Όπως το φαντάζομαι εγώ!

Ήταν μια όμορφη,δροσερή μέρα...μια σχεδόν χειμωνιάτικη μέρα!
Με τον ήλιο να λάμπει αλλά με πολύ δροσιά!
Κάτι τέτοιες μέρες δεν μου αρέσει να κρύβομαι στη σκιά μα να περπατάω εκεί που ο ήλιος ρίχνει τις ακτίνες του και φωτίζει το δρόμο...και έτσι ζεσταίνομαι!Ο ήλιος μου χαρίζει τη ζεστασιά του!
Έφτασα στη σχολή και μπήκα βιαστικά μέσα...δεν είχε πολύ κόσμο!
Ανεβαίνοντας τα σκαλιά έπεσα επάνω του...
-Ωχ,συγγνώμη!
-Δεν πειράζει!
Στεκόταν εκεί και με κοιτούσε...μα ούτε και εγώ μπορούσα να κουνηθώ...δεν ήθελα να κουνηθώ,είμασταν τόσο κοντά!
Τα μάγουλα μου είχαν κοκκινήσει και είχα κατεβασμένο το πρόσωπο μου!
Άπλωσε το χέρι του και μου συστήθηκε...
-Όλγα.Χάρηκα,απάντησα εγώ!
-Κι εγώ χάρηκα...πολύ!!!

Όχι,δεν τον έχω γνωρίσει ακόμα!Μα κάπως έτσι φαντάζομαι την στιγμή της γνωριμίας μας...αν ποτέ καταφέρουμε να γνωριστούμε!
Και κάθε φορά τον βλέπω όλο και πιο συχνά...και σε στιγμές που ίσως δεν θα έπρεπε...
Όταν καθόμουν στο εστιατόριο με έναν φίλο μου και ξαφνικά δυο τραπέζια πιο εκεί ήταν αυτός...και ίσως δίνω την λάθος εντύπωση γιατί με τον παιδί που κάθεται απέναντι μου είμαστε απλά φίλοι...
Και τότε την επόμενη μέρα δεν μπορώ να κλέψω ούτε λίγη απο την ματιά του...το βλέμμα του δεν πέφτει τυχαία πάνω στο δικό μου ώστε να αναγκαστώ να γυρίσω το κεφάλι μου αλλού!
Και δεν μπορώ να δω εκείνη την γλυκιά φατσούλα με τα δυο πεταχτά αυτάκια γιατί βλέπω συνεχώς μια πλάτη...
Μια πλάτη που τρέχω να προλάβω μα δεν τα καταφέρνω...και συνεχώς με προσπερνά!
Νιώθω τόσο γελοία!Δεν είμαι πια ένα μικρό σχολιαρόπαιδο που 'ερωτεύεται' τον μαθητή μιας μεγαλύτερης τάξης και λέει στις φίλες της πόσο όμορφος είναι και φαντάζεται ό,τι θέλει με το μυαλό της!
Ίσως θα έπρεπε μετά από όλα όσα έχουν γίνει και όσα έμαθα τα τελευταία χρόνια να έχω γίνει αρκετά πιο ρεαλίστρια!