Donate Hair

Λένε πως όταν κάνεις κάτι καλό δεν χρειάζεται να το λες...απλά είναι κάτι που με έκανε πολύ χαρούμενη και ήθελα να το μοιραστώ!
Σε ένα κόσμο εγωιστικό, εγώ θα επιλέγω να είμαι διαφορετική!
Και δεν θέλω να το παίξω καλή ούτε τίποτα τέτοιο...το σκεφτόμουν καιρό, ήθελα να το κάνω και το έκανα!
Πήγα λοιπόν σε ένα από τα συνεργαζόμενα κομμωτήρια του Donate Hair Donate Love και έκοψα τα μαλλιά μου.

Άκουσα από αρκετούς αυτή την αμφιβολία για το αν όντως τα μαλλιά και οι περούκες τελικά, θα δοθούν εκεί που πρέπει αλλά δεν θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει πια τόση μεγάλη διαφθορά παντού...Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις!
Είχα και έχω μεγάλη αδυναμία στο μαλλιά μου! Τα είχα ξανα κόψει πολύ πιο κοντά στην 3η Γυμνασίου και είχα βάλει τα κλάματα.  Αυτή τη φορά όμως ήμουν όλη μέρα με το χαμόγελο στα χείλη...όλοι μου είπαν πόσο μου πάνε τα πιο κοντά μου μαλλιά, πόσο πιο διαφορετικό είναι και γενικά άρεσε σε όλους...εκτός από τον κομμωτή μου!
Μπορεί να ακουστεί χαζό και είναι το ξέρω...αλλά ακόμα μετά από τόσα χρόνια όποτε θέλω να κάνω κάτι σκέφτομαι τι θα μου έλεγε ο Αλ. και ήταν σαν να μου έλεγε "Κάντο!"...και πήγα λοιπόν και το έκανα!
Εν τέλει τρίχες είναι, θα ξανα μακρύνουν... :)

Lost on you...

All I ever wanted was you...!

Πρωτομαγιά 2016

Η πρόταση του φίλου μου του Ν. να πάμε όλη η παρέα στη Σιβ. την Πρωτομαγιά ήταν ότι καλύτερο! Όταν είπε να πάμε και να μείνουμε και να γυρίσουμε νωρίς την Τετάρτη για να προλάβω να παω στη δουλειά ενθουασιάστηκα ακόμα περισσότερο αλλά αγχώθηκα κιόλας λίγο...

Είχα πει ότι θα βουτήξω στη θάλασσα και όταν έχω σκεφτεί κάτι και το έχω αποφασίσει λίγο δύσκολο να το βγάλεις από το μυαλό μου! Θα το κάνω!

Και το έκανα...

Την Τρίτη το πρωί σηκώθηκα νωρίς νωρίς ετοίμασα τα πράγματα μου, ήρθαν τα παιδιά και ξεκινήσαμε με το αμάξι για Σιβ. Κατά τις 11 και κάτι είχαμε φτάσει...κάναμε κάποια ψώνια, καθίσαμε για καφεδάκι και μετά πήγαμε κάπου πιο απόμερα στην παραλία...

Εντάξει δεν ήθελα να με περάσουν και τρελή αφού κανένας άλλος δεν έκανε μπάνιο! :P

Λίγο τα πόδια στο νερό...μετά λίγο πιο μέσα...δεν θα το παίδευα και πολύ ή θα το έκανα ή όχι...και τσουπ, βούτηξα μέσα!

Για μια στιγμή ένιωσα την ανάσα μου να κόβεται...το νερό ήταν τόσο παγωμένο...περισσότερη ζέστη έκανε έξω παρά μέσα στο νερό...και όσο πιο βαθιά ήταν η βουτιά μέσα στο νερό ένιωθα ότι μούδιαζα ολόκληρη...αλλά δεν ξέρω μου άρεσε...μετά κάθισα κι έξω για ηλιοθεραπεία! (χαχα)

Γυρίσαμε σπίτι, ψήσαμε, φάγαμε, κοιμηθήκαμε, βγήκαμε χαλαρά για ποτάκι το βράδυ, γυρίσαμε σπίτι, καθόμασταν και συζητούσαμε πίνοντας κρασί και κάπως έτσι έφτασε το επόμενο πρωί...

