Ποτέ ξανά!

Όλα είναι δικιά σου επιλογή...εσύ αποφασίζεις αν θα μείνεις στο παρελθόν ή αν θα προχωρήσεις μπροστά...αν θα αφήσεις όλα τα άσχημα να σε επηρεάζουν ή θα τα αφήσεις πίσω και θα προσπαθήσεις να χαμογελάς...
Εγώ έκανα τις επιλογές μου και ένιωθα χαρούμενη...νιώθω χαρούμενη το ξέρω...
Είναι όμως κάποιες μέρες σαν αυτές τις τελευταίες που είχα καιρό να βιώσω...που χωρίς να το θέλω σκέφτομαι τα παλιά και τα σκαλίζω πάλι!
Και ενώ υποσχέθηκα στον εαυτό μου τόσες φορές ότι δεν θα ξανά περάσω έξω από εκείνο το σπίτι...εκείνο το καταραμένο σπίτι... πάλι βρέθηκα να περνάω από έξω...και πάλι δεν είδα τίποτα παραπάνω από τα συνεχώς κλειστά παντζούρια...που περιμένω μια φορά να τα δω ανοιχτά και να φέγγει το φως από μέσα! Αυτά όμως είναι πάντα κλειστά! Κλειστά για να μου υπενθυμίζουν κάθε φορά...πως όλα έχουν τελειώσει... πως δεν θα δω ποτέ την θέα από τα ανοιχτά παντζούρια... πως δεν θα ξανά μπω σε αυτό το σπίτι! Μα κυρίως σαν να αντιπροσωπεύουν την κλειστή για εμένα καρδιά του!
Στο διάολο το σπίτι,τα παντζούρια και η θέα και το αμάξι σου που δεν είναι ποτέ απέξω!
Αυτά δεν θα μου πουν όσα θέλω να μάθω...ούτε θα ξεδιαλύνουν τις σκέψεις μου!
"Είσαι καλά; Είσαι ευτυχισμένος; Περνάς καλά; Πάνε όλα όπως τα θες στη ζωή σου; Πως θα περάσεις το καλοκαίρι σου;"
Δεν θα ξανά περάσω έξω από αυτό το σπίτι...το υπόσχομαι...το υπόσχομαι!
Υπόσχομαι να μην ξανα φανταστώ να στεκόμαστε μπροστά στο παράθυρο, να με κρατάς από τη μέση και να βλέπουμε τη θέα από τα ανοιχτά πατζούρια...
Αλλά θα σκέφτομαι την πραγματικότητα ...εσένα και εκείνη μέσα στο σπίτι να κοιμάστε αγκαλιά!

Μαζί σου!

Θα ήθλεα να είμαι συνέχεια μαζί σου!

♥♥♥

Πάντα αυτή ήταν!

Αυτό το χαμόγελο που είχε κάποτε ζωγραφισμένο στα χείλη εξαιτίας σου...τότε που κάθε φορά την ρωτούσες γιατί χαμογελάει...και ο λόγος ήταν ότι βρισκόταν δίπλα σου...κι ο λόγος ήσουν απλά εσύ!

Ίσως κάποια μέρα να είναι αργά...

Καληνύχτα!

Έκρηξη χαράς!

Απόψε θέλω να σου πω ότι είμαι χαρούμενη...
Είμαι τόσο χαρούμενη...νιώθω την χαρά να ξεχυλίζει από μέσα μου...όχι δεν έγινε κάτι συγκεκριμένο...
Είμαι χαρούμενη γιατί είμαι ακόμα εδώ...πιο δυνατή από όσο περίμενα...ήρεμη όσο πρέπει...στέκομαι όρθια και πολεμάω! 

Η πικρή αλήθεια!

