Πριν κάποιες μέρες νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο...μετά απο αρκετές εξετάσεις και πολύ ταλαιπωρία αποδείχθηκε ότι τελικά έχω μια απλή ίωση...Επειδή όμως όσο πιο χάλια τα πας με την 'ζωή',τόσο πιο πολύ φοβάσαι τις δυσκολίες που σου φέρνει...τρόμαξα υπερβολικά....σε βαθμό που νόμιζα ότι μπορεί να έχω και καμία σοβαρή αρρώστια...
Όσο περίμενα στα επείγοντα καταριώμουν την ώρα και την στιγμή που έλεγα στην μαμά μου(πριν κάτι ώρες ήταν) ότι θέλω να την απαλλάξω απο την παρουσία μου...
Σκεφτόμουν το πόσο αχάριστη γίνομαι ώρες και ώρες...όταν λέω ότι κάποτε ίσως αυτοκτονήσω...βαθιά μέσα μου όμως το ξέρω ότι ποτέ δεν θα το τολμούσα...γιατί εγώ φοβάμαι το θάνατο...Αυτός είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος....απο μικρή....και μόνο στην σκέψη του ότι κάποτε θα πεθάνω με έπιανε ένας πόνος στο στομάχι και έβαζα τα κλάματα...και μετά απο λίγο έτρεχα στον μπαμπά μου για να του πω ότι δεν θέλω να πεθάνω...
Κάποτε σε ένα απο αυτά τα ξεσπάσματα μου η θεία μου,μου είχε πει 'Έτσι είναι η ζωή'...και τελικά αυτή η φράση έγινε το 'ηρεμιστικό' μου...!
Κάποτε θα έρθει και το 'τέλος'...
No comments:
Post a Comment