Είναι βράδυ...Κάθομαι στον υπολογιστή ακούγοντας μουσική και μιλώντας με διάφορα άτομα...Τα φώτα είναι κλειστά...Απέναντι μου ένας καθρέφτης στον οποίο αντικρίζω το είδωλο μου από το ελάχιστο φως που φέγγει από τον υπολογιστή. Σκέψεις με κατακλύζουν και έχω την ανάγκη να γράψω κάτι από αυτά που με απασχολούν .Αύριο δεν έχω σχολείο και είμαι τόσο ευτυχισμένη!!! Όχι τόσο για τα μαθήματα που δεν θα έχω να διαβάσω όσο για το ότι δεν θα αναγκαστώ για μια μέρα να βρίσκομαι με όλα αυτά τα άτομα από την τάξη μου...Όχι δεν θέλω να το παίξω κάπως και βεβαίως δεν μιλάω για όλους...Αλλά δυστυχώς για αρκετούς !!Για εκείνους που θέλουν να τραβούν την προσοχή ,που προσπαθούν όσο το δυνατόν να μειώνουν τους άλλους και να τους κοροϊδεύουν, που θέλουν να περνάει το δικό τους και να έχουν πάντα την τελευταία λέξη ,που σε κρίνουν χωρίς καν να σε ξέρουν ,που πάντα νομίζουν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους και ακόμη και αν πραγματικά είναι συμπεριφέρονται τόσο απαξιωτικά στους άλλους ,που κάποιο ελάττωμα δικό σου είναι περισσότερο ενοχλητικό από το ίδιο ελάττωμα κάποιου άλλου, που ότι και αν πεις έστω για αστείο θα το πάρουν στραβά μόνο και μόνο επειδή το είπες εσύ… και άλλα πολλά ακόμα!!
Όσα χρόνια ήμουν στο γυμνάσιο πότε δεν έτυχε να αισθανθώ τέτοια απογοήτευση κάθε μέρα στο σχολείο πάντα ξεκινούσα χαρούμενη με τη σκέψη ότι θα βρεθώ με τους συμμαθητές μου και τους φίλους μου...θα κάτσω με την κολλητή μου θα πούμε τίποτα στην ώρα του μαθήματος θα γελάσουμε όλοι μαζί με κανένα αστείο που θα πει κάποιος και άλλα διάφορα που έκαναν τις ώρες να περνάν τόσο γρήγορα και όταν τελείωναν οι σχολικές ώρες να περιμένω πως και πως να έρθει η επόμενη μέρα...
Φέτος όμως δυστυχώς τα πράγματα άλλαξαν!! Βρίσκομαι μέσα σε μια τάξη γεμάτη αγνώστους ,χωρίς κανένα φίλο μου και με άτομα που γνωρίζονται μεταξύ τους. Είμαστε όλοι τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες και δεν μπορούμε να ταιριάξουμε!!
Το χειρότερο όμως που με εκνευρίζει είναι ότι κανένας τους δεν με ξέρει πραγματικά ποτέ δεν προσπάθησαν να μου πιάσουν κουβέντα έμειναν απλά σε αυτό που είμαι μέσα στην τάξη για αυτό και οι γνώμες τους είναι τόσο λανθασμένες...Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν στεναχωριέμαι για αυτά που λένε πίσω από την πλάτη μου...εμένα με νοιάζει που οι δικοί μου φίλοι ξέρουν ποια πραγματικά είμαι και με αγαπάνε(έτσι θέλω να πιστεύω ότι δεν μου λένε ψέματα...χιχιχι!!!)Έτσι το σχολείο για εμένα φέτος έχει καταντήσει ένα αργό βασανιστήριο γιατί οι ώρες περνάνε τόσο αργά!!
Περιμένω πως και πως να έρθει η επόμενη χρονιά που θα ξανά χωριστούμε ανάλογα με την κατεύθυνση που θα επιλέξουμε!!! Μόνο τότε θα είμαι ξανά ήρεμη και χαλαρή και θα μπορώ να απολαμβάνω ξέγνοιαστη τις σχολικές ώρες!!!