Αφού πρώτα είχα το βράδυ τον φίλο μου τον Κ. που κοιμόταν από πάνω να ροχαλίζει σαν τρακτέρ...θυμήθηκα πριν 3 χρόνια στο ίδιο ακριβώς μέρος την φίλη μου την Ε. να λέει ότι ο Κ. δεν ροχαλίζει και σκέφτηκα ότι έπρεπε να ήταν τώρα εδώ...ε κάποια στιγμή δεν άντεξα, άνοιξα το φως και τον ξύπνησα ήρεμα ήρεμα και του ζήτησα να κουνηθεί λίγο μπας και σταματήσει!

Όταν έφτασε λοιπόν το πρωί δεν ήθελα να φύγω! Ήθελα να μείνω εκεί...ήθελα να μείνουμε όλοι μαζί εκεί...να λέμε τα χαζά μας και να γελάμε...γέλασα τόσο πολύ την προηγούμενη μέρα και σκέφτηκα ελάχιστα τη δουλειά, τα γερμανικά, όλα όσα με προβληματίζουν καθημερινά...ξεκουράστηκα απίστευτα αλλά δεν μου έφτασε...

Σκέφτηκα λίγο το καλοκαίρι που θα έρθει...και ίσως να στεναχωρέθηκα λίγο γιατί δεν ξέρω πως θα είναι φέτος τα πράγματ...

Πολλές φορές σκέφτομαι τα χρόνια που πέρασαν από το Λύκειο και όταν μας κοιτάω και βλέπω πως είμαστε μου φαίνεται απίστευτο...είναι αυτό που είπα...το πιο περίεργο θα μου φανεί όταν θα είμαστε 30 και, και θα πηγαίνουμε όλοι μαζί διακοπές με τα παιδιά μας!

Και τώρα πίσω στην καθημερινότητα...πίσω στη δουλειά...

Μπορεί όλα τα ωραία να κρατάνε λίγο αλλά δεν πειράζει...θα έρθουν κι άλλα ωραία!

Και πριν την εξεταστική σκοπεύω οπωσδήποτε να κάνω ακόμα μια απόδραση!

You and me

Handmade Cardigan

Έτοιμο! :)
Ή μάλλον σχεδόν...λείπουν μόνο τα κουμπιά...! χιχι

Κι όμως υπάρχουν νεράιδες...και μας ακούν!

Σου έχουν πει ποτέ για εκείνη τη νεράιδα που εκπληρώνει όνειρα;
Δεν πιστεύεις ότι υπάρχει;
Κι όμως υπάρχει και όταν της μιλάς σε ακούει...
Κι εμένα το Σάββατο το βράδυ με άκουσε...και εκπλήρωσε ίσως το πιο τρελό μου όνειρο...και ζωντάνεψε έστω για λίγο το παραμύθι του μυαλού μου...

Όλο ταξιδεύω

και περνάει απ’ το παράθυρο η ζωή.

Κάποτε θα μοιάζει ψέμα, 

πότε φτάσαμε ως το τέρμα

και δεν κάναμε ακόμα την αρχή.

Όλο κάτι ψάχνω

στο μπαλκόνι τ’ απογεύματα όταν βγω.

Τι `ναι αυτό που με κρατάει

κάθε μέρα που περνάει

κι ας μην ξέρω τι γυρεύω πού πατώ.

Κι όλο δεν πιστεύω

πως τον δρόμο δε θα βρεις να ξαναρθείς.

Δε θ’ ανοίγω σε κανένα

και θα περιμένω εσένα

να γυρίσεις απ’ την πόρτα το κλειδί.

Κι όσο θα κοιμάμαι μόνη, 

τ’ όνειρό σου θα ζυγώνει

στα κλεφτά μια λέξη πάλι να μου πει.