Λίγο από όλα!

Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω στο μυαλό μου...μα δεν προλαβαίνω να τα σκεφτώ!Ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα...
Τις προάλλες στο γυρισμό από Κατερίνη για Θεσσαλονίκη άκουσα κάπου στις πίσω θέσεις ένα μικρό παιδάκι να λέει:

Τι χαζομάρα η ώρα...κάναμε 10 χιλιάδες ώρες να φτάσουμε!

Και θυμήθηκα τότε που συζητούσαμε με τον Κ. για το χρόνο-ώρα...Τι είναι ο χρόνος τελικά;
Και σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να του το πω κι αν θα κατάφερνα τελικά να του το πω!
Ίσως να είναι η πρώτη φορά που θέλω να ξεχάσω και ξεχνάω...
Ο Α. έλεγε...

...όταν θέλουμε πολύ να ξεχάσουμε τότε είναι που δεν τα καταφέρνουμε...ενώ όταν δεν θέλουμε να ξεχάσουμε κάτι τελικά το ξεχνάμε...

Απλά αποφεύγω να κάνω όσο έκανα τότε με τον Α...δεν ανατρέχω στις στιγμές μαζί του... δεν μετράω τις μέρες που έχω να τον δω,έτσι περνάνε πιο γρήγορα...ακομά και εκείνη η μοναδική εικόνα που ήθελα να κρατήσω στο μυαλό μου καλώς ή κακώς έχει αρχίσει να ξεθωριάζει...την εικόνα των ματιών του λίγο πριν αποχαιρετιστούμε...το γαλάζιο πουκάμισο που φορούσε...και τη σκέψη ότι ήταν τόσο όμορφος...εκείνη την περίεργη για εμένα στιγμή που περίμενα κάτι να πει...

Καλό ταξίδι!

 Όλον αυτόν τον καιρό πίστευα ότι το χειρότερο που μπορούσε να μου συμβεί ήταν όλες αυτές οι συνεχείς απορρίψεις...λίγες μέρες αφότου γύρισα από την Αθήνα συνηδητοποίησα αν και λίγο αργά πιστεύω ότι υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα για να στεναχωρεθείς...όπως η απόλυση του μπαμπά σου!
Κι εδώ είναι που κατά ένα περίεργο τρόπο νιώθω πιο δυνατή από ποτέ...κάτι που δεν είναι του χαρακτήρα μου και με εκπλήσσει!
Δεν επιτρέπω πλεόν στον εαυτό μου να στεναχωρηθεί για ανούσια πράγματα και βάζω τα δυνατά μου η κάθε μέρα μου να γίνεται και πιο ξεχωριστή!