ΕΓΩ!

Κι αν τύχη ποτέ και ξανά βρεθείς στη πόρτα μου, εγώ θα πρέπει τάχα να σε απορρίψω;
Εγώ που σου δίνω ευχή και κατάρα μαζί;
Εγώ, που παρακαλάω τα αστέρια να μου χαρίσουν ακόμα μια στιγμή μαζί σου κάτω από το φως του νυχτερινού ουρανού κι ύστερα ας σβήσουν...ας μην λάμψουν ξανά για εμένα!
Εγώ, που όλοι οι δρόμοι μου θα'θελα να με φέρνουν κοντά σου!
Εγώ, που θα ήθελα να είχα φτερά για να πετάω μαζί σου!
Εγώ, που παρακαλάω τον εαυτό μου να μην σε σκέφτεται μα όταν δεν κοιτά σε φέρνω κρυφά στο μυαλό μου!
Εγώ, που μου απαγορεύεται να κάνω όνειρα μαζί σου...για εμάς...αλλά εγώ φαντάζομαι, τέτοια εποχή που είναι να φτιάχνουμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες μαζί,
να χαζογελάμε,να γινόμαστε χάλια και μετά να δοκιμάζουμε τα δημιουργήματα μας μαζί μέχρι να μην χωράνε άλλα στα στομάχια μας!
Εγώ, που ανατριχιάζω στην θύμιση των φιλιών σου!
Εγώ, που όπου σταθώ και όπου βρεθώ αναζητώ την παρουσία σου...κάθε φορά όμως η απουσία σου γίνεται και πιο έντονη όχι μόνο στην ίδια γη που πατούμε...αλλά και στη γη των ονείρων μου...των σκέψεων μου...εκεί που κανένας άνθρωπος ακόμα δεν έχει πατήσει το πόδι του!
Εγώ, που θα ήθελα να ήμουν κάτι καλύτερο για εσένα!
Εγώ, που άλλον δεν θέλω παρά εσένα...που δεν συγκρίνω κανένα με εσένα... που ψάχνω να βρώ κάποιον σαν εσένα...!
Πως να βρω ΕΓΩ τη δύναμη να πω στην καρδιά μου να αρνηθεί αυτόν τον πλασματικά  φτιαγμένο έρωτα της!