Κενές θέσεις!

Κάθομαι στο δίπλα τραπέζι...'το τραπέζι μας' άδειο...έχει μόνο μία καρέκλα. ..μια και μοναδική...άδεια κι αυτή...άδεια κι εγώ μέσα μου...είμαι ακόμα νηφάλια...
Είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται σε εκείνη την καρέκλα...μόνη μου...να πίνω μόνη μου, να γελάω μόνη μου, να πονάω μόνη μου...να περιμένω μόνη μου...σε ένα τραπέζι που κάποτε είχα παρέα!
Νόμιζα ότι θυμόμουν τα πάντα....Μετά από λίγα ποτήρια κρασί και στο άκουσμα της φράσης 'άσπρο πατο', καινούριες εικόνες έρχονται στο μυαλό μου...κάτι σαν ντεζαβού....αυτές τις εικόνες όμως τις είχα ζήσει πράγματι...στο ίδιο μέρος...πίνοντας κρασί...με άλλη παρέα και σε άλλο χρόνο...σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση....γεμάτη ελπίδα και συναισθήματα!
Θέλω να σηκωθώ να περπατήσω σε εκείνη την ευθεία που δημιουργούν τα πλακάκια στο πάτωμα...μα ξέρω ότι δεν έχω πιει αρκετά για να χάσω την ισορροπία μου λίγο πριν το τέλος της ευθειας γραμμής που πρέπει να διασχισω...
Όπως επίσης ξέρω ότι αν παραπατήσω. ..
Δεν θα είναι "κανείς" εκεί για να με κρατήσει!!!