονός όταν κάποτε με δάγκωσε με δύναμη στο στήθος!
Μπορεί μεταξύ μας να μαλώναμε άλλα όταν η μαμά ετοίμαζε την μπαντόφλα για να μαλώσει μια από τις δυο μας η μια έμπαινε μπροστά από την άλλη...τι κι αν πριν μπορεί να κυνηγούσαμε η μια την άλλη για να την χτυπήσει...εκεί ήμασταν μαζί!
 Μια χρονιά στην κατασκήνωση κάποια μεγαλύτερα κορίτσια στο σπιτάκι της την πείραζαν...πήγα στο σπιτάκι να την δω και έκλαιγε...ξαφνικά έχει πέσει σιωπή στο σπιτάκι και το μόνο που ακούγεται είναι η φωνή μου δυνατή δυνατή...'έτσι και ξανα πειράξετε την αδερφή μου θα γίνει χαμός!'...και μετά ένα δυνατός ήχος από το κλείσιμο της πόρτας...αρνάκια γίνανε όλες μετά!
Στην πέμπτη δημοτικού σε ένα διάλειμμα ήμουν μέσα στη τάξη με την δασκάλα μου όταν ήρθε η μαμά μου μπροστά στην πόρτα...την πλησιάζω και βλέπω την μαμά μου με βουρκωμένα μάτια να μου λέει 'Η Ειρήνη...',δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει καν και εγώ είχα βρεθεί κάτω στο πάτωμα να κλαίω και την δασκάλα μου να προσπαθεί να με σηκώσει!Σκόνταψε μέσα στη τάξη και έπεσε πάνω σε μια συμμαθήτρια της...δεν έπαθε κάτι σοβαρό απλά κουνιόταν το μπροστά της δόντι αλλά το σώσαμε...
Πάντα από μικρή τα χριστούγεννα παίρνει δώρα σε όλους στην οικογένεια...
Σπάταλη...αλλά τόσο καλόκαρδη...πάντα να νοιάζεται για όλους μας...
Να μην θέλει να στεναχωρεί την μαμά και να γυρίζει πάντα στην ώρα της...ενώ εγώ από πίσω να ανάβω φυτίλια και να της λέω σιγά κι άμα αργήσεις λίγο τι θα γίνει...καλοκαίρι είναι...τόσο χρονών είσαι...10 η ώρα είναι νωρίς ακόμα!
Αν θα λείψει για ένα βράδυ χαίρομαι που θα έχω για μια μέρα το δωμάτιο όλο δικό μου...μα αν λείπει περισσότερο από ένα βράδυ την δεύτερη κιόλας μέρα δεν νιώθω καλά...μου λείπει η παρούσια της στο δωμάτιο...να την ακούω να στριφογυρνάει στο κρεβάτι...να μου κάνει παρατήρηση να κλείσω τον υπολογιστή!
Μυστικά;Δεν μπορώ να της κρατήσω... Βασικά νομίζω το καταλαβαίνει πάντα όταν της λέω ψέματα...
Ενώ το αστείο είναι όταν τις περισσότερες φορές κάνουμε τις ίδιες σκέψεις...κάποια την λέει πρώτη φωναχτά και η άλλη λέει και εγώ το ίδιο σκεφτόμουν!
Πάντα δίπλα μου...εγώ να κλαίω και εκείνη να με κρατάει αγκαλιά για να ηρεμήσω...
Τόσο ωμά ειλικρινής πολλές φορές αλλά για αυτό ζητάω την γνώμη της...γιατί ξέρω ότι θα μου πει την αλήθεια...δεν θα μου χαιδέψει τα αυτιά και δεν θα με αφήσει να τρέφω ψεύτικες ελπίδες...
Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι δεν της έχω δώσει και το καλύτερο παράδειγμα μεγάλης αδερφής...μα ποτέ δεν με κατέκρινε...με κατσάδιαζε όμως!
Εγώ έκανα τα λάθη μου...στα όποια λάθη της όμως θα είμαι κι εγώ εκεί!
Χαίρομαι που ζω την εμπειρία να είμαι η μεγάλη αδερφή...χαίρομαι όμως ακόμα περισσότερο για την σχέση που έχω με την μικρή μου αδερφή!
Όταν χαμογελάει υπάρχει λόγος για να χαμογελάω κι εγώ...όταν κλαίει είναι λόγος για να πονέσει η καρδιά μου...και να γίνω θηρίο όταν για το κλάμα της ευθύνεται κάποιος άλλος!
Μεγάλωσε κι αυτή όμως και φέτος δίνει πανελλήνιες...
Μπορεί να μην ήταν ποτέ η τέλεια μαθήτρια...αλλά με αργά και σταθερά βήματα έφτασε να είναι μια καλή μαθήτρια...θέλει να περάσει γερμανική φιλολογία στην πόλη μας...
Εύχομαι το όνειρο της να πραγματοποιηθεί γιατί της αξίζει!
Την αγαπάω άπειρα...πιστεύω σε αυτήν και ξέρω ότι μπορεί να καταφέρει ότι βάλει στο μυαλό της αρκεί να το πιστέψει και εκείνη!
Αδερφούλα μου!

