Για πάντα...

Λέγαμε "για πάντα" και το πιστεύαμε...εγώ τουλάχιστον το πίστευα!
Γιατί περνούσαμε καλά, γιατί ταιριάζαμε...γιατί μάλλον τότε ήμασταν και οι δυο πολύ "ανήσυχες"!
Κάποιες από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου στη τρίτη γυμνασίου και στις τάξεις του λυκείου τις περάσαμε μαζί...και κάποιες από τις πιο δυσάρεστες πάλι μαζί! Γιατί όλα εκείνα τα χρόνια μέσα στις αναμνήσεις μου έχουν παντού εσένα!
Μετά όμως ήρθε η απόσταση...και τα κατάφερε και μας χώρισε! Ή μήπως εμείς την αφήσαμε να μας χωρίσει; Ίσως να φταίει κιόλας που μεγαλώνουμε κι αλλάζουμε...
Να ήξερες μόνο πόσες φορές λέω στον Απ. για εσένα και πόσο πολύ θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου αυτό που ζω...γιατί είμαι σίγουρη πως και οι δυο μας θέλαμε την ευτυχία της καθεμιας μας! Κι εύχομαι πάντα κι εσύ να είσαι ευτυχισμένη κι ας είναι χωριστοί οι δρόμοι μας...
Kι ανοίγω κανένα παλιό βιβλίο και βλέπω γραμμένα τα ονόματά μας, χαζεύω φωτογραφίες και κάπου εκεί πέφτω πάνω στις φωτογραφίες από τα καλοκαίρια μας...
Και τα τελευταία βράδια σε βλέπω συχνά στα όνειρά μου...ίσως να φταίει που δεν είμαι καλά και θα ήθελα όπως τότε να σε πάρω τηλέφωνο και να στα πω...

Και συνήθως κανονίζαμε να βρεθούμε, πέρναμε ένα μπουκάλι βότκα πηγαίναμε σπίτι σου και καθόμασταν εσύ στην καρέκλα μπροστά στον υπολογιστή και εγώ δίπλα στο κρεβάτι σου...πίναμε βότκα με πορτοκαλάδα, ακούγαμε μουσική κι εσύ τραγουδούσες!Πάντα σε θυμάμαι να τραγουδάς...

Να κοιμάμαι μαζί σου...

Και δηλαδή σήμερα θα κοιμηθούμε χώρια;

Δεν μου αρέσει καθόλου να κοιμόμαστε χώρια!

Θέλω να κοιμόμαστε κάθε βράδυ μαζί baby μου!

Όταν ξαπλώνω πρώτη στο κρεβάτι ενώ εσύ ασχολείσαι με κάτι στον υπολογιστή δεν υπάρχει περίπτωση να μην με πάρει ο ύπνος...και πάλι ξέρω όμως ότι όταν θα ξυπνήσω μέσα στη νύχτα θα είσαι εκεί δίπλα μου!

Τα βράδια που αγαπώ περισσότερο όμως είναι εκείνα που ξαπλώνουμε μαζί την ίδια ώρα...που εγώ ξαπλώνω στη μεριά μου, εσύ με σκεπάζεις και ξαπλώνεις μετά κι εσύ...τότε έρχομαι πιο κοντά σου και ακουμπάω στο στήθος σου...και επειδή μιλάω πολύ και έχω απορίες πολλές δεν σε αφήνω να κοιμηθείς τόσο γρήγορα...και συζητάμε μέχρι τελικά να μην έχουμε τίποτα άλλο να πούμε και μας παίρνει τελικά ο ύπνος...

Και είναι κάποιες φορές- τις περισσότερες φορές- που σου λέω "Aγκαλιά" και περνάς το χέρι σου γύρω μου και κοιμόμαστε έτσι...και κάποιες άλλες φορές που στη μέση της νύχτας παίρνεις το χέρι μου και το τυλίγεις γύρω σου!

Από την προηγούμεη εβδομάδα προστέθηκε στα βράδια μας και το διάβασμα στο κρεβάτι λόγω εξεταστικής...εκείνος δηλαδή διαβάζει,,,εγώ κοιμάμαι! ;Ρ

