Very soon!

Ήταν Οκτώβριος όταν τον γνώρισα.
Στάθηκε μπροστά μου με γυρισμένη την πλάτυ του. Τα μπράτσα του ήταν τόσο τεράστια. 
Έκανα νόημα στη φίλη μου, σήκωσα τα χέρια μου και έκανα και καλά ότι τον αγγίζω.
Και τότε γύρισε και χαμογέλασα από ντροπή.
Εκείνος με έπιασε από το χέρι και με πήρε να χορέψουμε.

Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο. Και βρεθήκαμε.

Περίεργα τηλέφωνα, περίεργες ώρες, περίεργες συμπεριφορές!

Κι εγώ; Εγώ να του λέω να μου πει την αλήθεια!
Μέσα μου το ήξερα αλλά δεν ξέρω αν με ένοιαζε κιόλας...
Εγώ έβλεπα τη συμπεριφορά που είχε απέναντι μου.

Έφυγε για περίπου ένα μήνα. Κι όμως μπορεί να μην ήταν εδώ αλλά η επικοινωνία μας ήταν καθημερινή.

Και όταν γύρισε από τη Νιγηρία και μου έδωσε το φόρεμα που είχε αγοράσει για εμένα, η χαρά μου ήταν τόσο αληθινή επειδή με σκέφτηκε. Ακόμα κι αν αναρωτιόμουν που θα μπορούσα να το φορέσω.

Γιορτάσαμε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου μια μέρα μετά, πίνοντας κρασί και δίνοντας του κάτι μικροπράγματα που είχα αγοράσει για το σπίτι του.
Βγάλαμε φωτογραφίες και εκείνος τράβηξε βίντεο.
Εκείνη την ημέρα μου έμαθε και την λέξη "αγκαλιά" στη γλώσσα του.

Ήθελα να κοιμάμαι μαζί του.Μου άρεσε να κοιμόμαστε αγκαλιά ακόμα κι αν ροχάλιζε απίστευτα.

Ένα βράδυ μαγείρεψα και φάγαμε μαζί. Χάρηκα που του άρεσαν και η απάντηση στον αν πέρασα το τεστ ήταν "Ναι". Κι ο φόβος μου για το αν θα μπορούσαμε να ταιριάξουμε κάπως στο φαγητό, ξεπεράστηκε.

Καθόμασταν αγκαλιά στο κρεβάτι και εκείνος με χάιδευε στο κεφάλι.
Με ρώτησε αν θα πάω μαζί του την επόμενη φορά στη Νιγηρία. Και απάντησα "Ναι!"
Και τότε έπαψα να αναρωτιέμαι που θα φορέσω το φόρεμα που μου πήρε.

Εκείνο το πρωινό της Δευτέρας ξύπνησα με ένα καμπανάκι να χτυπάει μέσα μου.

Και μετά εκείνος εξαφανίστηκε.

Το βράδυ εκείνης της Παρασκευής τα πράγματα έγιναν περίεργα.

Κι άρχισα να ανησυχώ.

Έψαξα παντού και τελικά βρήκα απαντήσεις.

Τώρα; Τώρα δεν τον βλέπω. Με παίρνει εκείνος τηλέφωνο.

Τον βλέπω στο βίντεο που τράβηξε. Και μου λείπει.

8 χρόνια μου είπαν. Εκείνος λέει "Very soon".

Και εγώ τον πιστεύω. Θέλω να τον πιστέψω.

Very soon we will be again together baby μου.

Εμπιστοσύνη

Όλοι οι άντρες που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα μπορεί να ήταν διαφορετικοί, είχαν όλοι όμως ένα κοινό μεταξύ τους!
Κανένας δεν ήταν άξιος εμπιστοσύνης!
Ίσως αυτή να είναι η τιμωρία όταν κάνεις κάτι με κάποιον που έχει ήδη κάτι άλλο στη ζωή του, να μην μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν...γιατί το βλέπεις μπροστά στα μάτια σου να συμβαίνει!
Και δυστυχώς το έχω δει πάνω από μια φορά!
Τη Δευτέρα το πρωί ξύπνησα με ένα καμπανάκι να χτυπά στο κεφάλι μου.
Μου έλεγε ότι θα πληγωθώ...ότι για άλλη μια φορά έχω αφήσει τον εαυτό μου και έχω αρχίσει  να κρεμιέμαι πάνω από κάποιον, να περιμένω πράγματα από κάποιον που δεν ξέρω τι πραγματικά θέλει.
Αυτό το καμπανάκι με ξύπνησε!
Μου θύμισε ότι πρέπει να κρατήσω τις άμυνες μου και όσο περνάνε οι μέρες μου τόνισε λάθη που έχω ξεκινήσει  να επαναλαμβάνω τον τελευταίο καιρό, όπως να παρατάω τους φίλους μου για να τρέξω σε κάποιον που προτιμά να βγει με τους φίλους του από το να κοιμηθούμε μαζί!
Γιατί δηλαδή εγώ να βάζω τους δικούς μου φίλους κάτω από αυτόν;
Δεν τον εμπιστεύομαι, δεν εμπιστεύομαι κανέναν!
Φαντάζομαι τα βράδια που δεν μιλάμε να τα περνά μαζί με κάποια άλλη...τις φορές που λέει ότι κοιμάται και αργεί να απαντήσει να κοιμάται με κάποια άλλη και να απαντάει απλά όποτε βρει ευκαιρία, τα βράδια που βγαίνει έξω να γυρνά σπίτι με κάποια άλλη!
Δυστυχώς φοβάμαι ότι με όσα έχω ζήσει ποτέ δεν μπορέσω να υπάρξω σίγουρη για κανέναν...

