Έκρηξη χαράς!

Απόψε θέλω να σου πω ότι είμαι χαρούμενη...
Είμαι τόσο χαρούμενη...νιώθω την χαρά να ξεχυλίζει από μέσα μου...όχι δεν έγινε κάτι συγκεκριμένο...
Είμαι χαρούμενη γιατί είμαι ακόμα εδώ...πιο δυνατή από όσο περίμενα...ήρεμη όσο πρέπει...στέκομαι όρθια και πολεμάω! 

Η πικρή αλήθεια!

-Τι έκανες όλον αυτόν τον καιρό,τον ρώτησα.
Άρχισε να μου λέει τα δικά του...για να καταλήξει στη γνωστή ερώτηση...
-Εσύ;
-Έκανα μια σχέση αλλά χώρισα...
-Μόνο αυτό;
-Πιο πριν είχα γνωρίσει κάποιον αλλά περνούσαμε απλά καλά!
-Και;
-Με παράτησε επειδή ένιωσα πράγματα!

Αυτή η τελευταία πρόταση βγήκε τόσο σοβαρή από το στόμα μου...πρώτη φορά μιλούσα σε κάποιον άλλο για αυτή την ιστορία χωρίς πολλά λόγια, με 4-5 λέξεις που μπορούσαν να περιγράψουν τα πάντα...χωρίς να περιγράφω σκηνικά,μόνο λέγοντας αυτή την απλή πρόταση...μιλούσα με τόση ειλικρίνεια και ωμότητα σε κάποιον άλλο και όχι στον εαυτό μου...εκείνη τη στιγμή όμως ήταν σαν να έμπιγαν ένα αγκάθι στην καρδιά μου...ίσως πάλι και να ήταν πόνος επειδή έβγαινε από την καρδιά μου...γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ από τον εαυτό μου αυτή τη φράση για το πως έχουν πραγματικά τα πράγματα...προσπαθούσα να εξηγήσω τα ανεξήγητα,ανέλυα τα γεγονότα ξανά και ξανά και έδινα διάφορες δικές μου εξηγήσεις για να μην με πληγώνω...έκρυβα όμως από τον εαυτό μου την μόνη πραγματική αλήθεια...
"Με παράτησε επειδή ένιωσα πράγματα!"
 Εδώ και μια εβδομάδα αυτή η πρόταση ηχεί συνεχώς στα αυτιά μου...ήταν σαν ξύπνημα από ένα όνειρο...σαν ένα τοπίο γεμάτο ομίχλη που μόλις έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται...και το οποίο θέλει πολύ δουλειά για να ξεδιαλύνει τελείως...είναι όμως να κάνεις την αρχή!
Δεν ζήτησα τίποτα,δεν πρόδωσα,δεν είπα ψέματα,δεν υποσχέθηκα τίποτα απλά ένιωσα!
Από πότε το να έχεις συναισθήματα είναι σφάλμα;
 Θα'θελα να πιστεύω ότι αυτή η ειλικρίνεια -απέναντι και στον εαυτό μου αυτή τη φορά-για το πως έχει η κατάσταση είναι αποτέλεσμα της εξασθένισης των συναισθημάτων μου...ό,τι κι αν πω όμως μάλλον θα είναι μόνο ψέμα αυτή τη φορά...
Γιατί θα ήθελα να ήταν εδώ...γιατί θα ήθελα ένα του φιλί και μια αγκαλιά...γιατί θα ήθελα να χτυπούσε το κινητό μου και να ήταν για μια φορά αυτός...

Και φυσικά η επόμενη ερώτηση ήταν...
-Και τώρα δεν νιώθεις;
-Δεν έχει σημασία,απάντησα!

Παγωτό με γεύση έρωτα!

