Πέρασε ένας χρόνος...

Πέρσι τέτοια εποχή είχε χιονίσει...Ήταν Πέμπτη 2 του μηνός που σε είδα για τελευταία φορά...Έχει περάσει ένας χρόνος...
Το χιόνι έπεφτε και εγώ σε περίμενα καθισμένη σε ένα παγκάκι μέσα στο κρύο...ήρθες,βγήκες έξω απο το αμάξι και πλησίασες...σε πλησίασα και με αγκάλιασες!Χιόνιζε και εγώ ήμουν στην αγκαλιά σου!Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία εκείνη τη στιγμή...
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...και έχουν αλλάξει τόσα στις ζωές μας!Κυρίως στη δικιά σου...γιατί εγώ ακόμα κλαίω κάποια βράδια πριν κοιμηθώ...
Γιατί δεν θυμάμαι απλά τις στιγμές εκείνες που ήμουν δίπλα σου...αλλά με κάθε ανάμνηση ξυπνάει μέσα μου και το συναίσθημα της κάθε στιγμής!
Την χαρά και την ντροπή που ένιωθα την πρώτη φορά που σε συνάντησα...
Την αγωνία της επόμενης μέρας...
Τον θαυμασμό μου προς το πρόσωπο σου...
Την ευτυχία των ματιών μου όταν μου ζήτησες να είμαστε μαζί και όλο των επόμενων ημερών που είμασταν 'μαζί'...
Την θλίψη,το άγχος και την αναμονή για όσα θα ακολουθήσουν...
Τον πόνο της φράσης 'Χαίρομαι που κατάλαβες ότι δεν γίνεται να είμαστε μαζί!' και όλων των ημερών που πέρασαν μέχρι να ξανα αρχίσουμε να έχουμε επαφή!
Την λαχτάρα να σε δώ κάθε φορά που είχες άδεια,να ακούσω τη φωνή σου όσο πιο συχνά γίνεται,να φιλήσω τα χείλη σου,να γίνω ένα μαζί σου...
Την απογοήτευση κάθε φορά που δεν σε έβλεπα,κάθε φορά που έπρεπε να φύγεις,κάθε φορά που ο χρόνος δεν μου έφτανε για να σου πω όσα θα ήθελα...
Την ηρεμία και την γαλήνη όταν βρισκόμουν στην αγκαλιά σου,όταν ήμουν δίπλα σου...
Την έκπληξη όποτε μου έστελνες μήνυμα ή με έπαιρνες τηλέφωνο...
Τον θυμό της κάθε φοράς που με έδιωχνες μακριά σου...
Τον φόβο ότι δεν θα σε ξανα δω...
Και τόσα άλλα ακόμα...
Θα έδινα τα πάντα για μια ακόμα στιγμή μαζί σου...για ακόμα ένα καινούριο ή και γνώριμο συναίσθημα!

Πέρασε ένας χρόνος,Αλέξη!