Ποιος γελάει;

Δεν ξέρω αν θα το πιστέψεις!Γυρνούσα χθες σπίτι μαζί με έναν συμμαθητή μου όταν αυτός με ρώτησε...
-Πως μπορείς και γελάς συνέχεια;Τι άνθρωπος είσαι;
Και πάλι γέλασα!
Σκέφτηκα όσα συνέβαιναν λίγα λεπτά πριν...
Είμασταν μέσα στην τάξη...ο κύριος μιλούσε,εξηγούσε...και εγώ σκεφτόμουν τα δικά μου...!
Τι σκεφτόμουν;
Τις μέρες εκείνες που είχες έρθει σπίτι μου...προσπαθούσα να θυμηθώ...προσπαθούσα να φέρω στο μυαλό μου τις στιγμές εκείνες...την εικόνα σου!Γιατί δεν ξέρω αν σε θυμάμαι...φοβάμαι ότι έχω ξεχάσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου...με φοβίζει που στα όνειρα μου δεν βλέπω εσένα...αλλά όλα μου τα όνειρα έχουν να κάνουν με εσένα...!!!
Προσπαθούσα να θυμηθώ όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορούσα...πράγματα που είπαμε,στιγμές που βρισκόμουν στην αγκαλιά σου...!!!
Βούρκωσα πολλές φορές...αλλά μόλις έβλεπα ότι πάει να ξεφύγει η κατάσταση έκανα αποσύνδεση με τις αναμνήσεις και επέστρεφα στην πραγματικότητα...πρόσεχα αυτά που έλεγε ο καθηγητής...μέχρι να ηρεμήσω για να ξεφύγω ξανά...
Του είπα αυτό που λένε...Κάποιες φορές αυτοί που γελούν πολύ είναι εκείνοι που πονάνε περισσότερο!
Έτσι είναι...γιατί μέσα απο το γέλιο προσπαθώ να ξεχαστώ...προσπαθώ να κρύψω αυτά που νιώθω πραγματικά!
Ποιος γελάει...ΕΓΩ...η μεγαλύτερη κλαψιάρα!
Που στην σκέψη ότι ίσως έχεις διαγράψει τον αριθμό μου έβαλα τα κλάματα...αντί να πω 'Σιγά...εε και τι έγινε!'
Εγώ...που απο τις 24 ώρες της ημέρας...τις 4 κλαίω σίγουρα,καθημερινά!

2 και σήμερα!