21

Πέρασε ακόμα ένας χρόνος και συνολικά 21 χρόνια από τη γέννηση μου!
Πέρσι πέρασα από το 1 στο 2...και φέτος προστέθηκε και το 1 δίπλα στο 2!
21 λοιπόν!
Όπως όλοι μας έτσι κι εγώ μεγαλώνω...κι ας λέω ότι είμαι 20-τώρα 21- και δεν με πιστεύουν! Αφήνοντας πίσω τα 20 μου ξέρω ότι κατάφερα πράγματα άλλα μικρότερα και άλλα μεγαλύτερα...
Χθες το βράδυ με πήρε ο ύπνος στον καναπέ ενώ ο Απ. έκανε κάποια εργασία στον υπολογιστή και έβλεπε παράλληλα έναν αγώνα στη τηλεόραση. Επειδή ήμουν σίγουρη ότι θα με πάρει ο ύπνος του είπα να με ξυπνήσει μετά τις 12 για να μου πει Χρόνια πολλά! χιχι
Δεν ξέρω τι ώρα ήταν αλλά ήρθε με ξύπνησε και μου είπε Χρόνια Πολλά! Ούτε που θυμάμαι τι του είπα είναι η αλήθεια μέσα στον ύπνο μου!
Του κατέστρεψα λιγάκι και την ιδέα για το δώρο που ήθελε να μου πάρει...μια μικρή μπασκέτα για το τοίχο...θα μου άρεσε πολύ αλλά δεν έχω που να την βάλω! Οπότε τώρα πρέπει να σκεφτεί κάτι άλλο!
Το βράδυ έχει πάρτυ...ευχηθείτε μόνο να μην βρέχει!

Όταν η πρώην θυμήθηκε ότι τον θέλει...

Του ζητούσα να κάνει μια προσπάθεια να δούμε ταινία μαζί...έλεγε να το αφήσουμε κι εγώ του απαντούσα τουλάχιστον να το προσπαθήσουμε, όταν ξαφνικά χτύπησε το θυροτηλέφωνο.

Κοιταχτήκαμε.

-Αυτή είναι, του είπα.

Δεν περιμέναμε κανέναν.

-Έτσι και είναι αυτή, είπε, πήρε τα κλειδιά και έκλεισε την πόρτα φεύγοντας. Μετά από λίγο ξανα ήρθε. Δεν ήταν κανένας είπε.

Καθόμουν στην καρέκλα στο σαλόνι και ήρθε δίπλα μου.

-Θυμάσαι που μου είχες πει ότι θα ξανα γυρίσει, είπε.

Και τότε το θυροτηλέφωνο άρχισε να χτυπά χωρίς σταματημό...

Πήρε τα κλειδιά βιαστηκά και ξανα κατέβηκε κάτω.

Βγήκα στο μπαλκόνι. Άκουσα την πόρτα της πολυκατοικίας να ανοίγει και μετά απλά το χάος!
Κάθησα κάτω και άρχισα να κλαίω!
Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω αυτό που συνέβαινε...φωνές, φωνές , φωνές!

Φύγε!
Πήγαινε στον γκόμενο σου!
Έχω επιτέλους ηρεμήσει!
Δεν ήθελες να σε αφήσω ήσυχη;
Άφησε με! Μην με ακουμπάς!

Και κάπου εκεί ακούστηκε και η δικιά της φωνή..." Ξέρει τι έκανες χθες το βράδυ;"

Έτρεμα...πήγα μέσα και κάθησα στον καναπέ...δεν μπορούσα να ακούσω άλλα...δεν ήθελα να ακούσω άλλα...πνιγόμουν...ήθελα να είχε απλά κι άλλη έξοδο η πολυκατοικία για να φύγω από κάπου κρυφά!

 Μπήκε μέσα, άρπαξε τα κλειδιά που είχε πάνω στη παππουτσοθήκη και κλείδωσε την πόρτα!
-Μου πήρε τα κλειδιά, είπε και με πλησίασε.
Δεν ήθελα να με ακουμπάει. Η άλλη από έξω χτυπούσε την πόρτα και φώναζε να της ανοίξει.
-Τι έκανες χθες το βράδυ;
-Ήμουν με τον Γιάννη, αλήθεια σου λέω! Θες να τον πάρω τηλέφωνο;

Κατάλαβε ότι αδυνατούσα να το πιστέψω.
Τα μάτια του βούρκωσαν, έπεσε στα γόνατα και μου ζητούσε να τον πιστέψω!
Ήθελα απλά να φύγει η άλλη από έξω! Να μας αφήσει ήσυχους!

Τον θέλει,λέει. Τον αγαπάει!
Και το θυμήθηκε τώρα!

Τον πιστεύω! Αλλά εδώ και μια εβδομάδα είμαι συνέχεια στην "τσίτα" όταν δεν είμαστε μαζί, όταν δεν σηκώνει το κινητό, όταν είμαστε μαζί και τον παίρνουν τηλέφωνο ή του στέλνουν μήνυμα!
Όταν πάλι είμαστε σπίτι του νομίζω ότι πάλι κάποιος θα ταράξει την ηρεμία μας...ότι θα χτυπήσει το θυροτηλέφωνο ή η πόρτα και θα είναι πάλι αυτή!

Κι ενώ όλαν είχαν κάποτε ξεκινήσει με τις καλύτερες προοπτικές, στην πορεία εμφανίστηκαν προβλήματα...

