Το Σάββατο θα είναι η τελευταία μου μέρα στη δουλειά...αυτή τη δουλειά που τόσο αγάπησα αλλά ταυτόχρονα μίσησα κιόλας...για την κούραση και την έλλειψη χρόνου!
Αγάπησα όμως όλους τους ανθρώπους που γνώρισα...αυτούς με τους οποίους είχα καθημερινή επαφή, που είχα μάθει τις συνήθειες τους, που μπορούσα να καταλάβω τη διάθεση τους, που τους είχα μάθει και με είχαν μάθει!
Αύριο θα πρέπει να αποχαιρετήσω κάποιους από αυτούς και τους υπόλοιπους το Σάββατο.
Θα μου λείψουν!
Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω...
Χαίρομαι όμως...χαίρομαι για αυτό που θα αφήσω πίσω μου...
Ξεκίνησα χωρίς να ξέρουν το όνομά μου και έγινα η Ολγίτσα, το χαμογελαστό κορίτσι, το καλύτερο παιδί όπως θα άκουγες μερικούς να λένε!
Το Σάββατο λοιπόν μια περίοδος της ζωής μου φτάνει στο τέλος της και από Δευτέρα ξεκινάω την πρακτική μου!
Και δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για πρακτική για ένα παιδί σαν κι εμένα...που άλλου;;;
Σε μια μεγάλη εταιρεία παιχνιδιών φυσικά!
Είμαι πολύ χαρούμενη...αλλά παράλληλα και λίγο λυπημένη!
Αριστοτέλους μου θα μου λείψεις...!