-Τι έκανες όλον αυτόν τον καιρό,τον ρώτησα.
Άρχισε να μου λέει τα δικά του...για να καταλήξει στη γνωστή ερώτηση...
-Εσύ;
-Έκανα μια σχέση αλλά χώρισα...
-Μόνο αυτό;
-Πιο πριν είχα γνωρίσει κάποιον αλλά περνούσαμε απλά καλά!
-Και;
-Με παράτησε επειδή ένιωσα πράγματα!

Αυτή η τελευταία πρόταση βγήκε τόσο σοβαρή από το στόμα μου...πρώτη φορά μιλούσα σε κάποιον άλλο για αυτή την ιστορία χωρίς πολλά λόγια, με 4-5 λέξεις που μπορούσαν να περιγράψουν τα πάντα...χωρίς να περιγράφω σκηνικά,μόνο λέγοντας αυτή την απλή πρόταση...μιλούσα με τόση ειλικρίνεια και ωμότητα σε κάποιον άλλο και όχι στον εαυτό μου...εκείνη τη στιγμή όμως ήταν σαν να έμπιγαν ένα αγκάθι στην καρδιά μου...ίσως πάλι και να ήταν πόνος επειδή έβγαινε από την καρδιά μου...γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ από τον εαυτό μου αυτή τη φράση για το πως έχουν πραγματικά τα πράγματα...προσπαθούσα να εξηγήσω τα ανεξήγητα,ανέλυα τα γεγονότα ξανά και ξανά και έδινα διάφορες δικές μου εξηγήσεις για να μην με πληγώνω...έκρυβα όμως από τον εαυτό μου την μόνη πραγματική αλήθεια...
"Με παράτησε επειδή ένιωσα πράγματα!"
 Εδώ και μια εβδομάδα αυτή η πρόταση ηχεί συνεχώς στα αυτιά μου...ήταν σαν ξύπνημα από ένα όνειρο...σαν ένα τοπίο γεμάτο ομίχλη που μόλις έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται...και το οποίο θέλει πολύ δουλειά για να ξεδιαλύνει τελείως...είναι όμως να κάνεις την αρχή!
Δεν ζήτησα τίποτα,δεν πρόδωσα,δεν είπα ψέματα,δεν υποσχέθηκα τίποτα απλά ένιωσα!
Από πότε το να έχεις συναισθήματα είναι σφάλμα;
 Θα'θελα να πιστεύω ότι αυτή η ειλικρίνεια -απέναντι και στον εαυτό μου αυτή τη φορά-για το πως έχει η κατάσταση είναι αποτέλεσμα της εξασθένισης των συναισθημάτων μου...ό,τι κι αν πω όμως μάλλον θα είναι μόνο ψέμα αυτή τη φορά...
Γιατί θα ήθελα να ήταν εδώ...γιατί θα ήθελα ένα του φιλί και μια αγκαλιά...γιατί θα ήθελα να χτυπούσε το κινητό μου και να ήταν για μια φορά αυτός...

Και φυσικά η επόμενη ερώτηση ήταν...
-Και τώρα δεν νιώθεις;
-Δεν έχει σημασία,απάντησα!

Παγωτό με γεύση έρωτα!

