Μακριά από την υπερβολή!

Ακόμα μου φαίνεται τόσο ασυνήθιστο να μην μπορώ να μιλήσω για εσένα...να μην έχω να πω κάτι για εσένα...να μην έχω να γράψω κάτι για εσένα!
Και ίσως κάποιος να πίστευε πλέον ότι σε έχω ξεχάσει...μα εγώ κουβαλάω κρυφά όλες τις αναμνήσεις μου στο πίσω μέρος του μυαλού μου!
Όταν πάω να ξεφύγω και βλέπω ότι το παρακάνω θυμάμαι μια φράση σου...'Μακριά από την υπερβολή!'...και είναι σαν να εμφανίζεται μπορστά στα μάτια μου εκείνο το μήνυμα!
 Κι ενώ ξέρω ότι τώρα κάποια άλλη ανησυχεί για εσένα...δεν μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι αν είσαι καλά!
Μακάρι να είχα κάτι να σου ζωγραφίσω...έχω τόσο καιρό να αγγίξω τα μολύβια μου και μου έχει λείψει τόσο πολύ...δεν βρίσκω όμως αυτό το ερέθισμα που θα με κάνει να κάτσω να ζωγραφίσω...
Δεν έχω έμπνευση και έχω αρχίσει να εγκαταλείπω το μπλόγκ μου...
Κι έχω βρει καινούριες ασχολίες...όπως το kick boxing...σου φαίνεται αστείο;Είναι αλήθεια όμως...μου αρέσει πολύ και ο προπονητής λέει ότι τα πάω πολύ καλά...θέλει μόνο να αγριέψω!Με έχεις δει να αγριεύω;Τις προάλλες σκεφτόμουν μήπως του πω να φέρνω τους γονείς μου στην προπόνηση τότε δεν θα αγριέψω απλά...και ενώ θα περίμενες να έχω γίνει λίγο πιο δυνατή,εγώ είμαι το ίδιο αδύναμη με παλιά...και λέω στον εαυτό μου ότι πρέπει να γίνω πιο σκληρή μα ακόμα και τώρα κλαίω...γιατί γράφω πράγματα που τόσο θα ήθελα να μάθεις...αλλά ποτέ δεν θα διαβάσεις!