Μια πτήση...

Είναι ξημερώματα μιας μέρας του Ιουλίου του ΄10.Φοράω βιαστικά τα ρούχα που είχα ετοιμάσει από το απόγευμα και σέρνω τη βαλίτσα γεμάτη χαρά!Νιώθω πραγματικά τόσο χαρούμενη...φτάνουμε στο αεροδρόμιο και η αγωνία μου μεγαλώνει...πρώτη φορά πετάω με αεροπλάνο,πως θα είναι άραγε!Είμαι ακόμα παιδί!Θα περάσουμε τέλεια...θα δούμε τον παππού,θα πάμε στην πισίνα,θα κάνουμε βόλτα στο δάσος...Εγώ θα κάτσω δίπλα στο παράθυρο...θέλω να βλέπω πως φαίνονται τα πάντα από ψηλά!Με παίρνει ο ύπνος μα ξυπνάω με τον ήχο του κινητού μου που πέφτει κάτω από το κάθισμα...Κάποιος μιλάει στο μικρόφωνο και από τα ηχεία επαναλαμβάνονται συνεχώς δυο φράσεις!

'Οι άνθρωποι δεν ξέρουν να αγαπούν!'
'Μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους!'

Γιατί δεν με προειδοποίησε κανείς;
Γιατί Θεε μου με έριξες από το αεροπλάνο ενώ δεν ξέρω να πετώ;