Ο θησαυρός της ζωής μου!

Δώρο της αδερφής μου!

Πέρσι σε ένα μάθημα της νομικής- όχι δεν έχω περάσει εκεί απλά συνόδεψα ένα φίλο μου, φοιτητή της νομικής- έμαθα ότι με τα αδέρφια μας έχουμε δευτέρου βαθμού συγγένεια!
Νιώθω σαν να πρόκειται να γράψω έκθεση όπως τότε στο δημοτικό με θέμα ' να γράψουμε για τον καλύτερο μας φίλο'... τα χρόνια μπορεί να πέρασαν αλλά αν μου έβαζαν να γράψω έκθεση με το ίδιο θέμα πάλι για το ίδιο πρόσωπο θα έγραφα μόνο που έχω πλέον να πω πιο πολλά!
Αυτό το πρόσωπο δεν είναι άλλο από την αδερφή μου! Ότι και να πω για αυτήν θα είναι λίγο...ότι νιώθω για αυτήν δεν μπορεί να μετρηθεί...δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις...
Η αδερφή μου, η φίλη μου , το μικρό μου, ο  υπομονετικός ακροατής μου...το στήριγμα μου...
Το στήριγμα μου, ΝΑΙ! Γιατί μπορεί να είναι 2 χρόνια μικρότερη αλλά είναι πιο δυνατή από πολλούς μεγάλους και κυρίως πιο δυνατή από εμένα!
Η μικρή μου αδερφή γεννήθηκε τον Ιούλιο του '96...μιση ώρα πριν την αλλαγή της ημέρας που είναι και ημέρα της γιορτής μου! Φοβηθήκαμε για αυτήν αφού είχε καταπιεί λίγο αίμα...αλλά όλα πήγαν μια χαρά!
Λόγο της μικρής διαφοράς στην ηλικία μας παίζαμε από μικρές μαζί...έξω στην γειτονιά μαζί,παιχνίδι στο σπίτι μαζί... ύπηρχαν όμως και στιγμές που σαν μικρά κοριτσάκια μαλώναμε...και από μικρή είχε ένα χέρι...τούφες τα μαλλιά μου στα χέρια της...όπως και κάτι δόντια...αξέχαστο το γεγονός όταν κάποτε με δάγκωσε με δύναμη στο στήθος!
Μπορεί μεταξύ μας να μαλώναμε άλλα όταν η μαμά ετοίμαζε την μπαντόφλα για να μαλώσει μια από τις δυο μας η μια έμπαινε μπροστά από την άλλη...τι κι αν πριν μπορεί να κυνηγούσαμε η μια την άλλη για να την χτυπήσει...εκεί ήμασταν μαζί!
 Μια χρονιά στην κατασκήνωση κάποια μεγαλύτερα κορίτσια στο σπιτάκι της την πείραζαν...πήγα στο σπιτάκι να την δω και έκλαιγε...ξαφνικά έχει πέσει σιωπή στο σπιτάκι και το μόνο που ακούγεται είναι η φωνή μου δυνατή δυνατή...'έτσι και ξανα πειράξετε την αδερφή μου θα γίνει χαμός!'...και μετά ένα δυνατός ήχος από το κλείσιμο της πόρτας...αρνάκια γίνανε όλες μετά!
Στην πέμπτη δημοτικού σε ένα διάλειμμα ήμουν μέσα στη τάξη με την δασκάλα μου όταν ήρθε η μαμά μου μπροστά στην πόρτα...την πλησιάζω και βλέπω την μαμά μου με βουρκωμένα μάτια να μου λέει 'Η Ειρήνη...',δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει καν και εγώ είχα βρεθεί κάτω στο πάτωμα να κλαίω και την δασκάλα μου να προσπαθεί να με σηκώσει!Σκόνταψε μέσα στη τάξη και έπεσε πάνω σε μια συμμαθήτρια της...δεν έπαθε κάτι σοβαρό απλά κουνιόταν το μπροστά της δόντι αλλά το σώσαμε...
Πάντα από μικρή τα χριστούγεννα παίρνει δώρα σε όλους στην οικογένεια...
Σπάταλη...αλλά τόσο καλόκαρδη...πάντα να νοιάζεται για όλους μας...
Να μην θέλει να στεναχωρεί την μαμά και να γυρίζει πάντα στην ώρα της...ενώ εγώ από πίσω να ανάβω φυτίλια και να της λέω σιγά κι άμα αργήσεις λίγο τι θα γίνει...καλοκαίρι είναι...τόσο χρονών είσαι...10 η ώρα είναι νωρίς ακόμα!
Αν θα λείψει για ένα βράδυ χαίρομαι που θα έχω για μια μέρα το δωμάτιο όλο δικό μου...μα αν λείπει περισσότερο από ένα βράδυ την δεύτερη κιόλας μέρα δεν νιώθω καλά...μου λείπει η παρούσια της στο δωμάτιο...να την ακούω να στριφογυρνάει στο κρεβάτι...να μου κάνει παρατήρηση να κλείσω τον υπολογιστή!
Μυστικά;Δεν μπορώ να της κρατήσω... Βασικά νομίζω το καταλαβαίνει πάντα όταν της λέω ψέματα...
Ενώ το αστείο είναι όταν τις περισσότερες φορές κάνουμε τις ίδιες σκέψεις...κάποια την λέει πρώτη φωναχτά και η άλλη λέει και εγώ το ίδιο σκεφτόμουν!
Πάντα δίπλα μου...εγώ να κλαίω και εκείνη να με κρατάει αγκαλιά για να ηρεμήσω...
Τόσο ωμά ειλικρινής πολλές φορές αλλά για αυτό ζητάω την γνώμη της...γιατί ξέρω ότι θα μου πει την αλήθεια...δεν θα μου χαιδέψει τα αυτιά και δεν θα με αφήσει να τρέφω ψεύτικες ελπίδες...
Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι δεν της έχω δώσει και το καλύτερο παράδειγμα μεγάλης αδερφής...μα ποτέ δεν με κατέκρινε...με κατσάδιαζε όμως!
Εγώ έκανα τα λάθη μου...στα όποια λάθη της όμως θα είμαι κι εγώ εκεί!
Χαίρομαι που ζω την εμπειρία να είμαι η μεγάλη αδερφή...χαίρομαι όμως ακόμα περισσότερο για την σχέση που έχω με την μικρή μου αδερφή!
Όταν χαμογελάει υπάρχει λόγος για να χαμογελάω κι εγώ...όταν κλαίει είναι λόγος για να πονέσει η καρδιά μου...και να γίνω θηρίο όταν για το κλάμα της ευθύνεται κάποιος άλλος!
Μεγάλωσε κι αυτή όμως και φέτος δίνει πανελλήνιες...
Μπορεί να μην ήταν ποτέ η τέλεια μαθήτρια...αλλά με αργά και σταθερά βήματα έφτασε να είναι μια καλή μαθήτρια...θέλει να περάσει γερμανική φιλολογία στην πόλη μας...
Εύχομαι το όνειρο της να πραγματοποιηθεί γιατί της αξίζει!
Την αγαπάω άπειρα...πιστεύω σε αυτήν και ξέρω ότι μπορεί να καταφέρει ότι βάλει στο μυαλό της αρκεί να το πιστέψει και εκείνη!
Αδερφούλα μου!

Θα μπορούσαμε να είμαστε και δίδυμες!

Και κάπου εδώ θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου για το πιο πολύτιμο δώρο που μου χάρισαν σε αυτήν την ζωή!