Γρανίτα φράουλα και παγωτό...δύο από τις αγαπημένες συνήθειες του καλοκαιριού που τόσο μα τόσο περιμένω μόλις αρχίζουν οι ζέστες...
Θα είναι ένα αφόρητα ζεστό βράδυ του καλοκαιριού...θα είμαστε χώρια και όμως στις σκέψεις μας θα είμαστε μαζί...θα περιμένουμε την στιγμή που θα βρεθούμε χωρίς να ξέρουμε αν τελικά θα βρεθούμε εκείνο το βράδυ...
Θα είμαι έξω με φίλους και θα περιμένω να σε δω...κάτι θα λείπει από τη βραδιά μου...σαν να με πιάνει η γνωστή μου λιγούρα και θα θέλω να φάω παγωτό!
Και θα είναι σαν να το ήξερες...Γιατί θα με έχεις μάθει!
Και ενώ θα είναι αργά το βράδυ, θα μου στέλνεις μήνυμα στο κινητό και θα μου λες "Πάμε για παγωτό;"...και δεν θα περιμένεις να σου απαντήσω με ένα ναι ή όχι ...Γιατί δεν υπάρχει αρνητική απάντηση σε αυτή την ερώτηση...η απάντηση μου θα είναι το μέρος συνάντησης και η ώρα! 
Θα βρισκόμαστε και θα ψάχνουμε για περίπτερο ανοιχτό...θα παίρνω και παγωτό χωνάκι για το δρόμο...και θα μου φωνάζεις να προσέχω για να μην λερώσω το αμάξι...αλλά έτσι κι αλλιώς θα στάζει όλο πάνω μου...Ίσως και λίγο πάνω σου τις στιγμές που θα προσπαθώ να σε ταισω γιατί τελικά δεν θα μπορώ να το φάω όλο μόνη μου...
Θα πηγαίνουμε επάνω στα κάστρα...θα βλέπουμε όλη την πόλη από πάνω και θα τρώμε παγωτό!!! 
Και εκεί που η ζέστη ήταν αφόρητη εγώ ξαφνικά θα κρυώνω...και θα με παίρνεις αγκαλιά για να με ζεστάνεις...
Και πίστεψε με...δεν θα υπάρχει πιο χαρούμενος άνθρωπος από εμένα εκείνη τη στιγμή! 
Χορτασμένη από παγωτό και στην αγκαλιά σου!

Όποιος βρει καμιά νεράιδα...ας της πει να περάσει κι από εδώ!

Νόμιζα ότι με τόσο διάβασμα δεν θα έδινα σημασία στις ημέρες αυτές!
Δεν τα κατάφερα όμως και την κυριακή θυμήθηκα,όπως και σήμερα!
Η ημέρα του ταξιδιού και το βράδυ πριν την ημέρα της επιστροφής μου!
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...για ακόμα μια φορά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα!
Μια ιστορία που τελείωσε...
Μια ιστορία που παλεύω να τελειώσω μέσα μου!
Ξέρω ότι εκείνος έχει ξεχάσει και την ύπαρξη μου...και κάποιες φορές θεωρώ τον εαυτό μου χαζό που εγώ ακόμα θυμάμαι...
Αλλά γιατί να είναι χαζό το ότι είμαι άνθρωπος με συναισθήματα και κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι κάνει, αν είναι καλά, αν άλλαξε καθόλου!

 Εγώ δημιούργησα στο μυαλό μου αυτό το παραμύθι της τοσοδούλας και του γίγαντα...μπορεί ο γίγαντας να χάθηκε και αφού είναι και τόσο σπάνιοι να μην ξανα εμφανιστεί ποτέ...στο δικό μου παραμύθι λοιπόν θα εμφανιζόταν τώρα εδώ μπροστά μου μια μικρή νεράιδα...και θα μου έλεγε ότι μπορεί αν θέλω να με πάει ένα χρόνο πίσω...στην ημέρα που κατέβηκα Αθήνα και να το ζήσω ξανά!
Και εγώ δεν θα χρειαζόταν να το σκεφτώ πολύ...θα της έλεγα απλά πήγαινε με αμέσως!
Και θα μου έφτανε αυτό...δεν θα ζητούσα τίποτα παραπάνω...ούτε θα άλλαζα κάτι,ώστε να μπορούσα να τον είχα ακόμα δίπλα μου...δεν γίνεται να αναγκάσεις κάποιον να σε θέλει με το ζόρι!
Θα πήγαινα στη στιγμή που με ήθελε κοντά του...γιατί για εμένα αυτή αξίζει!