Γρανίτα φράουλα και παγωτό...δύο από τις αγαπημένες συνήθειες του καλοκαιριού που τόσο μα τόσο περιμένω μόλις αρχίζουν οι ζέστες...
Θα είναι ένα αφόρητα ζεστό βράδυ του καλοκαιριού...θα είμαστε χώρια και όμως στις σκέψεις μας θα είμαστε μαζί...θα περιμένουμε την στιγμή που θα βρεθούμε χωρίς να ξέρουμε αν τελικά θα βρεθούμε εκείνο το βράδυ...
Θα είμαι έξω με φίλους και θα περιμένω να σε δω...κάτι θα λείπει από τη βραδιά μου...σαν να με πιάνει η γνωστή μου λιγούρα και θα θέλω να φάω παγωτό!
Και θα είναι σαν να το ήξερες...Γιατί θα με έχεις μάθει!
Και ενώ θα είναι αργά το βράδυ, θα μου στέλνεις μήνυμα στο κινητό και θα μου λες "Πάμε για παγωτό;"...και δεν θα περιμένεις να σου απαντήσω με ένα ναι ή όχι ...Γιατί δεν υπάρχει αρνητική απάντηση σε αυτή την ερώτηση...η απάντηση μου θα είναι το μέρος συνάντησης και η ώρα! 
Θα βρισκόμαστε και θα ψάχνουμε για περίπτερο ανοιχτό...θα παίρνω και παγωτό χωνάκι για το δρόμο...και θα μου φωνάζεις να προσέχω για να μην λερώσω το αμάξι...αλλά έτσι κι αλλιώς θα στάζει όλο πάνω μου...Ίσως και λίγο πάνω σου τις στιγμές που θα προσπαθώ να σε ταισω γιατί τελικά δεν θα μπορώ να το φάω όλο μόνη μου...
Θα πηγαίνουμε επάνω στα κάστρα...θα βλέπουμε όλη την πόλη από πάνω και θα τρώμε παγωτό!!! 
Και εκεί που η ζέστη ήταν αφόρητη εγώ ξαφνικά θα κρυώνω...και θα με παίρνεις αγκαλιά για να με ζεστάνεις...
Και πίστεψε με...δεν θα υπάρχει πιο χαρούμενος άνθρωπος από εμένα εκείνη τη στιγμή! 
Χορτασμένη από παγωτό και στην αγκαλιά σου!

Όποιος βρει καμιά νεράιδα...ας της πει να περάσει κι από εδώ!

Νόμιζα ότι με τόσο διάβασμα δεν θα έδινα σημασία στις ημέρες αυτές!
Δεν τα κατάφερα όμως και την κυριακή θυμήθηκα,όπως και σήμερα!
Η ημέρα του ταξιδιού και το βράδυ πριν την ημέρα της επιστροφής μου!
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...για ακόμα μια φορά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα!
Μια ιστορία που τελείωσε...
Μια ιστορία που παλεύω να τελειώσω μέσα μου!
Ξέρω ότι εκείνος έχει ξεχάσει και την ύπαρξη μου...και κάποιες φορές θεωρώ τον εαυτό μου χαζό που εγώ ακόμα θυμάμαι...
Αλλά γιατί να είναι χαζό το ότι είμαι άνθρωπος με συναισθήματα και κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι κάνει, αν είναι καλά, αν άλλαξε καθόλου!

 Εγώ δημιούργησα στο μυαλό μου αυτό το παραμύθι της τοσοδούλας και του γίγαντα...μπορεί ο γίγαντας να χάθηκε και αφού είναι και τόσο σπάνιοι να μην ξανα εμφανιστεί ποτέ...στο δικό μου παραμύθι λοιπόν θα εμφανιζόταν τώρα εδώ μπροστά μου μια μικρή νεράιδα...και θα μου έλεγε ότι μπορεί αν θέλω να με πάει ένα χρόνο πίσω...στην ημέρα που κατέβηκα Αθήνα και να το ζήσω ξανά!
Και εγώ δεν θα χρειαζόταν να το σκεφτώ πολύ...θα της έλεγα απλά πήγαινε με αμέσως!
Και θα μου έφτανε αυτό...δεν θα ζητούσα τίποτα παραπάνω...ούτε θα άλλαζα κάτι,ώστε να μπορούσα να τον είχα ακόμα δίπλα μου...δεν γίνεται να αναγκάσεις κάποιον να σε θέλει με το ζόρι!
Θα πήγαινα στη στιγμή που με ήθελε κοντά του...γιατί για εμένα αυτή αξίζει!

~Χαίρομαι απλά που έμαθα να δέχομαι τις επιλογές των άλλων...ακόμα κι αν αυτές με πονάνε καμιά φορά!~