Με συντροφιά την μοναξιά. ..

Τα βράδια έχω την συνηθισμένη επίσκεψη...
Από την πόρτα μου μπαίνει η μοναξιά και έρχεται και κουρνιάζει δίπλα μου στο κρεβάτι....
Συνήθως μένει σιωπηλή και απλά μου κρατάει συντροφιά! Τα τελευταία βράδια όμως έχει αλλάξει συμπεριφορά. ..μου έχει γυρίσει την πλάτη και γελάει ειρωνικά!
"Πάλι μόνη θα κοιμηθείς;", ρωτάει!
"Πάλι!", της απαντώ και κλείνω τα μάτια  μου για να κοιμηθώ!!!
Νομίζει άραγε ότι μου αρέσει να κοιμάμαι μόνη μου ή ότι δεν μου έχει λείψει να κοιμάμαι με κάποιον δίπλα μου;
Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει είναι ότι προτιμώ την μοναξιά μου από τις εφήμερες συντροφιές...ότι προτιμώ το κρεβάτι μου από εκείνα τα  'βρωμικα' κρεβάτια που το επόμενο βράδυ θα ξαπλώνει κάποια άλλη επάνω στα σεντόνια τους... 
Εκείνα τα κρεβάτια που όταν ξαπλώνεις το βράδυ είσαι μια φλόγα αναμμένη ενώ το πρωί είσαι μια ανεπιθύμητη που δεν προλαβαίνετε να φάτε μαζί ούτε ένα πρωινό ή να πιείτε έναν καφέ στα όρθια...
Από εκείνα τα κρεβάτια που δεν έχουν τίποτα το ρομαντικό να δείξουν... όπως ένα περασμένο χέρι γύρω από τη μέση σου...ένα χάδι το πρωί...ένα φιλί στα χείλη για Καλημέρα κι ένα στοργικό φιλί υποστήριξης στο μέτωπο! Αλλά το μόνο που βλέπεις είναι δύο ανθρώπους να κοιμούνται με γυρισμένες πλάτες. .σαν δύο παντρεμένους που έχει χαθεί ο έρωτας στον γάμο τους...που τους έχει παρασύρει η συνήθεια και η κούραση της καθημερινοτητας...ή σαν αυτό που πραγματικά είναι... δύο ξένοι που αναγκάστηκαν να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι...που ο ένας από την μεριά του παρακαλάει ο άλλος να αισθανθεί ...Όταν εκείνος ανυπομονεί να ξημερώσει για να τον περάσει σε ουδέτερο πεδίο...έξω από την πόρτα του!
Αυτά τα κρεβάτια να ξέρεις δεν έχουν τίποτα να δώσουν!!!
Για αυτό σου λέω μοναξιά...μείνε εδώ και όσο πάει..