Έγινες για εμένα τόσα πολλά τόσο ξαφνικά!
Όσα νιώθω δεν ξέρω πως ή μάλλον δεν μπορώ να τα εκφράσω με απλές λέξεις!
Θέλω να είμαι δίπλα σου, χωμένη μέσα στην αγκαλιά σου! Να σου λέω 'Kiss' και να με φιλάς στο μέτωπο, στα μάγουλα, στα χείλη...!
Σε θέλω πολύ...πάρα πολύ...για εμένα...μόνο για εμένα!
Δεν σε χορταίνω...και μπορεί να περνάμε 2 και 3 μέρες μαζί και να κοιμόμαστε βράδια συνεχόμενα μαζί μα πάλι δεν μου είναι αρκετό!
Και με κάνεις τόσο χαρούμενη...είμαι τόσο ευτυχισμένη...μαζί σου!

Παίζουμε μπάσκετ μαζί...κι όταν τον βλέπω μέσα στο γήπεδο απλά δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του!

 Ο Ηρακλής μας!

" Ένας βάτραχος στο σαλόνι, έλα γρήγορα!"

Όταν μαγειρεύουμε μαζί!

Από την εκδρομή μας στα Ιωάννινα...

Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου

 Φετιχέ τζαμί

 Σε ένα δρομάκι μέσα από το τοίχος...

 Η λίμνη και το νησάκι απέναντι...

Εγώ φτιάχνω το cheesecake και εκείνος απλά το εξαφανίζει!

Βασανιστικά βράδια!

"Όλα θα πάνε καλά", είπες!
Δεν μπορώ να καταλάβω όμως πως τα πράγματα θα πάνε καλά όταν έχει αλλάξει η συμπεριφορά σου...και τον κατανοώ το λόγο! Ίσως να μην είμαστε ποτέ ξανά όπως πριν...δεν θα έπρεπε όμως να προσπαθήσουμε να γίνουμε;
Όταν λες θα περάσει καιρός για να ξανά δούμε ταινία μαζί και δεν μου εξηγείς το λόγο, εγώ πως πρέπει να νιώθω, πως πρέπει να αντιδράσω; Και τι ακόμα από όσα κάναμε θα περάσει καιρός για να τα ξανά κάνουμε;
Γιατί χθες το βράδυ δεν με πήρες να μου πεις καληνύχτα...και ούτε με ρώτησες αυτό το "Τι ώρα ξυπνάμε το πρωί;" για να σου πω εγώ ότι δεν χρειάζεται να ξυπνήσεις τόσο νωρίς κι εσύ απλά να επιμένεις! Και σήμερα ξύπνησα μόνη μου το πρωί...μετά από ένα μήνα που κάθε πρωί σε άκουγα να μου λες να σηκωθώ!
Πίστευα τόσο πολύ ότι επιτέλους θα ήμουν χαρούμενη...γιατί χαμογελούσα τόσο πολύ! Γιατί έκανα όνειρα! Και τώρα πάλι κλαίω και πονάω! Πονάω γιατί δεν μπορώ αυτή τη συμπεριφορά σου! Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω πως θα πάνε τα πράγματα και δεν πιστεύω πως θα πάνε καλά!
Και μπορεί εσύ στις 5 το πρωί που σε πήρα τηλέφωνο να κοιμόσουν αλλά εγώ μετά από πολύ καιρό πέρασα ξανά ένα βασανιστικό βράδυ! Το μαξιλάρι μου έγινε μούσκεμα από το κλάμα ενώ μάζευα τα πόδια μου στο στήθος μου από τον πόνο που ένιωθα...γιατί αληθινά πονάω!
Γιατί πιστεύω ότι θα έρθουν πολλά ακόμα βασανιστικά βράδια;

Σημάδι χωρισμού!

Την ώρα που μου φιλούσε τα μάτια όλος ο κόσμος γκρεμιζόταν γύρω μου!
Ήταν το σημάδι μας που σήμαινε χωρισμός...
Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε γίνει!
Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχε φιλήσει τα μάτια μου!
Πρώτη φορά στη ζωή μου ζούσα κάτι τόσο υπέροχο και θα τελείωνε έτσι;
Ένα μήνα τώρα ζούσα ότι πιο όμορφο είχε συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια!
Κάποιον που νοιαζόταν για εμένα πραγματικά, που περνούσαμε ωραία μαζί, που τον ήθελα και είμασταν μαζί!
Γιατί όποιον αγαπούσα εγώ έφευγε μακριά μου!
Και δεν ήθελα να φύγει...όχι ακόμα! Γιατί είχα ονειρευτεί πράγματα για εμάς!
Θεε μου σε παρακαλώ, σε ικετεύω μην τον διώξεις μακριά μου...όχι αυτόν!!!
Γιατί όταν του λέω ότι τον θέλω το εννοώ, τον θέλω δίπλα μου, θέλω να νιώσω ακόμα περισσότερο πράγματα για αυτόν!