...για πόσο ακόμα;

Θα ξαπλώσω και θα σκεφτώ...και θα προσπαθήσω να πείσω τον εαυτό μου ότι αύριο θα είναι μια καινούρια,πιο ωραία μέρα!

Το πρωί όμως που πάλι θα ξυπνήσω όλα θα είναι όπως χθες αφού εσύ ακόμα δεν θα έχεις εμφανιστεί...και θα περνάνε οι ώρες της ημέρας και εγώ θα περιμένω ένα σημάδι σου...κάθε μέρα...κάθε πιθανή ημέρα!

Και το βράδυ που η ελπίδα μου θα σβήνει θα εύχομαι να ήσουν εδώ...

Θέλω να σταματήσω το χρόνο...μα η δικιά μου δύναμη δεν φτάνει...αν προσπαθούσαμε όμως μαζί;Θα μπορούσαμε να κάνουμε άραγε τον χρόνο να κρατήσει για πάντα μόνο για μας τους δυο,έρωτα μου;

Σκόρπια όνειρα...της φαντασίας μου...που δεν θα γίνουν ποτέ μοναδικές στιγμές!

Στιγμές μαγικές που θα ήθελα να ζήσω μόνο μαζί σου!

Είναι περισσότερο ό,τι μετανιώνω που δεν μίλησα...που ποτέ στη ζωή μου ούτε για μια φορά δεν μπόρεσα να πω αυτό που νιώθω...

Συγχώρα με αγάπη μου... μα κι εσύ εαυτέ μου!

Γιατί πιο πολύ από όλους εσένα ταλαιπωρώ...πνίγεσαι μέσα στο ίδιο σου το σώμα...θάβεις μέσα σου συναισθήματα και συναισθήματα...σε τρώνε μέσα σου όμως σαν σκουλίκια και πονάς...πονάς τόσο πολύ που δεν μπορείς να τα αφήσεις να βγουν...τα κρύβεις σαν να είναι ότι πολυτιμότερο έχεις...μα κι αν είναι πως θα τα εκτιμήσει ο άλλος αν δεν τα δει;

Πόσο ακόμα θα αντέχεις να το κάνεις αυτό;!

Θα σε φάει και τότε θα είναι αργά...

Μαζεύεις...

...και μαζεύεις...

...και μαζεύεις...

                                                                  ....για πόσο ακόμα;