~Χαίρομαι απλά που έμαθα να δέχομαι τις επιλογές των άλλων...ακόμα κι αν αυτές με πονάνε καμιά φορά!~

Σε ποιους ουρανούς πετάς;

Σε ποιους ουρανούς πετάς, μόνος σου ή ή με παρέα...κι εμένα γιατί δεν με άφησες να απογειωθώ μαζί σου;
Γιατί δεν ήθελες να μοιραστείς μαζί μου τους ουρανούς των ονείρων σου;
Εσύ που μια ζωή πετάς...που αγαπάς να πετάς....που το πέταγμα είναι η ελευθερία σου...που υπάρχεις για να πετάς...έχεις νιώσει ποτέ τον πόνο της αναγκαστικής προσγείωσης; Σου έχουν κόψει ποτέ τα  φτερά;
Θα ήθελες να σου πω πως είναι;
Μαζεύω από παντού πούπουλα από τα φτερά μου...όσα κι αν μαζέψω όμως ξέρω ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να τα συγκεντρώσω όλα...κάπως έτσι δεν θα νιώθω ποτέ ολοκληρωμένη αφού κάποια από τα κομμάτια μου έχουν διασκορπιστεί παντού! 
Νιώθω απογοήτευση κι ακόμα και με μισά φτερά δεν θέλω να πετάξω...φοβάμαι να πετάξω...Νομίζω ότι δεν μπορώ να πετάξω μόνη μου...
Γιατί ήθελα να πετάω δίπλα σου, είχα ονειρευτεί τον εαυτό μου να πετάει μαζί σου...να μου μαθαίνεις πως να πετάω, να διασκεδάζω πετώντας στους ουρανούς και να προσγειώνομαι ομαλά στο έδαφος όποτε ήταν ανάγκη!
Τώρα απλά χαζεύω από το έδαφος τα αεροπλάνα στον ουρανό...τα παρακολουθώ μέχρι να χαθούν από το οπτικό μου πεδίο, βλέπω από που έρχονται και προς τα που πηγαίνουν, κάνω μαντεψιές, φαντάζομαι τον εαυτό μου μέσα στο αεροπλάνο να ταξιδεύει σε μέρη μαγικά...μέρη μακρινά...
Κι εύχομαι να μπορούσα να πετάξω...να γιάτρευες τα φτερά μου με ένα άγγιγμα σου και την διαλυμένη μου καρδιά με μια γλυκιά σου κουβέντα! 
Και ίσως τότε να ανακαλύπταμε τον κόσμο μαζί!
Μια ευχή από μια ξεχασμένη στο έδαφος, για εσένα που έχεις πετάξει μακριά...
"Να πετάς, να πετάς για πάντα και να μην αφήσεις κανέναν να σε προσγειώσει! "

Σε περίμενα!

Πόσο καιρό περίμενε...και πόσο ακόμα καιρό θα περίμενε αν χρειαζόταν...είχε την υπομονή  να περιμένει...μόνο για εκείνον...είχε έρθει όμως η στιγμή που τόσο περίμενε!
Όλα όσα σκεφτόταν τόσο καιρό ότι ήθελε να πει τώρα απλά χάνονταν...δεν υπήρχαν τα είχε ξεχάσει...σκεφτόταν μόνο ότι επιτέλους θα τον έβλεπε και θα τον άγγιζε!
Ήταν κιόλας έτοιμη...είχε ντυθεί στα μαύρα...μαύρα εσώρουχα,μαύρο φόρεμα με δαντέλα στην πλάτη...το είχε κρατήσει για αυτή τη μέρα!
Σίγουρα δεν αντιπροσώπευε την ψυχολογία της εκείνη τη στιγμή,αφού ένιωθε χαρούμενη...ήταν όμως αυτό που της ταίριαζε για όλο τον υπόλοιπο καιρό που είχε περάσει μακριά του...τα βράδια στο σκοτάδι να τον σκέφτεται και να κλαίει μέχρι να την πάρει ο ύπνος...η αναμονή στο απέραντο σκοτάδι για την επικείμενη εμφάνιση του!
Χάζευε την φωτογραφία του σαν να ήθελε να θυμηθεί το πρόσωπο του...μετά από τόσο καιρό η εικόνα του είχε αρχίσει να χάνετε από το μυαλό της!Φοβόταν ότι δεν θα τον αναγνωρίσει...ότι θα έβλεπε μπροστά της έναν άγνωστο...είχαν γίνει άραγε ποτέ γνωστοί...είχαν καταφέρει να περάσουν τόσο χρόνο και τόσες στιγμές μαζί ώστε να έλεγε κανείς ότι είχαν γνωριστεί;Σίγουρα υπήρχαν πολλά άγνωστα κομμάτια για να εξερευνήσει ο ένας στον άλλο...δεν τους δόθηκε όμως η ευκαιρία να το κάνουν!
Ίσως πάλι να ήταν καλύτερα να ξανα γνωρίζονταν...από την αρχή σαν δυο τελείως άγνωστοι μεταξύ τους...χωρίς παρελθόν...με άγνωστο μέλλον...μόνο το παρόν!
Το κινητό της χτύπησε,διάβασε το μήνυμα 'Κατέβα'...κοίταξε καλά για τελευταία φορά την φωτογραφία του προτού την κλείσει και με την καρδιά της να χτυπά δυνατά βγήκε από το σπίτι!
Περπατούσε αργά,το στομάχι της είχε σφιχτεί,τα χέρια της έτρεμαν...η καρδιά της σε λίγο θα σταματούσε...ήταν εκεί στο γνωστό σημείο!
Άνοιξε την πόρτα του αμαξιού και μπήκε μέσα...γύρισε και τον κοίταξε!
Της χαμογελούσε...του ανταπέδωσε το χαμόγελο...
Τόση αμηχανία...
-Τι κάνεις,την ρώτησε!
Σε περίμενα...!Τώρα μπορούσε να κάνει αυτό που φανταζόταν συνέχεια...εκείνη την κίνηση που έβλεπε στο μυαλό της να κάνει το χέρι της...
Τον κοιτούσε στα μάτια...έφτασε το χέρι της δίπλα στο πρόσωπο του και με τα δάχτυλα της χάιδεψε το μάγουλο του!
-Σε περίμενα,του απάντησε!

