Δικαιολογίες!
Απλά βλέπω ότι δεν νιώθω όσα θέλω να πω. Όπως βλέπω ότι δεν νιώθω και οτιδήποτε άλλο...
Κάποτε ένιωθα γιατί πονούσα!
Πονούσα πολύ. Τον θυμάμαι εκείνο τον πόνο.Παλαίοτερα μέσα από τις αναμνήσεις μπορούσα κιόλας να τον ξανα νιώσω!
Θυμάμαι ότι ένιωθα. Κι αν καμιά φορά το ξεχνάω, όλα τα "εδώ" γραμμένα, γεμάτα συναισθήματα μου το ξανά θυμίζουν.
Θυμάμαι να γράφω και να πονάω.
Θυμάμαι να πονάει το στήθος μου, η κοιλιά μου, το κεφάλι μου!
Θυμάμαι να κλαίω, να κλαίω και ο πόνος να μην περνάει!
Θυμάμαι να τον σκέφτομαι και να πονάω.
...τα μεσημέρια που γύριζα από το σχολείο, κλεινόμουν στο δωμάτιο, κουκουλωνόμουν κάτω από τα σκεπάσματα και πονούσα.Διπλωνόμουν, μαζεύοντας τα πόδια μου στο στήθος μα ο πόνος δεν περνούσε, ενώ αντίθετα σε κάθε σκέψη εκείνου δυνάμωνε!
Θυμάμαι τις στιγμές που δεν άντεχα άλλο, να ανοίγω εκείνο το καταραμένο συρτάρι...
Εκείνον τον πόνο; Χμμμ, πραγματικά δεν τον θυμάμαι, όχι...Γιατί δεν ήταν πόνος, ήταν σαν ανακούφιση. Ένιωθα πως ηρεμούσε τον πόνο της καρδιάς μου!
Η ανακούφιση της καρδιάς μου όμως έφερνε πίσω την λογική και τη συνειδητοποίηση και τις τύψεις απέναντι στον εαυτό μου, και έπρεπε να σταματήσει αυτό!
Τότε ήταν που αγάπησα λίγο παραπάνω τον εαυτό μου...και κατάλαβα ακόμα περισσότερα!
Όπως το ό,τι περιμένω κάποιον άλλον να με αγαπήσει όταν εγώ η ίδια δεν αγαπάω τον εαυτό μου...
Ο πόνος δεν σταμάτησε, έμαθα όμως να τον διαχειρίζομαι με άλλους τρόπους όπως να γεμίζω το πρόγραμμα μου και να είμαι δραστήρια για να μην σκέφτομαι!
Και τα κατάφερνα ο πόνος να είναι υποφερτός!
Ο καιρός περνούσε και κάποτε σταμάτησα να πονάω τόσο εύκολα με κάθε καινούρια κατάσταση που ερχόμουν αντιμέτωπη. Μα τον πόνο διαδέχθηκε η απογοήτευση...
Απογοητευόμουν χωρίς όμως να νιώθω πόνο...
Δεν μου έκανε εντύπωση όταν κάποιος έφευγε αλλά όταν έμενε, καθώς αυτό δεν ακολουθούσε την φυσική ροή των πραγμάτων αλλά κάτι πήγαινε λάθος.
Κι αν κάποιος έμενε, περίμενα πότε θα φύγει, διότι ήξερα, περίμενα ότι αργά ή γρήγορα, θα φύγει!
Κι αφού πέρασα και από αυτό το στάδιο , τώρα πέρασα στην απάθεια.
Απάθεια, όχι για τη ζωή...απάθεια απέναντι στον "έρωτα", την "αγάπη"!
Δεν ενδιαφέρομαι. Δεν μου κάνει εντύπωση τίποτα. Δεν περιμένω τίποτα. Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να μην παρατηρώ καν τι υπάρχει γύρω μου όταν βγαίνω έξω...μια απόλυτη αδιαφορία!
Γνωρίζω άτομα που όμως και πάλι δεν μου κάνουν εντύπωση...
Χαμογελάω χωρίς να νιώθω κάτι.
Τα φιλιά δεν έχουν σημασία, ενώ οι υποσχέσεις και τα "κοινά" σχέδια των άλλων ειναι λόγια στον αέρα, που είτε γίνουν, είτε όχι δεν με πολύ νοιάζει.
Δεν νιώθω ενθουσιασμό όταν γνωρίζω κάποιον, ούτε πόνο όταν φεύγει...
Με τρομάζει ο εαυτός μου. Τρομάζω με αυτό που έχω γίνει! Κάποιες φορές κλαίω χωρίς να νιώθω κάτι...απλά κλαίω χωρίς να νιώθω πόνο ή χαρά!
Υπάρχουν άραγε ελλατωματικές καρδιές;
Αν ναι, τότε η δικιά μου κάπου έχει σίγουρα χαλάσει...και δεν ξέρω αν δέχεται επιδιόρθωση!
Κάποτε πονούσα γιατί ένιωθα...τώρα; Τώρα δεν νιώθω!