Θα μπορούσαμε να είμαστε και δίδυμες!

Και κάπου εδώ θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου για το πιο πολύτιμο δώρο που μου χάρισαν σε αυτήν την ζωή!

Πρόσεχε...Μην πέσεις πάνω τους!

Όλα τα μονοπάτια ήταν κι αυτά κάποτε πράσινα κομμάτια γης...
Κομμάτια γης πλούσια σε βλάστηση...με το απέραντο πράσινο του χόρτου και άλλων διαφορετικών χρωμάτων από τα τόσα λουλούδια που άνθιζαν στην έκταση τους!
Ήρθε μια μέρα που κάποιος έφτασε μπροστά σε αυτό το καταπληκτικό σκηνικό και μαγεύτηκε από την ομορφιά του...κάθισε στο χορτάρι ανάμεσα στα λουλούδια...θαύμαζε αυτή την απέραντη γαλήνη...παρατηρούσε τον κόσμο που μόλις είχε γνωρίσει...λάτρεψε την μυρωδιά των λουλουδιών... τα χρώματα τους...την υπόλοιπη 'ζωή' που συνυπήρχε μαζί του...θα νόμιζε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος είχε βρει αυτό που πραγματικά έψαχνε...Αυτό που κάθε άνθρωπος ψάχνει να βρει...την ευτυχία!
Δεν άργησε όμως η ώρα που όλα γύρω του άρχισαν να χάνουν την αξία τους στα μάτια του...το τοπίο μπορεί κάποτε να ήταν μαγικό αλλά τώρα του φαινόταν τόσο μονότονο...τόσο αδιάφορο...ήθελε να εξερευνήσει νέα τοπία...να γνωρίσει νέους κόσμους...
Φεύγοντας και στο διάβα του πάτησε το χορτάρι και τα λουλούδια που βρέθηκαν στην πορεία του...χαράζοντας ένα μικρό αλλά όχι τόσο ορατό δρομάκι...
Το έδαφος δεν το έβαλε κάτω...προσπάθησε να δώσει δύναμη στο χορτάρι να ξανά φυτρώσει και όσο νερό μπορούσε για να βοηθήσει τα λουλούδια να ξανά ανθίσουν...
Θα μπορούσε ίσως να τα είχε καταφέρει αν δεν εμφανίζονταν μπροστά του κι άλλοι άνθρωποι που ήρθαν και έφυγαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως ο πρώτος που έκανε την αρχή! Κάνοντας πια τόσο ορατό το δρομάκι!
Αλλά αν το πλησίαζαν άνθρωποι που αντί να πατήσουν επάνω του θα έμεναν να το φροντίσουν...να το ποτήσουν...να ρίξουν λίπασμα...να περιποίηθουν τα λουλούδια του...
Και το έδαφος κάποτε κουράστηκε να το παλεύει...το χόρτο πονούσε κάθε φορά που το ποδοπατούσαν...τα λουλούδια μαζί με το χρώμα έχασαν και την ελπίδα τους...
Τα πράσινα κομμάτια γης έγιναν τραχιά χωματώδη δρομάκια γεμάτα πέτρες...
Για να σταματήσουν να πληγώνονται και να πληγώνουν όποιον πέφτει πάνω τους...!
Έτσι είναι και κάποιοι άνθρωποι...Έτσι έγιναν και κάποιοι άνθρωποι... Οι πιο εύφορες καρδιές συναισθημάτων ξεράθηκαν και άφησαν στην θέση τους
τραχιές επιφάνειες κενών καρδιών...
Για αυτό πρόσεχε... Μην πέσεις πάνω τους!

Κενές θέσεις!

Κάθομαι στο δίπλα τραπέζι...'το τραπέζι μας' άδειο...έχει μόνο μία καρέκλα. ..μια και μοναδική...άδεια κι αυτή...άδεια κι εγώ μέσα μου...είμαι ακόμα νηφάλια...
Είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται σε εκείνη την καρέκλα...μόνη μου...να πίνω μόνη μου, να γελάω μόνη μου, να πονάω μόνη μου...να περιμένω μόνη μου...σε ένα τραπέζι που κάποτε είχα παρέα!
Νόμιζα ότι θυμόμουν τα πάντα....Μετά από λίγα ποτήρια κρασί και στο άκουσμα της φράσης 'άσπρο πατο', καινούριες εικόνες έρχονται στο μυαλό μου...κάτι σαν ντεζαβού....αυτές τις εικόνες όμως τις είχα ζήσει πράγματι...στο ίδιο μέρος...πίνοντας κρασί...με άλλη παρέα και σε άλλο χρόνο...σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση....γεμάτη ελπίδα και συναισθήματα!
Θέλω να σηκωθώ να περπατήσω σε εκείνη την ευθεία που δημιουργούν τα πλακάκια στο πάτωμα...μα ξέρω ότι δεν έχω πιει αρκετά για να χάσω την ισορροπία μου λίγο πριν το τέλος της ευθειας γραμμής που πρέπει να διασχισω...
Όπως επίσης ξέρω ότι αν παραπατήσω. ..
Δεν θα είναι "κανείς" εκεί για να με κρατήσει!!!