Μelancholische Gedanken...

Αυτές οι μέρες είναι από εκείνες που δεν νιώθω χαρούμενη!

Νιώθω τόσο κουρασμένη...τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά!
Νιώθω ευαίσθητη και είμαι έτοιμη να κλάψω με το παραμικρό!

Τρέχω συνέχεια...κυριολεκτικά τρέχω...τρέχω στη δουλειά, τρέχω να προλάβω να πάω στα γερμανικά, τρέχω στην προπόνηση...δεν θέλω να παραπονιέμαι, γιατί ήταν όλα επιλογή μου...και ξέρω ότι μπορώ να καταφέρω να τα συνδυάσω όλα μια χαρά αρκεί να βάλω ένα πρόγραμμα...

Τις προάλλες έφαγα στις 10 το βράδυ ενώ υπάρχουν και μέρες που την βγάζω με το πρωινό, και μια μπανάνα με μια μπάρα δημητριακών στη δουλειά...Και δεν φταίει κανείς άλλος εκτός από εμένα αφού στη δουλειά το αφεντικό μου λέει να φάω κανένα τόστ αλλά εγώ κάνω τα δικά μου!

Βγαίνω με τους φίλους μου και νιώθω άσχημα,γιατί νιώθω κουρασμένη και σκέφτομαι πότε θα γυρίσω σπίτι να κοιμηθώ...

Και ίσως ένιωθα καλύτερα αν έπαιρνα με τα λεφτά που βγάζω όλα όσα θέλω...αλλά μάλλον δεν θα μου έφταναν όσα βγάζω γιατί θέλω πολλά πράγματα...συνέχεια κοιτάζω τις βιτρίνες με τα ρούχα!

Φοβάμαι μην γίνω τσιγκούνα...είμαι καλή στην αποταμίευση ειδικά όταν την κάνω για να δώσω τα λεφτά κάπου που να αξίζει...μετά όμως δεν θέλω να τα δώσω ούτε εκεί!

Τώρα που βγάζω τα δικά μου λεφτά καταλαβαίνω τους γονείς μου...
Ρωτάω τον εαυτό μου που θέλεις να φτάσεις...και η απάντηση είναι "Ψηλά" και ξέρω ότι για αυτό χρειάζεται σκληρή δουλειά, επιμονή και υπομονή! Αλλά και καθαρή σκέψη...σκέφτομαι συνεχώς ποιες είναι οι καλύτερες εφικτές επιλογές για εμένα...μα στο τέλος μπερδεύονται όλα στο μυαλό μου και απλά λέω θα έρθουν όλα με τη σειρά τους! Και ξέρω ότι κάπως έτσι θα γίνει!

Τον Ιανουάριο είχα ξεκινήσει να πλέκω χωρίς το pattern μια ζακέτα που είχα δει...τελείως από μόνη μου...τελικά χρειάστηκα παραπάνω νήμα από όσο φανταζόμουν και έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να την τελειώσω αφού δεν έχουν φέρει ακόμα καινούρια νήματα στο μαγαζί από όπου τα είχα προμηθευτεί και δεν ήξερα κανένα άλλο στη Θεσσ. που να πουλάει την ίδια μάρκα...τα βρήκα λοιπόν στην Αθ. και τα παρήγγειλα και μια εβδομάδα περιμένω να έρθουν για να την τελειώσω, μιας και έχω βρει πλέον και το pattern στο διαδίκτυο μαζί με βίντεο...Δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αλλά εύχομαι να κάνει κρύο κάποιες μέρες για να μπορέσω να την φορέσω και να την χαρώ έστω και λίγο αλλιώς του χρόνου! -Πριτς, θα την φορέσω κι ας  σκάσω! :P-

Θέλω ακόμα να πλέξω φέτος ένα μαγιό, μπορεί και δύο αν προλάβω γιατί έχω βρεί κάποια ενδιαφέροντα pattern και θέλω να τα κάνω!!! Απλά θέλω να ξεκινήσω να το κάνω αφού θα έχω τελειώσει πρώτα τη ζακέτα! Δεν ξέρω βέβαια κάτα πόσο θα πάω θάλασσα φέτος το καλοκαίρι για να τα φορέσω αλλά αν είναι να δουλεύω δεν με πειράζει καθόλου!

Με δυο πρησμένα θολά μάτια...

Απόψε θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι...ξέρω ότι δεν έχει νόημα...και ίσως εγώ είμαι αυτή που φταίει, γιατί ποτέ δεν έδειξα μπροστά στα μάτια σου όσα ένιωσα! Όχι, ότι θα άλλαζε κάτι απλά δεν θα τα κουβαλούσα μέσα μου.
Τις προάλλες ένας φίλος μου είπε ότι είμαι αναίσθητη...ενώ εγώ μπορεί να κλάψω και με διαφήμιση στην τηλεόραση...
Και θυμήθηκα και την δικιά σου απορία για τον αν τελικά είμαι τόσο ευαίσθητη και δεν το είχες καταλάβει.
Το τελευταίο μου βράδυ στην Αθήνα τότε μαζί σου...σε εκείνο το κρεβάτι που μου πρόσφερε τόση χαρά, έκλαψα! Είχαμε γυρίσει τις πλάτες μας, φόρεσα τα ακουστικά του mp3 και έκλαψα...έκλαψα όσο πιο σιγανά μπορούσα για να μην με καταλάβεις...γιατί δεν ήθελα να με καταλάβεις!
Και όταν πια την επόμενη μέρα ήρθε η ώρα για να φύγω...εκεί στην Πλατεία Καραϊσκάκη, πρόλαβα να σε χαιρετήσω χωρίς να με δεις να κλαίω...ίσα που είχαν αρχίσει να βουρκώνουν τα μάτια μου και μπήκα στο ταξί...από εκεί και μετά...
Ο Α. μου έλεγε "Μακριά από την υπερβολή" και ίσως αυτό σου φανεί υπερβολή αλλά δεν είναι...
Περίπου έξι(!) ώρες μέσα σε εκείνο το λεωφορείο δεν σταμάτησα να κλαίω....σε κάποιο σταθμό πριν βγούμε για τα καλά έξω από την Αθήνα, ανέβηκε κόσμος και ένας κύριος κάθισε δίπλα μου...σε μια προσπάθεια του μάλλον να με ηρεμήσει μου είπε "Ό,τι κι αν είναι θα περάσει!" και λίγο μετά άλλαξε θέση...
Θυμάμαι να προσπαθώ απεγνωσμένα να μην κλάψω και απλά τα μάτια μου να τρέχουν σαν βρύσες που τις είχαν αφήσει ανοιχτές...
Στην τηλεόραση έπαιζε το "Αν" του Παπακαλιάτη μα τα μάτια μου είχαν θολώσει και δεν μπορούσα  να δω τίποτα...
Έκανα να τα κλείσω μα με έτσουζαν τόσο πολύ...
Ξέρεις πως έφτασα σπίτι μου;
Με δυο πρησμένα θολά μάτια...