Η αγάπη μας για την μουσική!

Και οι δυο θα αγαπάμε τη μουσική...θα ζούμε με μουσική!Όλες μας οι στιγμές θα είναι ντυμένες με γλυκές μελωδίες...αγαπημένες!
Όταν οι άλλοι θα έχουν σε κάθε δωμάτιο από μια τηλέοραση,εμείς θα έχουμε παντού από ένα ραδιόφωνο,ακόμα και στο μπάνιο...και στο σαλόνι ένα παλιό πικ-απ για να ακούμε τους δίσκους βινυλίου της συλλογής σου!
Θα σηκώνομαι το πρωί πολύ πριν ξυπνήσεις,θα φτιάχνω πρωινό ακούγοντας μουσική από το mp3 για να μην σε ξυπνήσω...και όταν πια θα το έχω ετοιμάσει θα βάζω δυνατά το αγαπημένο σου τραγούδι για να ξυπνάς με αυτό τα πρωινά!
Θα τρώμε πρωινό μαζί ακούγοντας μουσική...
Όταν θα είμαστε χώρια θα έχουμε συντονισμένα τα ραδιόφωνα μας στον ίδιο σταθμό...και θα στέλνουμε μηνύματα αφιερώνοντας τραγούδια ο ένας στον άλλο!
Όταν θα γυρνάς στο σπίτι θα με βλέπεις στο σαλόνι να διαβάζω κάποιο καινούριο βιβλίο ακούγοντας μουσική από το πικ-απ...και ανάλογα με το δίσκο θα καταλαβαίνεις τη διάθεση μου...
Θα ακούς μουσική ενώ κάνεις μπάνιο...θα κάθομαι σε ένα σκαμπό και θα σου κάνω παρέα μέχρι να με βρέξεις...και τελικά να με τραβήξεις κάτω από τη ντουζιέρα μαζί σου!
Θα έχουμε συνθηματικά τραγούδια...θα μιλάμε μεταξύ μας με αυτά!
Θα κάνουμε έρωτα με τη συνοδεία μουσικής...
Και φυσικά θα κοιμόμαστε με μουσική...
Θα φτιάξουμε ένα cd με τα τραγούδια μας...και θα το ακούμε το βράδυ μέχρι να κοιμηθούμε...κάποια στιγμή το βράδυ θα ξυπνάς,θα κλείνεις το ράδιο,θα ξανα ξαπλώνεις στο κρεβάτι αλλά πριν κοιμηθείς θα μου ψιθυρίζεις πάντα στο αυτί ότι μ'αγαπάς...κι ας μην το ακούω...δεν θα χρειάζεται να το ακούω!
Γιατί στα όνειρα μου θα μου τραγουδάς για την αγάπη μας!