Δεν με πειράζει η διαφορά χρώματος μας.
Δεν ντρέπομαι!Γιατί να ντραπώ κιόλας; Αντίθετα το διασκεδάζω όποτε βλέπω να μας κοιτάνε και να αναρωτιούνται...
Αυτό για το οποίο στεναχωριέμαι είναι για αυτά που θα ήθελα να σου πω αλλά ποτέ δεν τα λέω...αλλά δυσκολεύομαι να τα πω στα ελληνικά, θα τα πω τώρα στα αγγλικά;

Tattoo #2

Αυτό είναι το δεύτερο...κι έγινε για καλό σκοπό!

Το σημείο που διάλεξα είναι λίγο περίεργο και μπορεί να χαθεί μου είπαν, αλλά δεν πειράζει... ;)

Σε είδα στον ύπνο μου...είναι η δεύτερη φορά που σε βλέπω μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα!
Κάθε φορά που σε βλέπω μετά δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι το όνειρο όλη μέρα!
Ξέρεις ποιο είναι το περίεργο;
Ότι πάντα βλέπω τόσο καθαρά το πρόσωπο σου...δεν είσαι απλά μια παρουσία μέσα στο όνειρο ή είσαι εσύ στο πρόσωπο κάποιου άλλου...είσαι εκεί, βλέπω το πρόσωπο σου, σε κοιτάω κι αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν ξυπνάω...
Το όνειρο είναι τόσο μπερδεμένο μέσα στο μυαλό μου...
Θυμάμαι να σου φωνάζω κι εσύ να μην αντιδράς απλά να με κοιτάς...
Να λέω πως δεν είμαι καλά κι εσύ να λες πως υποκρίνομαι...
Ποιος ξέρει τι έχω πάλι στο μυαλό μου και σε βλέπω στον ύπνο μου;!

Δεν έπρεπε να μου συμβεί αυτό...αφού ήξερα τι ήθελα!
Δεν ήθελα κάτι παραπάνω...
Κι όμως κλαίω όπως δεν έχω κλάψει εδώ και πολύ καιρό...δεν μπορώ να πάρω ανάσα και θέλω να ουρλιάξω!
Με πιάνει το παράπονο για ακόμα μια φορά!
Γιατί;
Γιατί; 
Γιατί;;;;
Γαμώτο, γιατί;;;
Πως γίνεται πάντα να έρχομαι δεύτερη;
Τι είναι, κάποιο είδος αστείου;
"Έχεις πολλά μέσα σου και εύχομαι να βρεις σύντομα κάποιον που να τα αξίζει", όσο περνάει ο  καιρός μου ακούγεται σαν κατάρα παρά σαν ευχή!
Γιατί δεν γίνεται να μην υπάρχει πια κάποιος και για εμένα!

Συντροφικότητα

Δεν με φοβίζει η μοναξιά, έχω συνηθίσει να είμαι μόνη μου!
Απλά αυτό που μου λείπει είναι η συντροφικότητα...
Αν ήθελα να έχω απλά μια σχέση ξέρω ότι θα μπορούσα να την έχω.
Αυτό που ψάχνω είναι μια σχέση με αμοιβαία συναισθήματα.
Ζητάω πολλά ε;
Πρόσφατα με ρώτησαν αν υπάρχει κάτι στη ζωή μου αυτό το καιρό και όταν απάντησα αρνητικά, η ερώτηση ήταν πως κι έτσι, αφού λέει εγώ πάντα έχω κάποιο γκομενάκι!
Δεν είναι ψέμα πως πάντα έχω κάποιον για να κάνω σεξ.
Αυτό όμως καλύπτει μόνο ένα μέρος αυτού που έχω εγώ ανάγκη.
Κι εγώ έχω ανάγκη από συντροφιά.
Κάποιον που θα με πιάνει από το χέρι και θα περπατάμε μαζί.
Κάποιον να κάνουμε πράγματα μαζί.
Κάποιον που δεν θα λέει πολλά που όμως θα κάνει πολλές πράξεις για εμένα, για εμάς...κι από εκεί θα φαίνεται ότι μας αγαπά...ότι με αγαπά!