Αυτό! 

Κι όμως...

Δεν έχω παράπονο, αν είχα θα ήμουν σίγουρα αχάριστη!
Η ζωή μου φαίνεται να έχει μπει σε μια τάξη και έχω βρει ηρεμία!
Αλλά κάποιες φορές -όπως τώρα- σκέφτομαι ότι έτσι έπρεπε να ήμουν σε άλλη περίοδο της ζωής μου.
Η αλήθεια είναι πως νιώθω ότι περνάω την καλύτερη φάση των τελευταίων χρόνων.
Βρήκα δουλειά, μιας και δεν μπορώ προς το παρόν να κάνω πρακτική,βγάζω το χαρτζιλίκι μου και νιώθω τόσο ωραία που κερδίζω τα δικά μου χρήματα.
Σήμερα ξεκίνησα και τα Γερμανικά! Επιτέλους! Έχουμε δρόμο μπροστά μας και έχω πολύ όρεξη για να πετύχω τον επόμενο μου στόχο που είναι το Β2!
Βγαίνω με τους φίλους μου, τους συμφοιτητές-φίλους μου, πάω για χορό...διασκεδάζω!
Είμαι χαρούμενη!
Κι όμως ξέρεις είναι αυτό που κάτι λείπει...το συναίσθημα..το έντονο...που σε κάνει να έχεις κάτι να σκέφτεσαι και να χαμογελάς λίγο παραπάνω! Πφφ!

Κατάλαβα ότι περισσότερο από την προσπάθεια αξίζει το αποτέλεσμα...ιδιαίτερα όταν είναι θετικό!

Για άλλη μια φορά απέδειξα στον εαυτό μου, αυτό που ήδη γνωρίζω ότι όταν έχω στόχο και θέλω κάτι πολύ μπορώ να το καταφέρω.

Και τα κατάφερα!

Ποτέ δεν είναι αργά...ή είναι;

Υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία είχα ξεκινήσει κατά καιρούς και τελικά τα σταμάτησα.
Ένα από αυτά ήταν και το kick boxing.
Μετά από σχεδόν 2 και κάτι παραπάνω χρόνια πήγα χθες στην προπόνηση.
Δεν ήξερα κανέναν. Μόνο τον προπονητή και την ξαδέρφη μου που συνεχίζει και πηγαίνει που και που.
Πολλές φορές κοιτούσα τα κόκκινα γάντια μου αφημένα και ήξερα ότι μου λείπει.  Δεν τα φορούσα, απλά τα κοιτούσα. 
Πήγα λοιπόν χθες αλλά δεν έκανα προπόνηση, κάθησα και κοιτούσα τους άλλους. Έκανα λίγο σκοινάκι, βάρεσα λίγο το σάκο.
Η αδερφή μου σε μια συζήτηση μας πρόσφατα μου είπε αυτή τη φράση που μπορώ να πω με έκανε κομμάτια..." Αν είχες συνεχίσει, τώρα θα ήσουν πάρα πολύ καλή".
Τα πήγαινα καλά ήταν η αλήθεια...και είχα κι εκείνο τον άνθρωπο, που με υποστήριζε, που με βοηθούσε συνέχεια με προπονήσεις που κάναμε οι δυο μας, να μου δείχνει συνεχώς ξανά και ξανά και να πιστεύει σε εμένα!
Κι εγώ απλά τα άφησα έτσι όλα!
Στεναχωριέμαι τόσο πολύ!
Σήμερα το πρωί φόρεσα τα γάντια μου...αν αποφάσιζα να ξανα ξεκίνησω άραγε πόσο καιρό θα μου έπαιρνε να φτάσω εκεί που ήμουν; Αναρωτιέμαι... Μήπως πέρασε πολύς καιρός; 
Λένε πως ποτέ δεν είναι αργά...ίσως θα μπορούσα να ξανα προσπαθήσω!

Θυμάσαι πόσες φορές έκλαψα; 

Πόσες ακόμα φορές σε παρακάλεσα;

Πόσες φορές ήμουν εκεί να επιμένω κάθε φορά που σε έπιαναν τα στραβά σου;

Θυμάσαι τι σου είχα πει τότε;

"Αργά ή γρήγορα όλοι γυρνάνε"

Θυμάσαι όλα τα λόγια σου;

Γιατί εγώ τα θυμάμαι...ποτέ δεν τα ξέχασα!