Δεν έγινε ποτέ!

Δεν έγινε ποτέ...ποτέ! 

Έτσι;

Εγώ τρέχω μακριά από όσα με πόνεσαν,ενώ εσύ αντικρίζεις μπροστά σου την πραγματικότητα! 

Ότι δεν έγινε ΠΟΤΈ!

I forgive you...

I forgive you, you know not what you have done

Ohh I, I forgive you, now it's time for me to move on

Ohh I, I forgive you, you did not see right from wrong

Ohh I, and I love you, always in my heart you'll live on

You'll live on...

Η πιο μεγάλη μου αλήθεια...

Όταν καταλάβεις ότι ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος, 

ο ήλιος δεν είναι κίτρινος και το φεγγάρι δεν λάμπει...

ότι τα πουλιά δεν κελαηδάνε αλλά παραμένουν σιωπηλά...

ότι η ηρεμία είναι ένα χάος και το χάος η πιο γλυκιά ηρεμία...

ότι δεν υπάρχει ο έρωτας και η αληθινή αγάπη είναι ένα ψέμα...

ότι το σκοτάδι είναι το φως και το φως το σκοτάδι...

τότε κάποτε ίσως καταλάβεις!

Ίσως καταλάβεις ότι το γέλιο μου είναι μια μάσκα

 ενώ το κλάμα μου η πιο μεγάλη μου αλήθεια!!!

Θεε μου, πες μου πως να βγάλω από μέσα μου αυτό το συνεχή φόβο που νιώθω!

Ό,τι σκέφτομαι μου προκαλεί φόβο...

Φοβάμαι το θάνατο ή φοβάμαι τελικά τη ζωή;

Πονάω...πονάει το στομάχι μου, έχω ένα βάρος στο στήθος μου!

What's wrong with me?

12/6/2017
Πέρασαν και τα γενέθλια μου...έκλεισα τα 23!
Υποτίθεται αυτά θα πρέπει να είναι τα πιο ωραία χρόνια της ζωής μου!
Έχω παραιτηθεί από όλα...
Σήμερα έδινα το τελευταίο μάθημα που χρωστάω...δεν πήγα!
Πέρασα όλο το σαββατοκύριακο στο κρεβάτι και δεν διάβασα.
Η μαμά μου όλο το πρωί δεν ήθελε να με αφήσει σε ησυχία μέχρι να της πω τι έχω.
Δεν έχω όμως όρεξη ούτε να μιλήσω.
Θα πω τα ίδια, θα μου πει τα ίδια και τίποτα δεν θα αλλάξει.
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει...
Όλο το απόγευμα απλά σκεφτόμουν ότι θέλω να φύγω...να εξαφανιστώ!
Θα μου περάσει λέω...προσπαθώ να σκεφτώ θετικά μα καμία θετική σκέψη δεν με βοηθάει....
Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά έτσι όπως είμαι, ότι δεν μου λείπει κάτι...αλλά δεν ξέρω κατά πόσο τα καταφέρνω!

18/6/2017
Χθες συνηδειτοποίησα ότι μένουν μόλις λίγες μέρες για να μάθω αν τελικά κατάφερα να πάρω το πτυχίο των Γερμανικών και κάπως τρομοκρατήθηκα.
Μετά απο δυο βδομάδες που ήμουν χάλια σήμερα κάπως σαν να συνήλθα.
Επικοινώνησα με κάποιους φίλους μου, πήρα γλυκά και επισκέφτηκα μια φίλη μου, καθήσαμε, μιλήσαμε και κάπως σαν να ξεχάστηκα.
Την Παρασκευή στο λεωφορείο έκλαιγα και θυμήθηκα πόσες φορές ακόμα είχα κλάψει σε αυτό το λεωφορείο περνώντας από αυτό το σημείο...
Μετά σκεφτόμουν το προηγούμενο κομμάτι της συγκεκριμένης ανάρτησης που δεν δημοσίευσα την ημέρα που το έγραψα κι αυτό γιατί δεν ήθελα να φανώ αδύναμη...
Αλλά είμαι άνθρωπος και υπάρχουν στιγμές που είμαι αδύναμη, ναι...
Κι αυτό το μπλογκ υπάρχει από την αρχή του για να μπορώ να λέω ελεύθερα όσα νιώθω...
Ξέρω ότι όσο αφήνεσαι τόσο πιο βαθιά βυθίζεσαι μα κάποιες φορές μοιάζει πιο εύκολο να μείνεις εκεί κάτω παρά να προσπαθήσεις να βγεις ξανα στην επιφάνεια...ειδικά όταν έχεις κουραστεί να το κάνεις ξανα και ξανα...

...κάπου ήρεμα κι ωραία!

"Δεν είμαι καλά!", είναι αυτό που λέω τις τελευταίες μέρες...

Δεν μπορώ να εξηγήσω όμως γιατί δεν είμαι καλά και δεν ξέρω κιόλας αν έχω τη δύναμη να το κάνω!

Σε λίγες μέρες πλησιάζουν τα γενέθλια μου και ίσως να φταίει αυτό...

Νιώθω να πνίγομαι, οι ώρες στη δουλειά δεν περνάνε και όταν είμαι σπίτι θέλω απλά να κοιμάμαι...

Θα ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω κάπου μακριά...κάπου ήρεμα κι ωραία...

Ζω;

Περιμένω και περιμένω και περιμένω...

Δεν ξέρω τι περιμένω...

Περιμένω ίσως ότι κάτι θα αλλάξει.

Ότι από κάπου θα μπει ένα φως στο σκοτάδι μου και θα μου δείξει εκείνο το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσω.

Νιώθω ότι ζω χωρίς να ζω!